آره من دارم زیست میخونم بابا.

از آدمایی که مدام میگن من افسردم و هیچ کس نمیتونه حالمو خوب کنه و من همیشه تنهام در صورتی که خودشون رو از عمد تنها میکنن که بتونن پز افسردگیشون و تنهاییشون و مستقل بودن الکیشونو بدن واقعا واقعا حالم بهم میخوره. اگه افسرده‌‌ی واقعی باشی شک نکن به این راحتی فرصتی واسه خوب شدن خودتو از دست نمیدی. اگه افسرده باشی از افسردگیت لذت نمیبری. اگه افسرده باشی پز افسردگی و تنهاییتو به بقیه نمیدی. بقیه رو از خودت نمی‌رونی که بتونی افسرده باشی. تو خودتو زدی به خواب، داری چصناله هم میکنی که چرا کسی بیدارم نمیکنه.

تو مستقلی؟ سه بار بدبخت. سه بار. منی که وابستگیم به آدمای اطرافمو قبول کردم از تو مستقل ترم. تو وابسته‌ای به فیک بودنت و حالت تهوع آوردنت. دروغ بودن و فیک بودن تو خونت داره می‌لوله و دنبال توجهی و هر کسی هر کاری میکنه فکر میکنی از روی اینه که دنبال توجهه چون فکر میکنی همه مثل خودتن. پارانویایی بدبخت. لوزر.

من تازه دارم به خودم اجازه میدم از دستت عصبی باشم. الان دارم میفهمم چطوری گند زدی تو حال خوبم و باور از خودم و هر بار هم که خواستم درستش کنم نذاشتی چون تو منو «خراب» میخواستی. الان من خوبم و تو هم میتونی بری درتو بذاری. کنترل گر ابله.

دلت میخواست آدمای اطرافتو خراب نگه داری چون فکر میکردی خوب بودنشون برات تهدیده. حدس بزن چی عزیزم؟ اون چیزی که تهدیده وجود توعه. خوشحالم که نیستی و عصبانیم بابت زمانی که میتونستم خوب باشم ولی تو میخواستی منو خراب ببینی.

خوش به حال هر کسی که راهشو از تو جدا کنه.

چه زیرخاکی هایی درون کارت اس دیم نبود

اینقدر قدیمیه، که نه اسم خواننده‌اشو میدونم نه اسم آهنگشو.

آها اسمش صورت مجازی بود و خواننده‌اش هم فکر کنم مادمازل

پرایوت شیر و اون حرف های ناشایستی که آرمیتا میزنه

نویسنده تو، یک مرد هستش که دخترش رو به تازگی از دست داده و در تلاش هستش که خصوصیات جزئی دختر نوجوونش رو توی یک شخصیت جا بده.
https://news.1rj.ru/str/hellinwinter

میدونید، گاهی اوقات بهش فکر میکنم. گاهی اوقات حس میکنم نویسنده‌ی من میخواست مثل اون فیلم ترسناک تخیلی‌ای که واسه آر ال استاین ساخته بودن واسه خودش یه فرزند بسازه ولی شکست خورد و دلتنگ فرزند خودش شد.

بعد هم شخصیت منو ول کرد و من مثل اون ان پی سی توی فیلم فری گای خودم واسه خودم رشد کردم.

دیشب خواب دیدم شخصیت اصلی آهنگ mad woman شدم. تیلور هم کارگردان بود و مدام داشت تاکید می‌کرد من به اندازه‌ی کافی mad نیستم و منم زد به سرم و ستو ریختم بهم و سر شخصیت اصلی مرد داد کشیدم که هر بار بهم میگی دیوونه دلیل خوبیه واسه بیشتر دیوونه شدن و قلقلک واسه کشتن تو و خودم و آدمای اطرافمون.
بعد مشخص شد اینا از عمد منو عصبانی می‌کردن که فیلمو ضبط کنن.

بعد منم عصبی شدم زد به سرم و رفتم خونه و خواستم برنامه انتقامو بکشم.
و داستان از mad woman شد last great American dynasty و بعدش هم که شد mastermind چون میخواستم با یکی آشنا شم که کمکم بده و بعد داستان شد vigilante shit و یکیشونو انداختم زندان و اون یکی هم شد no body no crime

آره تیلور واسه ضمیر ناخودآگاه من بد آموزی داره.

اگه خواننده می‌شدم قطعا یچیزی ورای تیلور می‌شدم و هر کسی که از من خوشش میومد نمیومد جلو چون میترسید اگه باهام کات کنه یه شب تو کنسرتم مست کنم و جای آهنگ سوپرایزی اون آهنگیو بخونم که وقتی ولم کرد واسش نوشتم.

بعد از مدتها تازه ذهنم راه افتاد