میتونم چشمای اشکیمو بپوشونم و لرزش دستامو قایم کنم و حرف نزنم که صدام مشخص نکنه، ولی نمیتونم قایم کنم چقدر دلم میخواد از یه اجتماع فرار کنم و چقدر بهم استرس میده.

و این خیلی جالبه چون همه‌ی اطرافیانم منو به عنوان انسان خوش صحبت و خوب در برابر اجتماع میشناسن، و من مشکلی با خود آدما ندارم، مشکل من با تعداد آدم‌هاست. آدم ها که بیشتر و بیشتر میشن مهم نیست چقدر تک تکشون رو بشناسم همچنان من دلم میخواد فرار کنم که اون حجم منو نبینن.

برام خیلی جالب تر میشه وقتی میبینم چقدر دلم میخواد با اجتماع خو بگیرم و این استرسه هست و من نمیتونم بپوشونمش.

الان در حال حاضر نمیتونم کلمات رو درست جا بذارم ایشالا بعدا از این همه چیزی که تو سرمه براتون خواهم نوشت.

☯︎ 𝘍𝘰𝘳𝘸𝘢𝘳𝘥 𝘵𝘩𝘪𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘐'𝘭𝘭 𝘨𝘪𝘷𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘢 𝘨𝘳𝘦𝘦𝘬 𝘮𝘺𝘵𝘩𝘪𝘤𝘢𝘭 𝘤𝘩𝘢𝘳𝘢𝘤𝘵𝘦𝘳 𝘣𝘢𝘴𝘦𝘥 𝘰𝘯 𝘶𝘳 𝘷𝘪𝘣𝘦.

خسته‌ام. فرسودم.

دلیلش هم چیزی جز راکد بودن زمانم نیست. اگر میشد این غبار خستگی رو از تن زمانم کنار بزنم.

یه هفته صبر کنم درستش میکنم.

یه سیاره از پشت پنجره بهم چشمک میزنه.

.

محتوایی در مغزم نیست مگر بخواین راجع به زیست بشنوین.

عه بچه ها جون تموم شد :(

کم حرف شدم و مشکلی هم باهاش ندارم. بترسم یا خوشحال باشم؟

ناراحتم میکنین وقتی چالش میذارم و اهمیت نمیدین بهم. میرم واسه ماهی جانم نامه بنویسم اصلا.

در واقع آرت بلاکم پس اصلا کنسله.

وایسین من نبودم چه خبره

حالا میزاشتی ۲ ۳ ساعت بمونه

همین.

دراما کویین بودنم آنه پس با همتون قهرم تا کنکور بدم.