نه هیچ وقت تونستم شاعر باشم، نه نویسنده، نه عاشق. من هیچم. هیچی که به سادگی بین روزمرگی نبود آدم‌ها گم میشه. من لحظه‌ی غم شبم. میدونم اونی که نوشت ابتذال رو، قبول کرد که لحظه‌ی تاسف گل‌های یاس بودن بد نیست، من بودم؛ ولی دیگه نمیشه. نمیتونم که دیگه وانمود کنم که شاعرم وقتی که من هیچم.
من لحظه‌ی مرگ شقایق تنهای امیدم.

اسکارو من میگیرم
اما چه فرقی داره
نقش سیاهی لشکر
با یه ابر ستاره

سیرک آفتاب واقعا جادویی ترین چیزیه که میتونه برای کسی اتفاق بیفته، چه کار کردن توش چه دیدنش

من نمیتونم سرجام باشم مسمسخصخصخثتبنثنثهثث

یه ماه پیش مریض شدم ولی هنوز گلوم درد میکنه و سینوسم و دماغم ولم نمیکنن

علاقه‌ای که به آهنگ کلاغ دارم واقعا وصف نا شدنیه

تو خونه که تنها باشی همه چیز ترسناکه حتی بزچه

درسته اسمش قرص آهنه، ولی حالا نمیشه مزه‌ی تیرآهن نده؟

همون که فیبی میگه:
I wish I could, but I don't want to.

عاره، مغز من به اندازه کافی دیتا توی خودش نداره که چیزای قشنگ بسازه، از بقیه میدزدم ولی میگم دزدیدم و این باعث میشه شخصیت من به عنوان شخصیت یه دزد ثابت باقی بمونه

من کجای قصه‌ی دنیام یعنی؟

وای بچه ها تراپی روحمو پیدا کردم، آهنگای قدیمی شروین گوش میکنم قشنگ روحم جلا داده میشه💆🏻‍♀💆🏻‍♀💆🏻‍♀💆🏻‍♀

پلی لیست من، جایی که داماهی و شروین و ول شدگان با Arctic monkeys و فرانک سیناترا و عموهای فیتیله هم کلام میشن.

از میشل یئو خوشم میاد، کاش بیاد توی مارول