«رنج او آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به آن عادت کردند و از یاد بردند که او سخت در عذاب است.»

این که ضحاک رو به اونی که خودتون میدونید نسبت میدن، هیچوقت برای من کهنه نمیشه. هر بار که میشنومش از نو شورانگیزه. امیدوارم فقط من نباشم که این حس رو دارم.

Me when everything goes wrong:

یعنی چی من فردا مسافرم.

بهار کِی می‌رسد مادر؟
وقتی زنان، دوباره در این سرزمین آواز بخوانند.

میشه سال دیگه ارو پیش آخوندا جشن‌نگیریم؟

من اینجوریم که هیچی درس نمیخونم و در عین حال موقع امتحان استرس میگیرم و انتظار دارم 20 بشم.💀

چیزی که مردم خیلی فراموش میکنن اینه که اون شخصی که تو با یه نقش میشناسی (همسر/ پارتنر/ خانواده/ دوست) نقش های دیگه‌ای رو هم توی زندگیش داره. مادرت همسر کسیه و دوستت دوست شخص دیگه‌ای. کنار اومدن با همه‌ی این نقش ها، سخته. هر شخص بعضی نقشا رو کمتر میپذیره و بنا به موقعیتش، مجبوره کار هایی رو کمتر انجام بده و از نقش هایی هم استفعا بده.
زندگی بر حسب یه چیز نمیگذره بخدا، ماها محور دنیا نیستیم.

سردرد رهام نمیکنه

مرا ببوس با اینکه زخمای عمیقم بازه.

که حتی با آنتی بیوتیکم میمونه تازه.

«میبوسمت» لفظ زیباییه
چه غمگینش چه شادش