توی مقدمه‌ی اول نوشته هام راجع به مرز خیال و واقعیت نوشته بودم و الان یه مقاله از ناکجا آباد تو گوگلم ظاهر شد که نوشته‌ی من که مثلا قرار بود تخیلاتم باشه رو تایید کرد.

از خودم ترسیده‌ام و مامانم را می‌خواهم

فرانک سیناترا با این که خیلی خواننده‌ی فوق‌العاده‌ای بوده و کراش زمانه بوده ولی به خودش توی یه آهنگی دیس داده. چرا واقعا؟ مرد حسابی من هنوز از تو و صدات خوشم میاد. این چه حرکتیه؟

به اسم در آوردن لباس زمستونی ها گند زدم به اتاقم. تا درودی دیگر بدرود

تبدیل شدم به اون دسته آدم‌هایی که ۲۴ ساعت از تنهایی می‌نالن ولی هیچ علاقه‌ای به اجتماعی شدن و پیدا کردن پارتنر یا حتی تحمل انسان ها به جز آدمای امنم رو ندارم. خلاصه که رد دادم.

بخدا اتاقمو درست کنم میام بهتون خودمو از اول معرفی میکنم

بعد از قرنها تلاش

هنووووز کسی نیومده. آیا هنگامه‌ی مرگ نیست؟