یک دوستی دارم که تلفنی حرف می‌زنیم و عصاره‌ی درده. مبارزه‌ای با دنیا داره سر اینکه ثابت کنه از همه بدبخت‌تره. دوسه ساعت حرف می‌زنیم و من هرچی می‌گم منتظرم بگه برات متاسفم! همیشه با همین شروع می‌کنه: برات متاسفم! و متاسفه چون به نظرش من قدر زندگی زیبام رو نمی‌دونم و در برابر بدبختی او من خیلی خوشبختم.
تا هفته‌ی پیش! هفته‌ی پیش که من در اعماق گنداب افسردگی تک‌وتنها غوطه می‌خوردم و دوستم زنگ زد. اون‌وقت من برای اولین‌بار دعوت به مبارزه‌ش رو پذیرفتم و از بدبختی‌های خودم گفتم. یک ساعت حرف زدم و اگر مارک آنتونی منو به‌خاطر این حرفم عفو کنه، منم خوب بلدم برم سر منبر! گفتم و گفتم و به دوست قدیمی ثابت کردم اگه بر تاج و تخت بدبختی تکیه زده به‌خاطر صبر و تحمل و مماشات منه نه میزان بدبختی خودش! دنیایی که توش زندگی می‌کنم رو نشونش دادم که ببینه ما هر کدوم چه مزخرف بی‌نهایتی رو تحمل می‌کنیم. حالا دیگه برام متاسف نیست. دیگه سعی نمی‌کنه بگه بدبخته و دیگه وقتی می‌خواد از مشکلش حرف بزنه می‌گه البته تو آنچه من می‌دانم می‌بینی!
و اینک من! تکیه زده بر تاج و تخت بدبختی! میراث‌دار فرمانروای خنجر خورده‌ی غم! با صدایی در گوشم از آخرین زمزمه‌ی او: بروتوس، تو هم؟

نمیتونم اینجا اسپم کنم معذبم

یه چانال جدا بزنم اسپم و اینا میاید یا خیر

تابستانمان اين‌گونه میگذرد

imagine talking shit about me and im just in my room like

When he died, all things swift and beautiful and bright would be buried with him. The rosy gleam of his lip, the fevered green of his eyes. There was not a line anywhere on his face, nothing creased or graying; all crisp. He was spring, golden and bright. Envious
Death would drink his blood, and grow young again.

-the song of Achilles

کوبیدن سر خودم به دیوار چون نمی‌تونم بابامو بندازم چرخ گوشت

خیلی خوشگله یه گریه ای کردم