دلم می‌خواد یچیزی باشه که منو به زندگی گره بزنه؛ تکیه‌گاهی قوی‌تر از خودم، برای وقتایی که خسته‌م، حوصله ندارم و دلم می‌خواد ناپدید بشم؛ صبوری رو یادم بندازه. وقتی از خودم ناامید می‌شم منو دوست داشته باشه، منو بشنوه، ببینه، بفهمه؛ حتی تو تمومه روزایی که به اندازه‌ی کافی خوب نیستم.

آدم کار داشته باشه تا خرخره و وقت نداشته باشه به هیچی فکر کنه؛ اصلا هم مهم نیست از طول، عرض و پهنا به چند اسلایس تقسیم میشه. کار خوبه، کار حواست رو از جزئیات ریز پرت می‌کنه، کار نمی‌ذاره هی بهونه تراشه کنی، به هر چیزی فکر کنی، گیر بدی، سناریو بسازی.

برای غروب جمعه.

توی زندگی هر انتخاب، زنجیره‌ای از پیامدها رو می‌سازه که فقط به یه روز و یه لحظه محدود نیست. موقع تصمیم‌گیری آدم باید این توانایی رو داشته باشه افق‌های دورتر از تصمیمش رو هم ببینه؛ تا نوک دماغشو نبینه. عواقب کاری که می‌خواد انجام بده رو بدونه و مسولیتش رو بپذیره. تصمیمی بگیره که احتمال پشیمون شدنش در کمترین حد ممکن باشه. بعضی تصمیم‌ها تمام ابعاد زندگی فرد رو تحت تاثیر قرار می‌دن. شاید الان ممکنه در حال انجام کارهایی باشی که برات سخت باشه، ولی زمان خوب یا بد بالاخره می‌گذره و اونچه می‌مونه نتیجه تصمیم‌هاست. و مهم‌تر از همه اینکه، قدر خودت رو بدون و نذار گذر زمان/ نحوه برخورد یه آدم/ یا یه اتفاق ارزشت رو بهت یادآوری کنه.

خیلی باید زمان بگذره تا بفهمیم بی‌اعتنایی به بسیاری از حرف‌ها و رفتارها، مخصوصا از کسایی که هیچ جایی در زندگی‌مون ندارن؛ عاقلانه‌ترین و سالم‌ترین واکنشیه که می‌شه انتخاب کرد.

بزرگسالی این شکلیه که در کنار همه‌ی دغدغه‌هایی که داری باید بتونی بگذری، لبخند بزنی و به زندگیت ادامه بدی.

«می‌ترسی؛ چون نسبت به سال‌های زندگی‌ات خیلی زود شعله‌های درخشان شوق و بی‌حسیِ سرد ناامیدی را چشیده‌ای و حالا نمی‌دانی با باقی عمرت چه کنی.»

من با نشدن‌ها مشکل ندارم، با اینکه ذوقِ شدنش رو داشته باشم و نشه، مشکل دارم.

می‌گفت غصه سزای کسیه که وقتی کاری از دستش برمیومد و می‌تونست شرایط رو تغییر بده، کاری نکرده.

کجای قصه خوابیدی….
که من تو گریه بیدارم.

شمارو نمی‌دونم ولی من دلم لک زده یه روز بدون غم و استرس، بدون دغدغه، با حالی خوش و سرحال بیدار شم و درگیر غمی آشکار/ پنهان نباشم.

«گرچه همه چیز می‌گذرد، اما آدم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمگین می‌ماند.»

«کی می‌دونه چندتا کوه رو شونه‌های کی سواره؟ با هم مدارا کنیم.»

دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.

رنج کشیدن از اینجا شروع میشه که نمیخوایم بپذیریم که غم و خشم و نفرت، میتونه جزیی از زندگی باشه، نه یک چیز اضافه که بزور باید حذفش کرد!

زندگی خیلی سخت‌تر از اون چیزی بود که فکرش رو می‌کردم.

غمگینه که تو هر شرایطی، هر بلایی‌م که سرت بیاد زندگی ادامه داره و متوقف نمی‌شه.

زمان ممکنه کمک کنه خیلی چیزا رو فراموش کنی اما احساسی که تجربه کردی هیچ‌وقت از یادت نمیره.

آدما چقدر خوب می‌تونن دروغ بگن و نقش بازی کنن.