محمد عرب‌مازار، معمار و پژوهشگر ایرانی‌الاصل، با تخصصی میان‌رشته‌ای در معماری، معماری منظر و شهرسازی، از چهره‌های نوظهور و تأثیرگذار در حوزهٔ طراحی شهری معاصر است.

او دارای دو مدرک کارشناسی‌ارشد از مؤسسه فناوری ایلینوی (Illinois Institute of Technology) در رشته‌های معماری و معماری منظر و شهرسازی است و با معدل ممتاز ۴ و ریاست انجمن ASLA در سال تحصیلی ۲۰۲۳–۲۰۲۴، جایگاه علمی برجسته‌ای در فضای دانشگاهی ایالات متحده دارد.

پژوهش‌های عرب‌مزار بر مفهوم «منظرهای خودکفا» متمرکز است. یعنی با تمرکز بر فرهنگ، تکنیک‌ها و سنت‌های درختان در محیط‌های شهری، و بررسی راهبردهایی برای ارتقاء کیفیت زیست‌شهری و تقویت رفتارهای اجتماعی مثبت، منظر را در جهت خودکفایی پیش می‌برد. نگاه او به شهر، فراتر از فرم و عملکرد، به‌مثابه بستری اجتماعی، فرهنگی و اکولوژیک است که نیازمند بازتعریف در عصر بحران‌های زیست‌محیطی و نابرابری‌های فضایی است.

او تجربه‌ای گسترده در طراحی معماری، توسعه، ساخت‌وساز و طراحی منظر دارد؛ از همکاری با شرکت‌های ساختمانی در تهران تا مشارکت در پروژه‌های شهری در شیکاگو. در پروژه‌هایی چون بازطراحی ایستگاه تاریخی State/Lake در قلب شیکاگو، عرب‌مزار در تلفیق معماری معاصر با میراث شهری نقش داشته است که نمونه‌ای از توانایی او در پیوند دادن تاریخ، فناوری و تجربهٔ انسانی محسوب می‌شود.

در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای، او به‌عنوان عضو فعال انجمن معماران منظر ایالت ایلینوی (ILASLA) و مسئول عضویت آن، در شکل‌دهی به گفت‌وگوی حرفه‌ای پیرامون طراحی پایدار و عدالت فضایی مشارکت دارد. مسیر حرفه‌ای او، تلفیقی‌ست از دانش فنی، بینش اجتماعی، و حساسیت فرهنگی و نشان‌دهندهٔ نسلی از طراحان است که شهر را نه فقط می‌سازند، بلکه بازاندیشی می‌کنند.

محمد عرب‌مازار، با ترکیب پژوهش، طراحی و کنش‌گری حرفه‌ای، در حال ترسیم چشم‌اندازی‌ست که در آن شهرها به زیست‌بوم‌هایی پایدار، فراگیر و انسانی بدل می‌شوند.

لینکدین محمد عرب‌مازار

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

زینب مقدوری، دانشجوی معماری منظر در دانشگاه هاروارد، با پروژهٔ تحسین‌برانگیز خود با عنوان «اثر واحه: بازپس‌گیری سامانه‌های بومی آب در تونس» موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) شد.

این پروژه، با نگاهی عمیق به تاریخ و بوم‌شناسی شهری تونس، تلاش می‌کند تا سامانه‌های سنتی مدیریت آب را که در دوران استعمار کنار گذاشته شده بودند، احیا و بازتعریف کند. مقدوری با گردآوری و مستندسازی این دانش در قالب فرهنگ‌نامهٔ آب‌های کم‌عمق تونس، بستری فراهم کرده تا شهر معاصر بتواند در برابر تهدیدهایی چون سیلاب‌های ناگهانی و بالا آمدن سطح دریا تاب‌آورتر شود.

در پارک الحبیب ثامر، یکی از سایت‌های منتخب پروژه، تکنیک‌های بومی مانند جسور (سدهای سنگی برای کند کردن جریان آب) و تابیاس (تراس‌های کاشت درختان میوه در زمین‌های شیب‌دار) به‌کار گرفته شده‌اند که نمونه‌هایی از پیوند طراحی منظر با کشاورزی سنتی، اقلیم خشک و فرهنگ محلی هستند.

بیوگرافی مختصری از زینب مقدوری را در منظرپلاس بخوانید👇

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

زینب مقدوری، معمار، طراح منظر و پژوهشگر ایرانی‌تبار، یکی از چهره‌های برجسته و چندوجهی در طراحی معاصر است که با تلفیق دانش فنی، حساسیت فرهنگی و نگاه سیستمی، در حال بازتعریف نقش طراحی در مواجهه با بحران‌های زیست‌محیطی و اجتماعی است. او فارغ‌التحصیل ممتاز کارشناسی و کارشناسی‌ارشد معماری از دانشگاه علم و صنعت ایران است و تمامی مراحل تحصیلی‌اش را با بورسیهٔ استعدادهای درخشان از وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران طی کرده است. پایان‌نامهٔ کارشناسی‌ارشد او با موضوع «مجتمع مسکونی پایدار با رویکرد کشاورزی شهری در سایت‌های پسا‌صنعتی» به‌عنوان پایان‌نامهٔ منتخب در سال ۱۳۹۴ شناخته شد.

از سال ۲۰۱۰، مقدوری در حوزه‌های طراحی معماری، پژوهش و گرافیک فعالیت حرفه‌ای داشته و در بیش از ۲۵ مسابقهٔ ملی و بین‌المللی معماری شرکت کرده است. در سال ۲۰۱۷، او به‌همراه مجتبی نبوی، استودیو Maze Architecture and Design را بنیان‌گذاری کرد—فضایی برای تلفیق نوآوری، فرهنگ و پایداری در طراحی شهری و معماری.

در سال ۲۰۲۵، زینب مقدوری با پروژهٔ پژوهشی خود با عنوان «اثر واحه: بازپس‌گیری سامانه‌های بومی آب در تونس» موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) شد. این پروژه، با نگاهی عمیق به تاریخ و بوم‌شناسی شهری تونس، تلاش می‌کند تا سامانه‌های سنتی مدیریت آب را که در دوران استعمار کنار گذاشته شده بودند، احیا و بازتعریف کند. او با تدوین فرهنگ‌نامهٔ مصور آب‌های کم‌عمق تونس، بستری فراهم کرده تا شهر معاصر بتواند در برابر تهدیدهایی چون سیلاب‌های ناگهانی و بالا آمدن سطح دریا تاب‌آورتر شود. استفاده از تکنیک‌های بومی مانند جسور و تابیاس در طراحی منظر پارک الحبیب ثامر، نمونه‌ای از پیوند طراحی با میراث اقلیمی و کشاورزی سنتی شمال آفریقاست.

زینب مقدوری هم‌اکنون دانشجوی کارشناسی‌ارشد معماری منظر در مدرسهٔ عالی طراحی دانشگاه هاروارد (Harvard GSD) است و پژوهش‌های او در مرز میان طراحی، بوم‌شناسی و عدالت فضایی قرار دارد. او با رویکردی میان‌رشته‌ای، شهر را نه صرفاً به‌عنوان کالبدی فیزیکی، بلکه به‌مثابه بستری فرهنگی و اجتماعی می‌نگرد—جایی که طراحی می‌تواند به ابزاری برای بازسازی زیست‌محیطی و توانمندسازی جوامع بدل شود.

زینب مقدوری با دستاوردهای علمی، حرفه‌ای و پژوهشی خود، به الگویی الهام‌بخش برای نسل جدید معماران منظر تبدیل شده است؛ نسلی که گذشته را می‌فهمد، حال را نقد می‌کند، و آینده را می‌سازد.

لینکدین زینب مقدوری

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

کامران خورشیدی، دانشجوی معماری منظر و عضو انجمن ASLA، با پروژه‌ای نوآورانه در حوزهٔ طراحی صوتی منظر موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) در بخش طراحی عمومی از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) شد. دستاوردی که نشان‌دهندهٔ نگاه عمیق و چندلایهٔ او به تعامل میان طبیعت و شهر است.

پروژهٔ او با عنوان بازسازی زیست‌صوتی (Bioacoustic Restoration) در سایت تاریخی Floyd Bennett Field در نزدیکی فرودگاه JFK نیویورک، به بررسی تأثیر آلودگی صوتی بر زیستمندان شهری می‌پردازد. خورشیدی با بهره‌گیری از طراحی منظر، تلاش کرده تا تجربهٔ شنیداری پرندگان، حشرات، دوزیستان و گرده‌افشان‌ها را در برابر صدای هواپیماها و بزرگراه‌ها بهبود بخشد.

بیوگرافی مختصری از کامران خورشیدی را در منظرپلاس بخوانید👇

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

کامران خورشیدی، طراح منظر، برنامه‌ریز شهری و پژوهشگر خلاق، از چهره‌های نوظهور در طراحی محیطی‌ست که با تلفیق دانش فنی، حساسیت زیست‌محیطی و رویکرد میان‌رشته‌ای، در حال بازتعریف نقش طراحی در بهبود کیفیت زندگی شهری است. او فارغ‌التحصیل برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای از دانشگاه ایالتی اوهایو (The Ohio State University) است و در طول دوران تحصیل، با حضور در گروه موسیقی Marching Band و کسب عنوان «دانشجوی ممتاز» از مدرسه Knowlton، نشان داد که هم در عرصهٔ علمی و هم در فعالیت‌های اجتماعی فعال و اثرگذار است.

خورشیدی در سال ۲۰۲۵ با پروژهٔ نوآورانهٔ خود در بازسازی زیست‌صوتی Floyd Bennett Field در نیویورک، موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) در بخش طراحی عمومی شد. این پروژه، با تمرکز بر کاهش آلودگی صوتی و بهبود تجربهٔ شنیداری زیستمندان شهری، از تکنیک‌هایی چون کاشت متراکم، خاک‌ریزهای پوشیده از بلوط سفید و افرا قرمز، و طراحی پناهگاه‌های صوتی برای پرندگان و گرده‌افشان‌ها بهره می‌برد. خورشیدی با استفاده از یک سیستم نشانه‌گذاری فضایی اختصاصی، توانست ترکیب صوتی-فضایی منظر را به‌گونه‌ای مستند کند که طراحی به زبان شنیداری طبیعت بدل شود.

او پیش‌تر در پروژه‌هایی چون «طرح توسعهٔ اقتصادی Clinton Township» و «حمل‌ونقل عمومی در ارتباط با تنوع اجتماعی» مشارکت داشته و به‌عنوان کارآموز در سازمان MORPC در حوزهٔ دولت محلی فعالیت کرده است. مهارت‌های او در تحلیل داده، سخنرانی عمومی، مدیریت زمان، و تسلط بر نرم‌افزارهایی چون ArcGIS و Adobe Creative Suite، نشان‌دهندهٔ آمادگی او برای مواجهه با چالش‌های پیچیدهٔ طراحی شهری در عصر بحران‌های اقلیمی و اجتماعی است.

لینکدین کامران خورشیدی

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

🎥 پشت‌پردۀ کارخانه‌های تولید سگ و گربه/فارس

جای حیوانات چه اهلی و چه وحشی، در دل طبیعت و مکان مخصوص خودش در بیرون از فضای خانه است و نه در درون خانه، نه در بغل خودمان و عزیزانمان.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

تأیید گروهی، نه‌تنها رفتار ما را مشروع جلوه می‌دهد، بلکه گاهی آن را به یک «هنجار» تبدیل می‌کند. انسان، موجودی اجتماعی است و میل به تعلق و پذیرش، می‌تواند مرزهای اخلاقی و عقلانی را جابه‌جا کند.

تصور کنید من یک دزد بانک هستم. اگر تنها باشم، شاید شب‌ها را با عذاب وجدان سپری کنم، شاید روزی از خودم بپرسم: «آیا این راه درستی است؟» اما اگر در جمعی باشم که همه دزد بانک‌اند، نه‌تنها احساس گناه نمی‌کنم، بلکه احساس تعلق، غرور و حتی رسالت پیدا می‌کنم. در چنین جمعی، سرقت تبدیل می‌شود به مهارت، جسارت، و حتی افتخار. من دیگر نه یک مجرم، بلکه یک «هم‌پیشه» هستم.

در رفتارهای روزمره هم همین سازوکار عمل می‌کند. سگ‌گردانی، گربه‌گردانی، یا به طور کلی عروسک‌‌های زنده‌گردانی، اگر در خلوت انجام شود، ممکن است با تردید، خجالت یا احساس بیهودگی همراه باشد. اما وقتی در جمعی باشی که همه این کار را می‌کنند، ناگهان معنا پیدا می‌کند. تبدیل می‌شود به سبک زندگی، به نشانه‌ای از مدرنیته، به ابزار ارتباط اجتماعی. و تو، با تأیید جمع، نه‌تنها احساس درستی می‌کنی، بلکه دیگران را هم به این مسیر دعوت می‌کنی.

این همان جادوی «تأیید اجتماعی» است. قدرتی که می‌تواند رفتارهای فردی را از حاشیه به متن بیاورد، از انزوا به افتخار. گاهی حتی بدون آن‌که خودمان بفهمیم، در حال بازتعریف ارزش‌ها هستیم، آن هم نه بر اساس منطق یا اخلاق، بلکه صرفاً بر اساس تعداد کسانی که کنارمان ایستاده‌اند.

و اینجاست که باید بپرسیم: آیا آنچه جمع تأیید می‌کند، الزاماً درست است؟ آیا مشروعیت اجتماعی، معادل مشروعیت اخلاقی یا عقلانی است؟ یا باید گاهی از جمع فاصله گرفت، و در سکوت، دوباره از خود پرسید: «واقعاً چرا این کار را می‌کنم؟»

دوباره بیاندیشیم که چه می‌کنیم...

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

📺 «شهرخطرآفرین» موضوع این قسمت از برنامه «مان» که به «شهرسازی و معماری می‌پردازد که می‌تواند سلامت شهروندان را به مخاطره بیاندازد» می‌پردازیم
با حضور :

🔹سیدمهدی خاتمی
طراح شهری و‌ مدرس دانشگاه

🔹 و کیانوش سوزنچی
طراح محیطی و منظر؛ مدرس دانشگاه

کارشناس برنامه:

🔹 محسن اکبرزاده
معمار

📺 پنجشنبه ۱۰ مهر ساعت ۲۲:۳۰ از شبکه ۴ سیما
و بازپخش؛ جمعه ساعت ۱۳:۳۰


  📺 با پخش مستند کوتاه از «حیات‌خانه نیاوران» اثر سمانه حکیم‌جوادی و سعید صدیق
.
تهیه کننده: ابراهیم ارجمندی

🔹 مان؛ نقد معماری معاصر ایران

https://news.1rj.ru/str/maan_tv4

پزشکیان: انتقال پایتخت از تهران انتخاب نیست، اجبار است.

متن زیر را در ارتباط با انتقال پایتخت در ادامه بخوانید👇

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

تهران، دیگر شهر فرصت‌ها نیست؛ بلکه به تدریج دارد به شهری از دست‌رفته بدل می‌شود. شهری که زیر بار جمعیت، زیر بار ساخت‌وساز بی‌رویه، و زیر بار بی‌تدبیری‌های چنددهه‌ای، نفس‌های آخرش را می‌کشد. فرونشست‌های سی‌سانتی، ترک‌های خاموشی‌اند که از دل زمین فریاد می‌زنند: «دیگر بس است.»

بی‌آبی، نه فقط بحران زیست‌محیطی، بلکه نشانه‌ای از پایان یک دوره است؛ دوره‌ای که تهران را بی‌محابا بزرگ کرد، بی‌آن‌که به ظرفیت‌های طبیعی‌اش بیندیشد. امروز، تهران دیگر نمی‌تواند میزبان رؤیاهای ملی باشد. نه زیرساخت دارد، نه هوای سالم، نه آب، نه آرامش.

در چنین شرایطی، سخن رئیس‌جمهور درباره انتقال اجباری پایتخت، نه یک تصمیم سیاسی، بلکه یک ضرورت زیستی بر پایه عقلانیت و علم است. انتقال پایتخت، اگر با عقلانیت، عدالت منطقه‌ای، و نگاه توسعه‌محور همراه باشد، می‌تواند نقطه‌ی آغاز بازتعریف ایران باشد؛ ایرانِ متوازن، ایرانِ چندمرکزی، ایرانِ آینده‌نگر.

اما این انتقال، نباید صرفاً جابه‌جایی ساختمان‌ها باشد. باید جابه‌جایی نگاه باشد. جابه‌جایی نگاه از تمرکزگرایی به توزیع فرصت. جابه‌جایی نگاه از تهرانِ فرسوده به شهرهایی که هنوز ظرفیت دارند، هنوز نفس می‌کشند، هنوز می‌توانند میزبان امید باشند.

تهران، باید سبک شود. نه فقط از بار جمعیت، بلکه از بار توهم مرکزیت. و ایران، باید گسترده‌تر بیندیشد؛ از اردبیل تا کرمان، از همدان تا بیرجند، از زاهدان تا سنندج. پایتخت، نه فقط محل دولت، بلکه باید محل توازن ملی باشد.

انتقال پایتخت، اگر با درایت انجام شود، می‌تواند نه یک پایان تلخ برای تهران، بلکه آغازی شیرین برای ایرانِ نو باشد.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

🔰انتقال پایتخت کمکی به بهبود وضعیت تهران نمی‌کند

👤سیدامیر منصوری رییس پژوهشکده نظر و استاد دانشگاه تهران درخصوص گزارشاتی مبنی بر افزایش حاشیه نشینی در شهریار نوشت:

🔻عامل اصلی مهاجرت شغل است که معلول آن شهرهای نوپدید و حاشیه نشینی است. وزارت راه و شهرسازی هم در سطح سیاست‌گذاری و راهبرد و هم در سطح اقدام، درقبال این موضوع مسئول است.
در حالی که برنامه‌ای در سطح راهبردی وجود ندارد؛ اقداماتی در چارچوب طرح جامع همچون تراکم و کاربری نیز کمکی به حل این مسئله نخواهد کرد.
بنابراین در مواجهه با مسئله شهرهای نوپدید در اطراف تهران که معلول عاملی مشخص به نام «شغل» هستند؛ پیشنهاد راه حلی به نام «انتقال پایتخت» نیز کمکی به بهبود وضعیت فعلی تهران نخواهد کرد.

@nazarac

◀️سیدامیر منصوری رییس پژوهشکده نظر و استاد دانشگاه: تهران پر خطر ترین شهر جهان است
@nazarac