این ترم از روی علاقه شخصی، در یکی از دروس تاریخ هنر در دانشگاه وین به نام exemplarische Studien شرکت کردم. هر جلسه این درس رو یکی از اساتید تدریس می کرد. جلسه اولش درباره میراث ناملموس بود. درباره این که چه اهمیتی داره؟ هر چه قدر بیش تر از اول ترم تا الان توی مقاله های این درس بیش تر دقیق شدم، بیش تر به این نتیجه رسیدم که چه قدر در ایران و در خصوصِ ایرانی ها تلاش می شه که میراث فرهنگی چه ملموس و چه ناملموس خودشون رو دست کم بگیرن و بی ارزش کنن.

@OnceUponaDecember

مثل این تفکر : تاریخ X هزار ساله به چه درد می خوره؟ وقتی که الان دیگه چیزی ازش نمونده؟ چرا اصن باید بهش افتخار کنیم؟ هرچی هم بوده مربوط به X سال قبل بوده و الان دیگه نیست. لحظه حال مهمه.

بعد کم کم توی این مقاله ها جواب رو پیدا کردم. دیدم که میراث فرهنگی و تاریخ و گذشته یک ملیت تاثیر مستقیم می تونه داشته باشه در رفاه آدم هایی که در اون سرزمین زندگی می کنن. حتی میراثی مثل پرسپولیس که ده ها سلسله ازش گذشته باشه و این همه هم تخریب شده باشه.

میراث فرهنگی می تونه پول، تریبون، رفاه، قدرت و هر چیزی که فکرش رو بکنید بیاره. برای همینم هست که ازمون گرفتنش تا جمهوری اسلامی بمونه و خیلی از ما با نادیده گرفتن میراث کمک هم کردیم که بمونه.

البته الان خیلیا شاید تا این جا خوندن و با خودشون گفتن که ما خودمون می دونیم که میراث فرهنگی چه قدر مهمه. آره. اما به این بخشش هم فکر کردید که میراث ناملموس فرهنگی ما چیه و چطور لهش می کنیم؟

تا حالا با این عبارت ها روبه رو شدید؟ از جمع های ایرانی ها فاصله بگیر. با ایرانیا کار نکن. ایرانی ها فلان، ایرانی ها بهمان. انگار که گویندگان این حرف ها خودشان ملیت دیگری داشته باشن! یا حداقل در جای دیگری به دنیا آمده باشند؟

این له کردن میراث ناملموس فرهنگی هست. Intangible Cultural Heritage !

https://ich.unesco.org/en/what-is-intangible-heritage-00003


انگار که داریم همه داشته ها که به طور مستقیم در رفاه و شادی و آرامش خودمون تاثیر گذار هستن رو آتیش می زنیم. فقط با گفتارمون و رفتارمون.


با خارجی پرستی کورکورانه که به وضوح همه مون با اون آشنا هستیم تا بزرگنمایی هایی که بعد ها دلیل افسردگی خودمون می شه. به خصوص برای بسیاری بعد از مهاجرت. (برای بسیاری هم با انتظارات واقع بینانه قطعن این اتفاق رخ نمی ده)


خلاصه موضوع بدی نیست که درباره ش فکر کنیم. یادمون نره، کانال و گروه تلگرام ، نوشته هایی که توی کانال ها و گروه های دیجیتال وجود دارند. متن هایی که مدل های زبانی بزرگ LLM ها ازشون فید شدن، توییت های توییتر، پست های اینستاگرام ، اصلن تمام محصولات دیجیتال و ... به نوعی میراث ناملموس فرهنگی هستن. (می تونن باشن)

می تونن تریبون باشن. محل درآمد باشن. و در نهایت اگر درست استفاده بشن منشا رفاه.

کتاب ویکتور هوگو، شاید میراث نیمه ناملموسی بود که دیروز این همه قلب فرانسه (پاریس) رو به مرکز توجهات تبدیل کرد. جایی که بنای کلیسای Notre Dome که علت شهرتش شاید بیش از معماری و بخش های ملموس، این کتاب باشه، باعث گردهمایی این همه سیاسیون از کشورهای مختلف و ابر قدرت ها و منبع رفاه و شادی بیش تر برای فرانسوی ها شد.

https://x.com/FranceTV/status/1865346489578332281