توی روانشناسی یه اصطلاح داریم به اسم خطای نسبت دادن بنیادین!

یعنی چی حالا؟
ما اگه پیاده باشیم، راننده‌ها همه وحشین.
ولی اگه ما سواره باشیم، پیاده‌ها همه گیجن.
ما اگه تند رانندگی کنیم چون عجله داریم.
ولی اگه بقیه تند برن خیلی گاون!
یا مثلاً توی رابطه، اگه من خودم پیام ندم کار داشتم ولی اگه طرف مقابل پیام نده یعنی من براش مهم نیستم!

مغز ما عاشق اینه که خودشو منطقی بدونه و بقیه رو مقصر بشناسه.

برای درک بهتر دیگران، باید از خودمون سوال کنیم اگه من جای اون آدم بودم، اینکارو نمی‌کردم؟

درود بر عشقِ رنگیِ مان پائیزِ زیبا
فصل تولدِ خواهر نازنینِم که از خوبانِ روزِگاره ، نگرانِ رفتَنَت نیستم پائیز جان چون میدانم جا برای سفیدی و پاکی باز میکنی و بعد از یک سال دوباره برمیگردی ، به شرطی که رنجهای کهنه ، عاداتِ کهنه ، غرور و نخوِت مرا با خود بِبَری و در دریای بیکرانِ هستی غرق کنی . شاید خودت برای یک سال نباشی ولی یادِ دوستی که کهنه ها و سیاهی را میبَرَد و نور و زیبایی را به ارمغان می آورد همیشه در یادم می‌ماند.
به امیدِ دیدار ❤️🙏😘

کوچک کردن خود و تلاش برای قرار گرفتن در پس‌زمینه یکی از راه‌هایی است که کودکان دیده‌نشده از آن استفاده می‌کنند تا با آسیب‌پذیریشان نسبت به استرس و «وجودِ مورد استقبال قرار نگرفته‌‌‌شان» کنار بیایند. در بزرگسالی، خجالتی و ساکت می‌شوند و عزت‌نفس پایینی دارند و معمولا مطیع و سخت‌کوش و به‌شدت سازگارند. حضور فیزیکی‌شان معمولا بی‌سروصدا و بدون جلب توجه است و اغلب تمایل دارند در پس‌زمینه حذف شوند.

اگر بتوانند یک رابطه صمیمی برقرار کنند، هیچ‌وقت مشکلی ایجاد نمی‌کنند، و خودشان را تسلیم شریک عاطفی‌شان می‌کنند. گاهی می‌بینیم که آنها سعی می‌کنند خودشان را کودک نشان دهند و دیگران را به شکل بزرگسال در نظر بگیرند تا از این طریق بتوانند کمی محبت و مراقبت از آنها دریافت کنند. ممکن است حس کنند که کاملا به دیگران وابسته‌اند و نمی‌توانند روی پای خودشان بایستند، تا جایی که هویت خودشان را غرق در هویت شریک عاطفی‌شان می‌کنند.

کاترین استاوفر از کتاب درمان کودک دیده‌نشده در بزرگسالی ترجمه حامد حکیمی

همه‌ امورِ شخصی را باید چون رازی نگاه‌ داریم به‌طوری که آشنایان جز آنچه به چشم می‌بینند، به آن واقف نشوند. زیرا آگاهیِ آنان از امورِ بسیار بی‌اهمیت هم ممکن است در زمان و شرایط خاص، باعث زیانِ ما شود.

به طور کلی صلاح در این است که آدمی شعورِ خویش را با نگفتن نشان دهد، نه با گفتن؛ زیرا سکوت از هوشمندی است و گفتن از خودپسندی.


👤آرتور شوپنهاور

پاییز هزار رنگ می‌رود
و زمستان سپید رنگ از راه می‌رسد
و در این میان شبی است بلند
به بلندای یک فرهنگ
آئینی رنگارنگ به سان پاییز
و درون مایه‌ای سپید به رنگ زمستان
شب یلدا، شب کنار هم بودن‌ها بر شمامبارک

@moraghbat

سمیّت در روابط

۱. تعریف و نشانه‌ها
سمیّت در روابط به موقعیتی گفته می‌شود که یکی یا هر دو طرف، به جای رشد و آرامش، دچار فرسودگی روانی، اضطراب و کاهش اعتمادبه‌نفس می‌شوند. نشانه‌های اصلی آن شامل کنترل‌گری بیش از حد، تحقیر، بی‌احترامی، بازی‌های روانی، حسادت افراطی و بی‌توجهی به نیازهای طرف مقابل است. چنین روابطی اغلب به جای تغذیه‌ی روح، انرژی فرد را تخلیه می‌کنند.

۲. تأثیرات روانی و جسمی

زندگی در یک رابطه‌ی سمی می‌تواند استرس مزمن ایجاد کند که بر خواب، سیستم ایمنی و سلامت قلب تأثیر منفی می‌گذارد.
از نظر روانی، فرد ممکن است دچار اضطراب، افسردگی، کاهش عزت‌نفس یا حتی احساس بی‌ارزشی شود. در برخی موارد، این وضعیت به وابستگی ناسالم و چرخه‌ی تکرارشونده‌ی رنج و دل‌زدگی می‌انجامد.

۳. ریشه‌های ایجاد روابط سمی
الگوهای دوران کودکی، مانند تجربه‌ی بی‌توجهی یا خشونت والدین

نیاز شدید به تأیید گرفتن از دیگران

ترس از تنهایی و ناتوانی در مرزبندی

عدم آگاهی نسبت به حقوق فردی و سلامت روان در رابطه

۴. چگونه روابط سمی را تشخیص دهیم؟
همیشه احساس خستگی و بی‌انرژی بعد از بودن با طرف مقابل

نداشتن آزادی بیان بدون ترس از قضاوت یا تنبیه
تکرار چرخه‌ی دعوا و آشتی‌های سطحی
کم‌رنگ شدن حس اعتماد، امنیت و احترام متقابل

۵. راهکارهای مقابله

مرزبندی سالم: شفاف بیان کردن نیازها و محدودیت‌ها
گفت‌وگوی صادقانه: اگر طرف مقابل تمایل به تغییر دارد، گفت‌وگو می‌تواند مؤثر باشد

درخواست کمک تخصصی: مشاوره‌ی فردی یا زوج‌درمانی
قطع رابطه در صورت لزوم: اگر سمیّت ادامه پیدا کند و تغییر امکان‌پذیر نباشد، پایان دادن به رابطه بهترین انتخاب برای سلامت روان است

۶. بازسازی پس از رابطه سمی

پس از خروج از یک رابطه‌ی سمی، مهم است که فرد زمان کافی برای التیام، بازسازی عزت‌نفس و یادگیری الگوهای سالم بگذارد.
فعالیت‌هایی مانند نوشتن، مدیتیشن، ورزش، تقویت روابط دوستانه‌ی مثبت و کار با درمانگر می‌تواند در این مسیر کمک‌کننده باشد.

✍️ یه روانشناسی نوشته بود:
از مخاطبام پرسیدم که *از تربیت والدینت چه رفتاری دیدی که اگه خودت والد شی هرگز انجامش نمیدی؟!*
جواب ها بسیار عمیق و شنیدنی بود... (۱)

◄به هیچ وجه حتی برای شوخی هم بهش نمی‌گم ترکت می کنم یا دیگه مامانت نیستم، نمی‌ذارم اضطراب جدایی به جونش بیفته و بعد ها توی روابطش مدام بترسه که یه موقع رها نشه

◄برای یه نمره برای یه رتبه بهش سخت نمی‌گیرم و مدام با همکلاسیاش مقایسه‌ش نمی کنم....
نمی خوام کمال‌گرایی کل زندگیش رو به تباهی بکشه

◄وقتی گفت حالم خوب نیست افسردم به جای اینکه بگم مگه آب و نونت کمه؟!بغلش می کنم بهش میگم دوستش دارم، نمی‌ذارم حس تنهایی پیدا کنه

بیشتر وقت‌ها حرف دلمون رو نمی‌زنیم، چون می‌ترسیم طرف مقابلمون چه فکری بکنه

اما اگه داری رنج می‌کشی و همه‌چیز رو توی خودت نگه داشتی، این کار رو نکن.

با آدم‌های نزدیکت حرف بزن. البته کسانی که تورو سرزنش نمی کنن و اعتماد داری

من خودم اینو تجربه کردم. یاد گرفتم غم های درونم هرچند کامل نه ولی سرکوب نکنم ، با حرف زدن ، روان درمانی ، نوشتن و برون ریزی کنم .

امیدوارم تو هم بتونی از این مرحله درست رد بشی، می‌دونم سخته، و شاید داستان همدیگه رو ندونیم، ولی امیدوارم این حرف‌ها کمک کنه منظورم رو بگیری.

مشاور و درمانگر(لیلازارع)

#تروما#دعوای_والدین ،#سوگ_جدایی #خیانت #رابطه_عاطفی #کودکی #تجاوز

بی‌تحرکی به‌اندازهٔ ۲۰۰ سیگار به بدن آسیب می‌زند

فرزین‌مهر، متخصص پزشکی ورزشی:

تنها ۹۰ دقیقه نشستن بدون حرکت باعث کاهش خون‌رسانی به مغز و افت تمرکز می‌شود.

بی‌تحرکی می‌تواند روزانه به‌اندازهٔ مصرف ۲۰۰ نخ سیگار به بدن آسیب بزند.

به افراد شاغل پشت میز توصیه شده هر ۴۰ دقیقه بلند شوند، چند قدم راه بروند یا حرکات کششی ساده انجام بدهند.

‏ما به کودکانِ معمولی گفتیم با هوش‌اند.
و به این ترتیب آنها را به کودکانی دروغگو تبدیل
کردیم که شکست هایشان را پنهان میکنند!


از کتاب «موهبت شکست»

نشانه افسردگی که افراد از آن بی‌خبرند

نتایج تحقیقات نشان می‌دهد که سردرد صبحگاهی یکی از نشانه‌های رایج افسردگی و اضطراب است. افراد به‌طور طبیعی تصور می‌کنند که سردرد صبحگاهی با خواب ضعیف شبانه آنان مرتبط است و اغلب همینطور است اما خواب ضعیف تنها دلیل سردرد صبحگاهی نیست.


دکتر موریس ام اوهایون، محقق ارشد این تحقیق گفت: سردرد صبحگاهی از هر ۱۳ نفر جمعیت عمومی یک نفر را تحت تاثیر قرار می‌دهد. سردردهای مزمن صبحگاهی نشانه واضحی از اختلالات افسردگی اساسی و اختلالات بی‌خوابی هستند، با این حال، برخلاف آنچه قبلا گفته شده بود، آنها فقط مرتبط با اختلال تنفسی خواب نیستند.


در میان اختلالات خواب، اختلال خوابی که در موارد بالا مشخص نشده است سندرم پای بی‌قرار، اختلال حرکتی دوره‌ای اندام و اختلالات خواب با دلایل احتمالی متعدد است که بیشترین ارتباط را با سردرد صبحگاهی داشتند.

اضطراب همیشه به شکل نگرانی یا دل‌شوره دیده نمی‌شه.

گاهی خودش رو با حساسیت بیش از حد به صداها نشون می‌ده.
یا با کابوس‌های مکرر و خواب ناآروم.

حتی مشکلات گوارشی مثل تهوع،
دل‌پیچه یا IBS هم می‌تونن نشونه‌ی اضطراب باشن.

احساس گرفتگی مداوم در گردن و شونه‌ها چی؟
اونم می‌تونه از اضطراب باشه.

این نشونه‌ها معمولاً از چشممون پنهون می‌مونن و به دلایل دیگه‌ای نسبت داده می‌شن.
بیاید به بدنمون بیشتر گوش بدیم.

ردیفِ اولِ زندگیت رو به هرکسی نده.
ردیفِ اول جایِ کساییه که توی غم و شادی، شکست و پیروزی، کنارت بودن و امتحان پس دادن.

اگه آدم‌های «گذری» و «بی‌تعهد» رو بشونی ردیف اول، جلوی دیدت رو می‌گیرن و نمیذارن آدم‌های واقعی رو ببینی.
جایگاه آدم‌ها رو بر اساس «کیفیتشون» بچین.

عزیزجان،
اینکه فکر کنی به هیچ‌کس هیچ توضیحی بدهکار نیستی، قراره توی رابطه‌هات برات گرون تموم بشه‌ها...

یه ایده‌ای توی جامعه‌مون ترند شده که می‌گه آزادی یعنی استقلالِ مطلق، توضیح نشانه‌ی ضعفه..؛
انگار نباید به هیچ‌کس توضیح بدی، کلا پاسخ‌گو نباشی، یا تلاشی نکنی…

ولی واقعیت اینه که صمیمی‌ترین رابطه‌های ما واقعاً با مسئولیت همراهن
منظورم ازون جنس خفه‌کننده‌ی «اجبار» نیست، بلکه مسئولیت به انسانی‌ترین شکلش رو میگم...

اگه رابطه‌ها قلب یه زندگی معنادار باشن (که من باور دارم هستن)
پس ما به این رابطه‌ها مراقبت بدهکاریم.
بهشون صداقت بدهکاریم،
ترمیم بدهکاریم و تلاشی که لازم داره تا ارتباط زنده بمونه.(البته که تلاش دو طرفه)

نه به همه‌ی آدم‌های دنیا؛
به اون رابطه‌هایی که واقعاً برامون مهم‌ هستن.

صمیمیت فقط با «خودمختاری» زنده نمی‌مونه.
ارتباط‌ها روی تمایل دوطرفه ساخته می‌شن:
حاضر بودن،
توضیح دادن خودمون و جا باز کردن برای تجربه‌ی یه آدم دیگه.

پس اگه رابطه‌هایی می‌خوای که عمیق و پایدار باشن،
نمی‌تونی از این بخشش کنار بکشی.

فقط قیافه گنجشک شوهر رو مشاهده کنید🤣

🌴میدانستم‌که توقع داشتن از دیگران مرا می آزارد.خوب می‌دانستم که چشم‌انتظار توجه و مهربانی دیگران بودن مرا در مرکز ضعف قرار می‌دهد.
من اگاه هستم اما دل این حرفها را نمی فهمد .
هزار بار سعی میکنی با منطق خودت را فریب دهی اما هربار دل تلاشت را برباد می‌دهد.
همه ی آنهایی که متوقع اند،خشمگین شده اند دنبال توجه هستند می دانند کارشان منطقی نیست اما حریف دلشان نشده اند .
به همین سادگی
#عادله_زمانی

تو هر رابطه‌ای که داریم، همه‌مون ناخودآگاه داریم این دو تا سؤال رو می‌پرسیم:
می‌تونی منو ببینی؟
می‌تونی کنارم بمونی؟

ما طوری رفتار می‌کنیم انگار رابطه‌ها فقط درباره‌ی سازگاری یا سبک‌های ارتباطیه،
ولی زیر همه‌ی این‌ها، مدام داریم امنیت عاطفی رو می‌سنجیم...

میل به فهمیده شدن، یه چیز سطحی یا احساسی ساده نیست؛
کاملاً ساختاریه؛ واقعاً تعیین می‌کنه چقدر خودمون رو باز می‌کنیم،
چقدر از درونمون رو بروز می‌دیم و چقدر اجازه می‌دیم یکی برامون مهم بشه.

چیزی که داریم اسکن می‌کنیم اینه:
دنیای درونی منو می‌فهمی؟
احساسم رو لمس می‌کنی؟
تو ذهنت جایی دارم؟

و برای همینه که خیلی درد داره وقتی یکی وسط حرفت می‌پره،
یا وقتی داری حرف می‌زنی گوشیشو چک می‌کنه یا بدون اینکه خواسته باشی شروع می‌کنه نصیحت‌کردن:/
چون ما واقعاً برای دیده‌شدن سیم‌کشی شدیم.

پس سؤال اصلی تو هر رابطه‌ای فقط این نیست که:
«دوستم داری؟»
سؤال اینه که:
واقعاً منو می‌بینی؟
و می‌تونی وقتی چیزی که می‌بینی پیچیده‌ست، شلوغه، یا حتی اذیت‌کننده‌ست… کنارم بمونی؟

این، معماری صمیمیته🤍
و هر رابطه‌ای که داریم،
روی این محور
یا زنده می‌مونه
یا ممکنه هم بپاشه...

💠فحشا دیگر در خیابان نیست؛ به گوشی‌ ها کوچ کرده است

یک گزارش افشاگرانه پرده از بازاری پنهان برمی‌دارد که در پیام‌های خصوصی، گروه‌های موقت و قرارهای چندکلیکی جریان دارد؛ بازاری بی‌تابلو، بی‌آمار و دور از چشم جامعه.

🔹روایت‌های میدانی نشان می‌دهد قرارهایی با رقم‌های چندمیلیونی تا حتی صدها میلیون تومان، پشت صفحه موبایل بسته می‌شود؛ زنانی که با شبکه‌های اجتماعی وارد این چرخه شده‌اند و مردانی که در نقش کارگر یا «برده جنسی» فعالیت می‌کنند. خیابان فقط حاشیه است؛ هسته اصلی بازار حالا آنلاین است./ هفت صبح

نيمى از ناگهانى رفتن‌ها ؛
از "حوصله ندارم" گفتن‌ها
شروع مي‌شود ...


👤علی قاضی‌ نظام

✨حق انتخاب به کودک

💡حق انتخاب برای کودکان نه تنها به آنها احساس قدرت و استقلال می‌دهد، بلکه به رشد ذهنی، اجتماعی و عاطفی‌شان کمک می‌کند.

❓وقتی کودکان در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که باید انتخاب کنند، مهارت‌های تصمیم‌گیری، مسئولیت‌پذیری و اعتماد به نفس‌شان تقویت می‌شود.
👈 انتخاب‌های ساده، مانند انتخاب لباس یا وعده غذایی، درک بهتری از آزادی و مسئولیت به کودک می‌دهد و می‌تواند بر رشد شخصیت مثبت و تصمیم‌گیری‌های آینده‌شان تأثیر عمیقی بگذارد.

👁️پس هر انتخابی که به کودک داده می‌شود، نه تنها گامی به سوی استقلال است، بلکه به او کمک می‌کند تا دنیای اطرافش را بهتر بشناسد و در آن احساس راحتی بیشتری کند.💯

♦️حق انتخاب، نه تنها آزادی است، بلکه پایه‌گذار رشد و رشد شخصیت کودکان است.

به‌عنوان کسی که تا یکی دوماه پیش فکر میکرد تو همدردی با آدم سوگوار خیلی درست عمل میکنه و بعد از اینکه خودش سوگوار شد فهمید هیچی نمیدونسته دلم میخواد یکم بهتون نحوه برخورد با فرد سوگوارو آموزش بدم.

قدم اول: سکوت
بهترین همدردی سکوته. تا میتونید حرف نزنید چون فرد سوگوار به کوچیکترین صدایی حساسه.

تسلیت میگم و یه بغل بهترین همدردیه.
"خدا بیامرزه" "روحش شاد" "خدا رحمتش کنه" و... فقط عین سیلی میخوره تو صورت فرد سوگوار که دیگه عزیزش پیشش نیست.
(بله نمیخواد با واقعیت رو به رو شه و شاید تا ماها و سالها نخواد باور کنه)

کلمه‌ای که به شدت رو مخم بود و همون ساعتای اول با وجود چندبار پنیک و سکوت چندساعته‌م مجبور شدم حرف بزنم و به همه تذکر بدم: "تشییع جنازه"
آدمی که اون اسم زشتو روش میذارن عزیز یه خونواده ست. حداقل میتونن بگن خاکسپاری یا همون مراسم تشییع، جنازه رو راحت به زبون نیارید جان عزیزتون

الکی و با جملات کلیشه ای سعی نکنید کسی رو آرم کنید
پس فلانی چی بگه که داغ بچه دید.
پیامبرشم ۶۳سال عمر کرد.
همه آخرش میمیریم. تهش همینه.
سرنوشتش این بود دیگه.
پیش اومده دیگه، الان باید به فکر خودت باشی.
جلوی حکمت خدا رو نمیشه گرفت
بازم خوبه بابات ۶۰ سال عمر کرد من چی بگم؟ و...
فقط هیچی نگین. همین

هیچکدوم از اعضای خونواده سوگوارو به همدیگه نسپرین مراقب مامانت باش، مراقب خواهرت باش، مراقب برادرت باش
اونا خودشون خیلی دلسوزانه‌تر از شما میدونن که باید مراقب هم باشن ولی تو اون روزای اول به اندازه کافی فروپاشیدن و توان مراقبت از خودشونم ندارن.
تو این شرایط غیرقابل باور هیچکس قویتر از اونیکی نیست

از اینکه بعد از شنیدن خبر چه حالت‌های روحی بهتون دست داد و براتون آب قند اوردن و انقدر روحیه حساسی دارین که اطرافیان نمیدونستن اصلا این خبرو چحوری بهتون بدن که سکته نکنین هم چیزی نگین. حالتون که از خونواده سوگوار بدتر نیست؟ واقعا حوصله شنیدن حالت‌های روحی شما رو ندارن.

اگه بعد از چند روز یا چند هفته خواستین حالشونو بپرسین نگین الان که یه مدت گذشت دیگه بهتر شدی؟ یه احوالپرسی ساده که چطوری خیلی قشنگتره.
هیچ بهتر شدنی وجود نداره. آدما فقط یاد میگیرن در کنار غمشون که اتفاقا هر روز بزرگتر میشه به زندگی ادامه بدن. سرما نخوردن که با گذشت زمان بهتر شن

در پایان، دوباره میگم فقط سکوت کنین، اغراق نکنین و نیازی نیست زیادی خودتونو ناراحت نشون بدین. اتفاقا اگه خاطرات قشنگ و حتی خنده‌دار از عزیز از دست رفته تعریف کنین خیلی خیلی حال فرد سوگوارو بهتر میکنه و باعث میشه وجودشو هنوزم حس کنه، تا اینکه بخواین الکی خودتون رو ناراحت تر از بقیه جلوه بدید.