Met Kerstmis gebeurt er iets met de tijd. Ze vertraagt. Alsof de minuten even ophouden met rennen en naast ons gaan zitten. De Keltische verbeelding wist het al: tijd is de eeuwigheid in vermomming. Niet iets om te vullen, maar om te bewonen.
Zij omarmden de dag als een heilige ruimte. Kerstmis nodigt ons uit om dat opnieuw te doen. Niet groots of perfect, maar eenvoudig. Eén dag. Eén moment. Eén ademhaling waarin verwondering weer mogelijk wordt.
Juist in die eenvoud schuilt het wonder. In een brandend lichtje, een gedeelde tafel, een blik die blijft hangen. Kerstmis onthult het buitengewone dat onze gehaaste levens zo vaak verhullen, niet omdat het er niet is, maar onze levens raken gemakkelijk verward. Vol ruis, verwachtingen en moeten.
Zij omarmden de dag als een heilige ruimte. Kerstmis nodigt ons uit om dat opnieuw te doen. Niet groots of perfect, maar eenvoudig. Eén dag. Eén moment. Eén ademhaling waarin verwondering weer mogelijk wordt.
Juist in die eenvoud schuilt het wonder. In een brandend lichtje, een gedeelde tafel, een blik die blijft hangen. Kerstmis onthult het buitengewone dat onze gehaaste levens zo vaak verhullen, niet omdat het er niet is, maar onze levens raken gemakkelijk verward. Vol ruis, verwachtingen en moeten.
Misschien vraagt Kerstmis daarom niet om méér te doen, maar om ruimte te maken. Om stil te worden. Om los te laten. Zodat onze ziel weer kan ademen.
Moge deze Kerst je vertraging brengen, diepte in de tijd en ademruimte voor je ziel. Zalig kerstfeest ✨
Words by John O'Donohue, vrij vertaald door Suzette Maureen ❤️
Moge deze Kerst je vertraging brengen, diepte in de tijd en ademruimte voor je ziel. Zalig kerstfeest ✨
Words by John O'Donohue, vrij vertaald door Suzette Maureen ❤️
❤8🔥1
2025 leerde me iets over de dagelijkse T-splitsingen. Dat we geen grootste ontwikkelingen kunnen verwachten als we het lagere pad bewandelen.
Het leerde me ook dat wat ik in het groot al uitdroeg via vrouwen voor vrijheid en blckbx, in het klein voor te leven.
Het is voor mij niet ongebruikelijk om aan het eind van een jaar te denken: ‘dit was toch echt het meest pittige jaar dusver😅!’. Zo ook dit jaar.
Voor 2026 voorvoel ik wat anders, en ben erg benieuwd naar wat het gaat brengen. Woorden die bij me opkomen, mijn bedoelingen voor het komend jaar: Aanwezigheid, Toewijding & Zuiverheid. Wat zijn die van jou? Feel free to share in the comments.
Geniet van de laatste dagen van 2025, en alle goeds voor het nieuwe jaar ❤️
#reflection #pathfinder #intentions #growth
Het leerde me ook dat wat ik in het groot al uitdroeg via vrouwen voor vrijheid en blckbx, in het klein voor te leven.
Het is voor mij niet ongebruikelijk om aan het eind van een jaar te denken: ‘dit was toch echt het meest pittige jaar dusver😅!’. Zo ook dit jaar.
Voor 2026 voorvoel ik wat anders, en ben erg benieuwd naar wat het gaat brengen. Woorden die bij me opkomen, mijn bedoelingen voor het komend jaar: Aanwezigheid, Toewijding & Zuiverheid. Wat zijn die van jou? Feel free to share in the comments.
Geniet van de laatste dagen van 2025, en alle goeds voor het nieuwe jaar ❤️
#reflection #pathfinder #intentions #growth
❤7
“Ik gaf mijn schoonheid en mijn jeugd aan de mannen. Mijn wijsheid en ervaring ga ik aan de dieren geven.”
Brigitte Bardot
Ter nagedachtenis aan de prachtige ziel die Brigitte Bardot was. Brigitte stopte met acteren op 38-jarige leeftijd en wijdde zich aan haar geliefde dieren. Ze was een dierenrechtenactiviste en leefde een leven dat trouw was aan haar overtuigingen.
1934 - 2025, 91 jaar oud ❤️
Brigitte Bardot
Ter nagedachtenis aan de prachtige ziel die Brigitte Bardot was. Brigitte stopte met acteren op 38-jarige leeftijd en wijdde zich aan haar geliefde dieren. Ze was een dierenrechtenactiviste en leefde een leven dat trouw was aan haar overtuigingen.
1934 - 2025, 91 jaar oud ❤️
❤5
Guide to 2026 and the Peak of the Fourth Turning
https://veilofreality.com/2025/12/28/your-psycho-spiritual-guide-to-2026-and-the-peak-of-the-fourth-turning-tcm-167-part-1/
https://veilofreality.com/2025/12/28/your-psycho-spiritual-guide-to-2026-and-the-peak-of-the-fourth-turning-tcm-167-part-1/
🔥2🙏1
Forwarded from From the Heart 🫶🏽
Zijn we hier om een betere wereld te creëren, of om groot genoeg te worden om deze wereld te dragen?
Er is een vraag die zachtjes oplicht onder het rumoer van ons dagelijks leven, een vraag die terugkeert in stilte, in liefdesverdriet, in verwondering, en in die momenten waarop de wereld te scherp aanvoelt om aan te raken. Zijn we hier om een betere wereld te creëren? Het is een prachtige gedachte, bijna onweerstaanbaar in haar belofte, omdat ze een heldere richting suggereert, een zuivere moraal, en een gelukkige afloop waarin het lijden oplost en het menselijke verhaal eindelijk zacht wordt. Maar sommige waarheden komen niet als troost; ze komen als openbaring, en ze vallen niet altijd samen met wat ons verlangen graag zou willen horen.
Wat als de aarde in de eerste plaats geen project is om te perfectioneren, maar een domein dat bedoeld is om geleefd, beleefd en ervaren te worden? Wat als het niet een gebroken plek is die smeekt om gerepareerd te worden, maar een heilige omgeving waarin iets zeldzaams mogelijk wordt—iets dat niet volledig ervaren kan worden in zachtere realiteiten of subtielere dimensies? De aarde is, in deze visie, geen vergissing. Ze is een smederij. Een theater van contrast, een kathedraal van polariteit, een levend altaar waar separatie zo overtuigend gevoeld kan worden dat de ziel haar oorsprong met opzet vergeet, alleen maar zodat ze die later met ongekende diepte kan herinneren.
Hier is liefde niet slechts een concept dat door de mind zweeft; het wordt een keuze onder druk. Hier is angst geen filosofisch idee; het wordt het weer, het wordt zenuwstelsel, het wordt de oude chemie van overleven en de moderne architectuur van een samenleving. Hier dobbert de ziel niet zomaar; ze leert lopen door dichtheid, beperking, verlangen en gevolg. De textuur van deze wereld lijkt gebouwd om wrijving te creëren, en wrijving is wat groei vormgeeft.
Als de aarde werkelijk een school van dualiteit is, dan wordt “het beter maken” een ingewikkelder intentie dan het op het eerste gezicht lijkt. We zouden ons oprecht kunnen afvragen of het wegnemen van contrast ook het aardse lesprogramma zou wegnemen. We zouden kunnen twijfelen of het perfectioneren van de arena de ervaring zou verdunnen die bewustzijn hier überhaupt naartoe trok. Als toekomstige incarnaties komen om het volledige spectrum van polariteit te proeven, dan kan het transformeren van de aarde tot een zachte utopie paradoxaal genoeg de kans verkleinen voor zielen om datgene te ontmoeten wat de aarde op unieke wijze kan bieden: de rauwe intensiteit van afscheiding, het drama van keuze, de diepe alchemie waarin pijn in wijsheid verandert en angst in liefde.
Dit is geen pleidooi voor gemakzucht, wreedheid of onverschilligheid. Het is geen vrijbrief om lijden te negeren of schade te romantiseren. Het is een vraag over de diepere architectuur van de werkelijkheid, over de mogelijkheid dat het universum een cyclus ontvouwt die nog niet voltooid is, en dat de intensiteit van de aarde deel uitmaakt van die ontvouwing in plaats van een fout die weggegumd moet worden. Want wanneer we om ons heen kijken, kan het voelen alsof dingen niet zachter worden; ze worden scherper. Het kan voelen alsof polariteit toeneemt, alsof uitersten luider worden, alsof de wereld niet alleen onze ethiek test maar ook onze innerlijke stabiliteit. Het is alsof de werkelijkheid het volume opschroeft, zodat de ziel niet langer kan doen alsof ze haar eigen roeping niet hoort.
Misschien hebben de mensheid en de aarde het eindpunt nog niet bereikt van wat het betekent om een dualistische en gepolariseerde wereld volledig te ervaren. Misschien zitten we nog steeds midden in een groter kosmisch verhaal, een cyclus waarin contrast nog niet uitgeput is en afscheiding nog niet klaar is met onderwijzen wat ze hier kwam onderwijzen. Als dat waar is, dan wordt de komende periode misschien niet gemakkelijker. Ze kan intenser worden, niet als straf, maar als verfijning—zoals vuur metaal verfijnt, zoals druk diamanten vormt, zoals stormen reinigen en herschikken wat te star is geworden.
Er is een vraag die zachtjes oplicht onder het rumoer van ons dagelijks leven, een vraag die terugkeert in stilte, in liefdesverdriet, in verwondering, en in die momenten waarop de wereld te scherp aanvoelt om aan te raken. Zijn we hier om een betere wereld te creëren? Het is een prachtige gedachte, bijna onweerstaanbaar in haar belofte, omdat ze een heldere richting suggereert, een zuivere moraal, en een gelukkige afloop waarin het lijden oplost en het menselijke verhaal eindelijk zacht wordt. Maar sommige waarheden komen niet als troost; ze komen als openbaring, en ze vallen niet altijd samen met wat ons verlangen graag zou willen horen.
Wat als de aarde in de eerste plaats geen project is om te perfectioneren, maar een domein dat bedoeld is om geleefd, beleefd en ervaren te worden? Wat als het niet een gebroken plek is die smeekt om gerepareerd te worden, maar een heilige omgeving waarin iets zeldzaams mogelijk wordt—iets dat niet volledig ervaren kan worden in zachtere realiteiten of subtielere dimensies? De aarde is, in deze visie, geen vergissing. Ze is een smederij. Een theater van contrast, een kathedraal van polariteit, een levend altaar waar separatie zo overtuigend gevoeld kan worden dat de ziel haar oorsprong met opzet vergeet, alleen maar zodat ze die later met ongekende diepte kan herinneren.
Hier is liefde niet slechts een concept dat door de mind zweeft; het wordt een keuze onder druk. Hier is angst geen filosofisch idee; het wordt het weer, het wordt zenuwstelsel, het wordt de oude chemie van overleven en de moderne architectuur van een samenleving. Hier dobbert de ziel niet zomaar; ze leert lopen door dichtheid, beperking, verlangen en gevolg. De textuur van deze wereld lijkt gebouwd om wrijving te creëren, en wrijving is wat groei vormgeeft.
Als de aarde werkelijk een school van dualiteit is, dan wordt “het beter maken” een ingewikkelder intentie dan het op het eerste gezicht lijkt. We zouden ons oprecht kunnen afvragen of het wegnemen van contrast ook het aardse lesprogramma zou wegnemen. We zouden kunnen twijfelen of het perfectioneren van de arena de ervaring zou verdunnen die bewustzijn hier überhaupt naartoe trok. Als toekomstige incarnaties komen om het volledige spectrum van polariteit te proeven, dan kan het transformeren van de aarde tot een zachte utopie paradoxaal genoeg de kans verkleinen voor zielen om datgene te ontmoeten wat de aarde op unieke wijze kan bieden: de rauwe intensiteit van afscheiding, het drama van keuze, de diepe alchemie waarin pijn in wijsheid verandert en angst in liefde.
Dit is geen pleidooi voor gemakzucht, wreedheid of onverschilligheid. Het is geen vrijbrief om lijden te negeren of schade te romantiseren. Het is een vraag over de diepere architectuur van de werkelijkheid, over de mogelijkheid dat het universum een cyclus ontvouwt die nog niet voltooid is, en dat de intensiteit van de aarde deel uitmaakt van die ontvouwing in plaats van een fout die weggegumd moet worden. Want wanneer we om ons heen kijken, kan het voelen alsof dingen niet zachter worden; ze worden scherper. Het kan voelen alsof polariteit toeneemt, alsof uitersten luider worden, alsof de wereld niet alleen onze ethiek test maar ook onze innerlijke stabiliteit. Het is alsof de werkelijkheid het volume opschroeft, zodat de ziel niet langer kan doen alsof ze haar eigen roeping niet hoort.
Misschien hebben de mensheid en de aarde het eindpunt nog niet bereikt van wat het betekent om een dualistische en gepolariseerde wereld volledig te ervaren. Misschien zitten we nog steeds midden in een groter kosmisch verhaal, een cyclus waarin contrast nog niet uitgeput is en afscheiding nog niet klaar is met onderwijzen wat ze hier kwam onderwijzen. Als dat waar is, dan wordt de komende periode misschien niet gemakkelijker. Ze kan intenser worden, niet als straf, maar als verfijning—zoals vuur metaal verfijnt, zoals druk diamanten vormt, zoals stormen reinigen en herschikken wat te star is geworden.