واژگان در گذر ثانیه ها در قالب تحفه های بزرگان عرضه می‌شوند به آن کس که درخور تعداد نقطه های آنهاست. اما به راستی آیا این کرامت انسان که او را از سایر موجودات متمایز کرده بدون تحریف به درگاه فرد نامعلوم ثابت گردیده؟
افسوس که حق دیدن حُقه از رعیت سلب گشته است و تنها می‌توان با قدرت اختیار، میان دو چیز ماهیت خود را تعیین کرد؛ متوهم زیستن یا پذیرفتن نیست شدن اساس واژگان و سلطه گری تزویر بر آنها‌.

فرسوده شدم....فرسوده....

خسته‌ام… واقعاً خسته‌ام.
از آدمی، از تنفر آدمی، از خشم کورکورانه‌ی آدمی.
نمی‌توانم تحمل کنم.
از درون خرد می‌شوم.
ای کاش قضیه فقط یک اختلاف نظر ساده بود.
اختلاف نظر داشتن چیز جدید و عجیبی نیست،
اما این همه تنفر و آرزوی مرگ…
برای من زیاده‌روی است.
می‌دانید...
واقعاً فرسوده شده‌ام.
این حجم سنگین از ناامیدی را
دیگر نمی‌توانم بیش از این تحمل کنم.
این حجم تنفری که می‌بینم و می‌شنوم…
ای کاش من هم می‌توانستم متنفر باشم.
ای کاش می‌توانستم از همه خشمگین باشم.
ای کاش من هم می‌توانستم در این حد
تنفر بورزم و خشمگین شوم؛
آن‌طور شاید هم کر بودم، هم کور،
کمتر خسته می‌شدم،
کمتر از درون له می‌شدم.
خسته‌ام از آدم‌های حق‌به‌جانب.
خسته‌ام از آدم‌های پر از تنفر.
خسته‌ام از آدم‌های پر از دورویی.
خسته‌ام از آدم‌های پر از دروغ.
خسته شده‌ام…
نمی‌کشم.
یا در نهایت زیر بار تنفر آن‌ها می‌میرم،
یا خودم را می‌کشم.

چه شروع خوبی واسه ی یک ماه آینده.

جمنای دورت بگردم

روز های عجیبی هست...عجیب میگذره... اتفاقات غیرمنتظره میوفته....بد یا خوب... امیدوارم چیزی که باید اتفاق بیوفته، اتفاق بیوفته...چه بد باشه چه خوب...در هر صورت که هیچی قرار نیست تا آخر روی یه پایه ضعیف استوار بمونه...و در نهایت می‌ریزه...چه افکار، چه اعتقادات، چه حرف ها...و امیدوارم که این ریختن فقط به اندازه ی تحمل خود فرد به او رنج بده...

واقعا بزرگترین مانع هر آدمی خود اون آدم هست.

جمنای، از این‌طوری زندگی کردن خسته نشدی؟

به شدت میتونم بگم، خسته و فرسوده ام، از همه چی و همه کس تقریبا. یعنی واقعا نه تحمل آدمی رو دارم نه خودم رو، نه حوصله اش رو دارم نه صبرش رو.

پوچ و بی معنا و بی انتهاست، آزار دهنده است چون قابل اهمیته، در حالی که همین اهمیت دادن هم تو خالی هست، دروغ چرا؟

خستم از تمام افکار و حرف ها؛ تکراری اند، بی معنی اند و کورکورانه، و کاملا تمام هویت و شخصیت انسانی رو میبرن زیر سوال، همه اش هم به خاطر ایدئولوژی های کثیف.

پس خسته ام، فرسوده ام، از تک تک افراد، از تک‌تک حرف ها، چون فاجعه اند، فاجعه چنین بزرگی بعد ها آثارش مشخص میشه.

پس دیگه تحملی برای گوش دادن به هیچکدوم ندارم. میتونم ولی نه نمی‌خوام دیگه گوش کنم.

پس انتظاری هم ندارم، نه از خودم نه از شما و نه از هیچکس دیگه، شما هم نداشته باشید. چون واقعا خستم از همه.

فکر نکنید که یهو اینطور شد، نه! ندیدم جدی، کسی رو که واقعا گوش بده.

پس نمیشه از اکثر افراد این دوره انتظار انسانیت و بهتر شدن داشت، چون هیچ کدمم سعی در شنیدن ندارن، فقط سعی دارند داد بزنند و حرف خود رو به کرسی بنشونن.

وقتی با همچین روندی پیش بریم، نهایت یک صعود داریم و هزاران سقوط.

پس عذر میخوام! که اینقدر آدم ظالم و وحشتناکی ام.

واقعا شروع خوبی بود.

واقعا گاهی وقتی دارم صحبت میکنم سن طرف مقابل رو یادم میره، یهو یادم میاد، عه این بچه کلاس چهارمه.