در بازی قبلی شاهزاده ایرانی(۲۰۲۴) هم ایرانیان رو با سیاهپوست‌های آفریقا جایگزین کرده بودند.

ویر: کارگردان و برخی دست اندرکارانش ایرانی بودند. خاک بر سرشان.

یادکرد فرهنگستان از شانزدهم آذر زادروز احمد تفضلی.
https://news.1rj.ru/str/theapll/2628

پرونده‌های آوایی تاریخ شفاهی حسین آزموده آمد. 🔥
https://news.1rj.ru/str/tarikh_shafahi_iran_project/3438
از آنچه تا به امروز از تاریخ ایران خواندم و شنیدم ارتشی‌ها و میهن‌پرستانی که می‌شناختندش روی سرش قسم می‌خوردند و دشمنانش و منقلی‌ها در این حد دربارش مزخرف می‌بافتند که همزمان با دادگاه آیشمن در اسراییل در اومدند و در روزنامه‌ها چاپ کردند این مرد، «آیشمن ایران» بود.

ویر: در تاریخ آزموده بیشتر برای دادگاه مصدق و بازجویی نواب صفوی نامدار است.

اگر کسی (میان دیگر چیزها) به ناکامی تلاش‌ها برای ممنوعیت ذبح حلال و کوشر در غرب به عنوان نمونه‌هایی از حیوان‌آزاری نگاه کند در می‌یابد که جهود نه تنها آورنده‌ی شهریگری غرب به خاورمیانه نبوده که به نام آزادی دین و مقابله با سامی‌ستیزی صادرکننده و نگهدارنده‌ی ددمنشی سامی در غرب بوده است.

🇺🇸 🇨🇳 "My two best graduate students at Harvard, both white males, could not get jobs in the U.S. One left for Germany bad idea), the other is now in Hong Kong and is one of the leading historians of his generation. In 2020 I had a brilliant undergraduate in a tutorial who was literally the best student in his graduating class at Harvard (he won the prize 'for the student with the best academic record') who could not get into the graduate program of his choice."

>#1 student at Harvard
>Cannot get into grad school because he is a white man
>Moves to China and is massively successful

Before elite colleges get to make the argument about needing the world's smartest people when angling for student visas, first check if they're acting like they desperately need the United States' smartest people (they are not, not even close).

Also obviously China hawks who are not livid about Affirmative Action kneecapping intelligent Americans and getting them poached by China are not to be taken seriously.

📎 arctotherium42

فرتورها و سندهای تازه‌ای درباره‌ی #اپستین در اومده که بخشیش پیش از این دانسته بود:
۱. قربانیان نه فقط زیر سن قانونی که کودکان خردسال(به بلوغ نرسیده) بودند. بخشی از فرتورها اپستین در کنار نوزادان است ولی اینکه قربانی بوده‌اند یا نه روشن نیست. بیل کلینتون با این قربانیان رابطه داشته است.
۲. اپستین علاقه‌ی فراوانی به لولیتا، کتاب‌های با تم آزار جنسی، برده‌داری جنسی، روایت‌های سایکوپتی و سواستفاده‌‌های روانی داشته است. یادآور عبارت «اگر مثل اردک راه می‌رود و مثل اردک کوئک می‌کند اردک است».
در پرانتز: کسانی که فاز اندیشکاری و کتابخوانی دارند لولیتا میخوانند و ادای این را در میارند که چیزی جز کثافت است. که هنر است. یکیشان هم فیلمی ساخت و بهش نام «لولیتاخوانی در تهران» داد.
۳. ترامپ پررنگ‌تر از آنچه پیش‌بینی می‌شد پیداست.
۴. تیشرت آی‌دی‌اف اپستین دوباره در چشم است.
۵. فرتور مایکل جکسون که دانسته شده بود بچه‌باز بوده است در کنار اپستین هست. همچنین کوین اسپیسی.

این را بروز می‌کنم.

۶. پرونده‌ای که ترامپ را نشان میداد اژ بین پرونده‌های منتشر شده زدوده شد.

شب چله‌تان خجسته.

https://news.1rj.ru/str/vxunderground/7794
برای سانسور پرونده‌ها با رنگ سیاه روی متن کشیده بودند و متن پی‌دی‌اف‌هاش قابل انتخاب بود. «خدا خر رو شناخت شاخش نداد».
#اپستین

این ایده که کیستی نفانی(national identity) می‌تواند با فرهنگ یا زبان یا دسته‌ای از ایده‌ها تعریف شود به معنای تفتیش عقیده در تندترین شیوه‌ی خود است.
از این روی خلافت اسلامی پس از کشتن مفهوم «ایران» که ملایان آرزویش را دارند تفاوت ساختاری‌ای در تعریف با آمریکا و کانادا و استرالیایی ندارد که در خیال برخی اندیشکاران با باور به آزادی یا مردمسالاری یا کریستی‌گری یا قانون اساسی(!) تعریف شوند.
اگر تعریف این کشورها آنگونه می‌بود که این دسته از اندیشکاران خیال می‌کنند، چند پیامد بامزه می‌بایست دیده می‌شد:
۱. شهروندی هر آمریکایی‌ای که به این‌ها باور ندارد باید گرفته می‌شد.
۲. اگر آمریکایی‌ای دنبال اصلاح قانون اساسی باشد آمریکایی نیست.
۳. بنیان‌گذاران آمریکا یا کسانی که با بنیان‌گذاران آمریکا باورهای یکسانی داشته‌اند آمریکایی نیستند و نوادگان این‌ها اگر با نیاکانشان باورهای یکسانی داشته باشند باید از آمریکا اخراج شوند.
۴. کسانی که دنبال حق سقط جنین بودند دویست سال آمریکایی نبودند پنجاه سال فقط آن‌ها آمریکایی شدند و به تازگی دوباره از آمریکایی بودن درآمدند.
۵. خوانش جدید قانون اساسی که به همجنسگرایان امتیاز «ازدواج» داد همه‌ی پیرمرد و پیرزن‌های دینداری که چنین باوری نداشتند را باید از شهروندی محروم می‌کرد.
۶. به کسانی که در آمریکا یا از پدر و مادر آمریکایی زاده شده‌اند نباید شهروندی داده شود تا زمانی که به سن تفتیش عقیده برسند.

این تعریف با این پیامدهای خنده‌دار را نه بنیانگذاران آمریکا یا کشورهای دیگر که انگل‌هایی کرده‌اند و پذیرفته‌اند که دوست داشته‌اند از زحمت پدر دیگری بخورند و در زیست انگلی خود خود را مشروع بپندارند. «ما آمدیم بمکیم هرکس هم خوشش نیامد برود بیرون».

در دنیای موازی‌ای همین را برخی که خود را میهن‌پرست مینامند برای ایران قائلند. طبق تعریف این‌ها اگر کسی از پدر و مادر ایرانی خارج از ایران زاده شد ایرانی نیست چون پارسی بلد نیست یا چون فرهنگش را گم گرد ولی زنگی و چینی و مغولی اگر آمد و پارسی آموخت ایرانی است. اینگونه نیست. همه‌ی این‌ها شناساننده‌اند نه تعریف‌کننده.

برخی دوست دارند پارسی و فرهنگ ایرانی بماند چون میراث بشری است. کارهای این دسته به گونه‌ی خود ارزشمند است. ولی جایگاه اصلی پارسی و فرهنگ ایرانی بقای مردمی است که ایرانی‌اند. از این رو من یکی میان دیگر کنشگری‌هایی که برای پارسی شده ارج چندانی به آموزش پارسی به بیگانگان نمی‌گذارم و ناراحتی چندانی هم از اینکه پارسی دیگر زبان میانجی در هند نیست ندارم.

به بیشتر چپ‌ها که نگاه کنیم می‌توانیم ببینیم گرایش و رفتارهایشان نه از پیشفرض‌هایی پذیرفتنی و زنجیره استدلال‌های منطقی که از روی بیزاری از خود، و هرآنچه که با خود است، است. بیزاری از خود در بیزاری از نهاد خانواده‌ای که این خود را ساخته، ساختار و زبان و فرهنگی که این خود را ساخته و کشوری که این خود را ساخته و این خود از آن است، خودش را نشان می‌دهد. از این رو بیشتر چپ‌ها به نیست و نابود کردن این‌ها کمر می‌بندند. گناه زاده شدن را با شهید شدن در راه گروه‌های بیگانه از خود می‌خواهند جبران کنند. گاهی با نام محیط زیست و حیوانات، گاهی حق کارگر، گاهی حق اقلیت‌هایی که خودشان نیستند، گاهی هم با گروه‌های خیالی‌ای مانند «انسانیت».

در میان توده‌ی سینماگران و نویسندگان و «هنرمندان» همکار که بیشترشان با ایران و هرآنچه ایرانی بود دشمنی کورکورانه می‌ورزیدند بیضایی از کمتر کسانی بود که اصل را سراغ گرفت. شاید چون از خود بیزار نبود.
ازش آموختم. یادش گرامی.

فهرست پخش درس‌گفتارهای او در دانشگاه استنفورد:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLW9x2aQT0PFP31TokGozAd6mKpC3Z6dtR
درس‌گفتارهایی نیز درباره‌ی گیلگمش دارد که در اینجا نیامده و در یوتیوب هست.

آمریکادوستان یا دوست‌داران تاریخ آمریکا/جهان بخوانند.

گرچه در تاریخ رویدادهای ناخوش بیشتر رخ داده‌اند و شرط بستن روی ناخوشی عقلانی‌تر است، به فردای ایران خوش‌بینم. خوش‌بین‌تر از فردایی که می‌توانست از پیروزی نهایی در ۸۸ (۲۵۶۸)، ۹۶(۲۵۷۶) یا ۴۰۱(۲۵۸۱) بدست بیاید.
پاینده ایران.

تهران‌نشین اندیشکار که عمری از «ظلم تاریخی مرکز» (در دوره‌ی پهلوی) می‌نالید می‌سوزد که «حاشیه‌نشین» منطقه محروم «لمپن‌پرولتریا»ست و «جاوید شاه» می‌گوید.
سوزش چپول، دلگرمی ماست.

جایی ضمنی گفتم که پیروزی اعتراض‌های کنونی نشان‌دهنده‌ی اراده‌ی ملی تاریخی برای بازگرداندن پادشاهی در تاریخ خواهد بود. با پرخاش پاسخ دادند:«کسی رای نگرفته! کسی نظر ما رو در صندوق رای نپرسیده. این‌هایی که داد میزنند جاوید شاه فلان‌فلان شده‌اند.»
پاسخ من این است که اراده‌ی ملی به الزام از صندوق رای در نمیاید. کسی که ساکت است و بود و نبودش تفاوتی در هیچ چیز ایجاد نمی‌کند بخشی از هیچ‌چیز و هیچ‌جا نیست که شمرده بشود. اراده‌ی ملی را آنان تعریف می‌کنند که کاری می‌کنند، دادی می‌زنند و نقشی ایفا می‌کنند. خواه در جهت نیک خواه در جهت شر. خواه در جهت انقلاب اسلامی خواه در جهت انقلاب شاهنشاهی.
تماشاگر و وسط‌باز و منفعل این وسط همواره هیچکاره بوده‌اند و هرگز بخشی از جریان و جنبشی شمرده نشده‌اند. اراده‌ی ملی آن سربازی بود که آذربایجان رو آزاد کرد و آن روستایی‌ای بود که پیشه‌وری را فراری داد. کسی در تاریخ نمیگوید که چرا کل ممدقلی که پیش و پس از آن دوغش را می‌نوشید معیار نشد.

کسی که بود و نبودش فرق ندارد، شمرده نمی‌شود و شمرده شدن دیگران، که نقش خود را شناخته‌اند، در گروی شمرده شدن او نیست.

Log out.