از شنبه.

کاش یکی به جای من بره دوش بگیره و مسواک بزنه و موهاش رو خشک کنه. من خستمه.

نجات دهنده امشب خسته‌اس.

به نظرم به نسبت وضعیت مملکت و زندگی خیلی خوب دووم آوردیم، بی‌نهایت قوی و خفن بودیم تا همینجاشم.

زندگی می‌تونست خیلی باحال باشه ولی ما جای بدی دنیا اومدیم.

هم اون روزها، هم الآن، می‌مونی که مملکت روی چی بند بود، شاید فقط می‌شد گفت روی آینده. مردم هنوز حاضر نبودن از آینده دست بکشن.

•ساعت آمریکایی و یک نمایشنامهٔ دیگر

کاش قبل تموم شدنمون ببینیم که تموم میشه.

شجاعت تکثیر میشه.

کلا یه جون و زندگی داشتیم اونم اینجا هدر رفت.

نمی‌دونم من کلمات رو بلعیدم و تموم شدن یا اونا من رو بلعیدن و حالا گم شدم، نمی‌دونم شاید هم معنی خودشون رو از دست دادن، شاید اوناهم افتادن وسط یه زندگی که زندگی کردن توش وجود نداره، نمی‌دونم شاید کمرشون خم شده زیر بار تموم چیزایی که زورشون بهشون نمی‌رسه، شاید صداشون قطع شده اینقدر داد زدن، شاید رنگشون رفته و محو شدن، شاید حتی قایم شدن نه؟ البته فکر نکنم، به نظر قوی‌تر و شجاع تر از این حرفان، اگه هیچوقت دوباره مثل قبل پیداشون نشه چی؟ اگه قبل پیدا شدنشون دیوونه شم چی؟ بحث چی بود؟ چی‌شد؟ نمی‌دونم، نمی‌دونم‌ها رو گوله کردم انگاری، شاید اصلا پشت نمی‌دونم قایم شدن، کی می‌دونه چه خبره!

امید لحظه‌ای در وجودش خانه کرده بود و بلافاصله هم مرده بود.

فردای نااُمیدی هم باید زندگی کرد، مثل همه این سال‌ها.
: هِشِر

مهم نیست چقدر کار کنی، روز به روز فقیر تری.

چون امید هست، آدم فکر می‌کنه که چرا که نه؟

با این حساب امشب همه بتمن‌ایم؟