ما کراش رو با خانوم بهار، تو برنامه کودک شهربستنی‌ها شناختیم.

شنیدی میگن انجام کاری که دوستش داری خستگی نمیشناسه و فلان؟
زر میزنن، هیچی خواب نمیشه.

سخت بودا اما تو از پسش بر اومدی.

راه بده آشغال، دیر شد.

بیکاری مرگه.

امسال رو باخت نمیدم.

زندگی همونی چیزی میشه که «باید» باشه.

هشتاد و صد که هیچی. وقتی نشه جنس رو لمس کرد، مفت نمی‌ارزه!

لهجه‌ها مثل ادویه میمونن.
اصیل و جذاب.

خارِ خورشید.

زمین دور خورشید میچرخه، آدما دور پول.

مهاجرت یه داد بلند تو گلوئه. فقط باید دستای خودت رو از رو دهنت برداری.

تو eve و من Cool-E

اینجا هم یه روز سیستم‌ها وصل میشه.

ما همه‌مون داریم تلاش می‌کنیم.
ولی با تلاشمون دیگران رو نه.

کره‌ی کار کردنم.

گرما، بارون، سرما، باد و کلا روزمره، برای مشهد بحران محسوب میشه.

من به این اعتقاد دارم که فردیت مهم تر از همه چیزه تو دنیا.
ما فردیت رو که متوجه بشیم،مسئولیت زندگیمون رو هم خودمون به عهده میگیریم و یه بار بزرگی از مشکلات محو میشن.

کار توی کارخونه/کارگاه یه جور دیگه حال میده.

کوله پیس پیس میکنه.
دفتر برنامه‌ها چشم غره میره.

بنظرم واکنش آدم‌ها نسبت به دوربین کاملا به اعتماد به نفسشون برمیگرده.
خوش عکس و بد عکس نداریم.