گرما، بارون، سرما، باد و کلا روزمره، برای مشهد بحران محسوب میشه.

من به این اعتقاد دارم که فردیت مهم تر از همه چیزه تو دنیا.
ما فردیت رو که متوجه بشیم،مسئولیت زندگیمون رو هم خودمون به عهده میگیریم و یه بار بزرگی از مشکلات محو میشن.

کار توی کارخونه/کارگاه یه جور دیگه حال میده.

کوله پیس پیس میکنه.
دفتر برنامه‌ها چشم غره میره.

بنظرم واکنش آدم‌ها نسبت به دوربین کاملا به اعتماد به نفسشون برمیگرده.
خوش عکس و بد عکس نداریم.

کاش می‌شد لوگو مپ رو از قسمت تیزش کرد تو راننده‌ای که ازش استفاده نمیکنه و فکر میکنه همه‌جارو بلده.

بریم شمال منطقی‌‌تره تا مقصد خودم.

زخم میزد ولی نمیدونست که من خوشم میاد!

ممکنه «گلِ» گوشی شما «تاکسیک بچِ» موبایل یکی دیگه باشه.
آهسته برانید خلاصه.

صدای هایده بوی خاکِ بارون خورده‌ ست.

چراغ‌های چشمک زن، هوای خنک و رفله‌ی چراغ مغازه‌ها روی آسفالت.
شب همینقدر زیباست.

یادش به شر، چقدر خر بودیم.

پولدارا تو دریا با کوسه شنا می‌کنن، ما تو خشکی با خارشون.

صدای «تیک» خوردن جذاب‌تر از «غُر» زدنه.

«سفرمندم»

بشکنه گردن اونی که نمک دست رو نمیبینه.

غم که همیشه هست.
مشکل اینه ما شب‌ها بیکاریم.

«تو، چی دیدی تو من که من ندیدم خودم؟»

گوشام تیز شده یا اعصابم ضعیف نمی‌دونم.
دیگه صدا رو برنمی‌تابم.

همینکه با خیال راحت میتونین پیش رفیقاتون بگین: «گشنمه»
برین خدارو شکر کنین!