هرگز نباید لذت را به بهای رنج یا حتی به بهای امکان رنج خرید؛ وگرنه چیزی سلبی و در نتیجه موهوم را با چیزی مثبت و واقعی مبادله کرده‌ایم. برعکس اگر به منظور گریز از رنج، از لذت‌ها بگذریم، سود برده‌ایم.
《در باب حکمت زندگی، آرتور شوپنهاور》
@ourcafephilo

اگر می‌خواهید به حد اعلای خود بهترتان، در هر لحظه دست یابید، می‌بایست از کنش‌های خویش خودآگاهی داشته باشید. اگر چنین نباشید احتمال لغزش و واکنش تکانشی افزایش خواهد یافت و اساساً از فیلسوف بودن دست خواهید کشید؛ زیرا با پریشان‌فکری، تشخیص کار صحیح بر شما غیرممکن خواهد شد.
《فلسفی زیستن، جوناس سالزجیبر》
@ourcafephilo

خدمت به دیگران مطمئن‌ترین راه برای بالارفتن از رنج فردی است و خدمت به بشریت مطمئناً بزرگترین وسیلهٔ تعلق به این جهان است.
《وقتی حال همه خراب است، اُم سوامی》
@ourcafephilo

رواقیون مرگ را مهمترین واقعهء زندگی دانسته‌اند. وقتی بیاموزی خوب زندگی کنی، می‌آموزی خوب بمیری و بالعکس؛ یعنی اگر خوب مُردن را بیاموزی خوب زندگی کردن را خواهی آموخت ... به قول سنکا: فقط کسی از طعم واقعی زندگی لذت می‌برد که مشتاق و آمادهء دست کشیدن از آن باشد. آگوستین قدیس نیز همین نظر را دارد: تنها در رویارویی با مرگ است که خودِ انسان متولد می‌شود.
《روان‌درمانی اگزیستانسیال، اروین یالوم》
@ourcafephilo

چطور می‌توانیم خودمان را متقاعد کنیم همچنان چیزهایی را که داریم، دوباره بخواهیم و دوست بداریم؟ رواقیون گمان می‌کردند پاسخی برای این پرسش دارند. آن‌ها توصیه می‌کردند که تصور کنیم همه چیزهای مورد علاقه‌مان را از دست داده‌ايم(شگرد فکر کردن به اتفاقات ناگوار).
《فلسفه‌ای برای زندگی، ویلیام اروین》
@ourcafephilo

همیشه آنچه در پسِ پُشت آگاهی از مسئولیت پنهان است، وحشت بی‌پایگی است.‌ پذیرش مسئولیت، پیش‌شرط تحول درمانی ست. تا زمانی که فرد معتقد است دیگری یا نیرویی بیرونی، مسئول مشکل یا ملال اوست، تعهد به تحول فردی چه معنایی دارد؟ مردم برای یافتن راه‌های پرهیز از آگاهی نسبت به مسئولیت، زرنگی و ذکاوت خستگی ناپذیری از خود نشان می‌دهند.
《روان‌درمانی اگزیستانسیال، اروین یالوم》
@ourcafephilo

به نظر من مهم‌ترین قاعده در میان همه قواعد خردمندانه برای گذران زندگی، جمله‌ای است که ارسطو به‌طور ضمنی در اخلاق نیکوماخوس بیان کرده است:«هدف خردمند لذت‌جویی نیست، بلکه فارغ بودن از رنج است».
《در باب حکمت زندگی، آرتور شوپنهاور》
@ourcafephilo

ما به فلسفه‌ای نیاز داریم که از خنده نهراسد، بلکه از طریق خنده فلسفه بورزد ... این فلسفه در واقع فلسفه‌ای خواهد بود که به همان اندازه که ما را درگیر اندیشیدن می‌کند، مشغول نااندیشیدن نیز می‌سازد ... فلسفه‌ای که از هنر، رقص، ادبیات می‌آموزد، جای آن که خود را ملکهٔ فعاليت‌های عقلی بینگارد. به بیانی دیگر، فلسفه‌ای طناز که نیاز است هنرِ فروتنی را بیاموزد.
《چرا فیلسوفان نمی‌توانند بخندند؟، کاترین فروزه》
@ourcafephilo

آزادی و تنهایی اگزیستانسیال، تنهایی ناشی از والدِ خود بودن[است]. همان‌قدر که آدمی مسئول زندگی خویش است، همان‌قدر، تنهاست. مسئولیت به معنای مؤلف بودن است؛ آگاهی از مؤلف بودن خویش، به معنای ترک این اعتقاد است که دیگری مرا آفریده و حفاظتم می‌کند. تنهایی عمیق، از عمل خود آفرینندگی، جدایی‌ناپذیر است.
《روان‌درمانی اگزیستانسیال، اروین یالوم》
@ourcafephilo

خدا نمی‌تواند مشکلات روابط ما را حل کند؛ زیرا از ابتدا آن‌ها را خلق نکرده است. ربطی به خدا، جهان یا طبیعت ندارد. ما زمانی رنج می‌بریم که نتوانیم خود، احساسات و شرایطمان را مدیریت کنیم. اشتباه نکنید، من به وجود خدا اعتقاد دارم ... اما فکر نمی‌کنم که عاشق بودن، واسطهٔ ازدواج بودن یا قاضی بودن، بخشی از شرح وظایف او باشد.
《پرسش‌های بزرگ زندگی، اُم سُوامی》
@ourcafephilo

خنده، مخصوصاً خنده درون جمع، معمولاً رضایت خاطری فراوان به همراه دارد ... خنده به ما اجازه می‌دهد که فارغ از قصد و هدف، از زمان حال لذت ببریم. خنده به‌رغم منفعتهای جسمانی و روانی اش، احساسی نیست که تنهایی از آن لذت ببریم و جویای آن باشیم. برخلاف اندوه و ماتم ... خنده زمانی که در تنهایی اتفاق می‌افتد به سرعت از میان می‌رود و احساس حقارت بر ما مستولی می‌شود.
《چرا فیلسوفان نمی‌توانند بخندند؟، کاترین فروزه》
@ourcafephilo

درمان تنهایی همیشه داشتن همراه نیست، بلکه یافتن راهی‌‌ برای خوشحالی، با همراهیِ خود است. ضداجتماعی نباشید، اما از حضور بدون همراه خود، نترسید.
《پرسش‌های بزرگ زندگی، اُم سُوامی》
@ourcafephilo

هرکس که تنهایی را دوست نمی‌دارد، دوستدار آزادی هم نیست؛ زیرا فقط در تنهایی آزادیم. اجبار، ملازم جدایی‌ناپذیر هر جمع است. هر جمعی از افراد خود می‌خواهد که از فردیت خود صرفنظر کنند و هرچه فردیت انسان با ارزشتر باشد، چشم پوشی از آن، به خاطر جمع دشوارتر است.
《در باب حکمت زندگی، آرتور شوپنهاور》
@ourcafephilo

شب هزار و یکم

خورزاد: کلمه‌ای دارم!
امیر حرس: هیچ کلامی مگر وداع!
خورزاد: حرفی_
امیر حرس: روی حرف خلیفه؟
خورزاد: در این غربت ما را از هم جدا مکن!
امیر حرس: در جدایی مطیع ترید!
خورزاد: و شاید نیکبخت تر_ دست‌ کم شرمندگی تو را نمی‌بینم، و تو شرمندگی من!

《دیوان دیالوگ بهرام بیضایی》
@ourcafephilo

این‌که تغییر رخ دهد، مسلم است. ما فقط نمی‌دانیم که تغییر ما را به کجا خواهد برد؛ اما زمانی که خود را در شرایط سخت می‌یابیم و به نظر می‌رسد هیچ راهی برای خروج وجود ندارد، ضروری است همیشه به یاد داشته باشیم که همه چیز تغییر می‌کند. بادهای دنیا پيش‌بينی ناپذیرند. یک لحظه برای ما لذت می‌آورند، لحظه دیگر عذاب.
《در باب رها کردن امور، اینسل گنگر》
@ourcafephilo

همه چیز را به حال خود بگذار و فقط همین چند اندرز حقیقی را آویزه گوش کن. به یاد داشته باش که انسان فقط در زمان حال می‌زید، در این لحظه گذرا؛ باقی عمرش یا گذشته است یا هنوز فرا نرسیده است. این زندگی فانی کوتاه است... حتی دیرپاترین شهر‌تها نیز زودگذر است؛ زیرا منوط به ... انسان‌هایی است که به سرعت می‌میرند و حتی خود ... را نمی‌شناسند، تا چه رسد به این که کسی را بشناسند که مدت‌ها پیش مرده و از دنیا رفته است.
《تأملات، مارکوس اورلیوس》
@ourcafephilo

جست وجوی خوشبختی با داشتن آرزوهای بسیار، مانند سگی است که می‌خواهد دم خود را بگیرد.
《وقتی حال همه خراب است، اُم سُوامی》
@ourcafephilo

تنهایی، سرنوشت هر انسان برجسته است. این‌گونه انسان‌ها گاهی از تنهایی آه می‌کشند، اما همیشه تنهایی را به مثابه مصیبتی کوچکتر انتخاب می‌کنند. آدمی با افزایش سن می‌تواند این جمله را پیوسته آسان‌تر و طبیعی‌تر به خود بگوید که: «شهامت خردمند بودن را داشته باش».
《در باب حکمت زندگی، آرتور شوپنهاور》
@ourcafephilo

هرگاه که آرزویی داریم خارج از دایره توان خود، آسودگی خاطر و حس اطمینان ما مخدوش می‌شود؛ زیرا اگر به خواسته خود دست نیابیم، اندوه ما را فرامی‌گیرد، اگر هم به نتیجه مطلوب خود برسیم، قطعا در فرایند تحقق آن، دچار تنش و دلهره خواهیم شد؛ زیرا تحقق آن خواسته نمی‌تواند با قطعیت همراه باشد.
《فلسفی زیستن، جوناس سالزجيبر》
@ourcafephilo

با این‌که نمی‌توانیم وقوع پیشامدهای پیرامونی را در اختیار بگیریم، اما می‌توانیم نگرشمان به آن‌ها را خودمان گزینش کنیم. همان‌طور که اپیکتتوس یادآور می‌شود: «گزینش وقایع بیرونی در اختیار ما نیست، اما انتخابِ واکنشِ متناسب، در دستان ما قرار دارد.»
《فلسفی زیستن، جوناس سالزجیبر》
@ourcafephilo