اما عزیز من ، قلبم سالهاست که مرده ، من تنها یک جسم متحرک هستم و جان ، جوک خنده داری برای این تن بی روحست. غم چنان به مغزم فشار آورده که دیگر بغض مهمان همیشگی زندان گلویم شده. چمی‌دانم ، شاید روزگار اگر بچرخد هیچکداممان اینگونه فقیر حس و روح نبودیم. دلم به حال خودمان می‌سوزند ولی کاری از دستم بر نمی‌آید و این بیشتر مرا به عمق پرتگاه قلبم می‌کشاند...
#خودنوشت

این قلب چیه که با دیدن این همه درد هنوز میتپه...

نه میتونم بنویسم نه میتونم بگم فقط یه گوشه از دیوار شده پناهگاه همیشگی چشمای ماتم زدم. میخوام بنویسم ولی نه دستم حال داره نه مغزم حوصله چیدن کلماتو کنار هم. همه مبتلا به دردِ مشترکیم و موقع دیدن غریبه و آشنا با نگاهمون به هم میفهمونیم که زنده ایم ولی چه زنده بودنی...یه بچه ای گفت چرا همه انقدر ترسناکن چرا همه سیاه پوشیدن و ناراحتن؟ موندم چی بگم. آخه من به توی سه ساله چی بگم. تو مغزم این جمله مدام تکرار میشد... به موزه جسم های بی روح خوش آمدید.
#خودنوشت

قهوه میخورم ، چون دیگه بالارفتن ضربان قلبم مهم نیست
انرژی‌زا میخورم ، چون دیگه معده دردم مهم نیست
پوست لبمو و سرمو میکنم ، چون دیگه سوزشش مهم نیست
لباس کم یا زیاد میپوشم ، چون دیگه گرما و سرما مهم نیست
توراه دود سیگار بخوره بهم راه کج نمیکنم ، چون سرفه کردنم مهم نیست.
من دیگه هیچی برام مهم نیست...

00:00

@whatsmusicbot | info

دلم می‌خواد برم‌ کویر. نه برای زیبایی، عکس گرفتن و تفریح. برای سر به بیابون گذاشتن از دست این وضعیت.

نمیدونم بخاطر هوا گریه کنم یا بنرایی که میبینم

حوصله توضیح دادن ندارم ولی اگه بغلم کنی تا خود صبح گریه میکنم.