پاییزه، دلتنگم
از تاریکی میترسم
ابرا رو دوست دارم
پس چرا بارون نمیاد؟
سیاهی شب توی چشات
اون شور و شوق اون نگات
می‌رقصم توی برف و باد
می‌چرخم توی حیاط
برگ‌های زرد مرده رو می‌بوسم که شاید بیای
زمستون نزدیکه
دل من درگیره
چهار سال پیش همینجا
شادترین بودم تو دنیا
اما من از جنگلم
تو از دریاها
اما من از جنگل‌ها
و تو از دریا و اقیانوس
از درختام
تو از ماهی‌ها
لیز می‌خوری از لای دستام
اما من میمونم همینجا
اما تو میری اون ورا
اون ور دنیا

مثلا می‌گم تو باغچه‌ی گل‌های بنفشه رو رنگ می‌کردید یا تمشک‌ برای سنجاب‌ها می‌چیدید یا غنچه‌ی گل‌ها رو از زیر برف سنگین بیرون می‌آوردید.

ظرفیت: ۲۵ تا

اینجا منظور از پریزاد پژواک‌خوان همون اِکو (Echo) هست که یک روز پری‌زاد بسیار پرحرفی بوده و می‌گن ونوس (همون آفرودیته‌ی یونان فقط رومی) از صدای این پریزاد برای آواز و حرف زدن بسیار لذت می‌برده.
این پریزاد عادت داشته برای الهه Juno (همون Hera در اساطیر یونان باز فقط رومی) بسیار پرحرفی می‌کرده و یک بار به دروغ به Juno می‌گه که شوهرش رفته به شهر در حالی که شوهرش داشته بهش خیانت می‌کرده و حواسش رو پرت می‌کنه و وقتی الهه می‌فهمه اون رو نفرین می‌کنه که نتونه دیگه حرف بزنه و فقط آخرین سیلاب کلمات جمله‌ی هر کسی رو تکرار کنه. به این اتفاق می‌گن همون انعکاس صوت یا پژواک‌.
حالا، نارسیسوس از یک پری آبی به اسم لیریوپه و یک خدای نهر زاییده شده بود و لیریوپه مادر نارسیسوس از یک پیشگو می‌پرسه که آیا پسرش زندگی طولانی‌ای خواهد داشت، و اون پاسخ می‌ده: بسیار طولانی، به طوری که اصلا خودش رو نمی‌شناسه.
این پریزاد یک روز پنهانی نارسیوس و دوستانش رو در شکار دید می‌زنه و یک دل نه صد دل عاشق اون (نارسیسوس) می‌شه. در این حین وقتی از دوست‌هاش دور می‌افته، فریاد می‌زنه "آیا کسی اونجا هست؟" و می‌شنوه پریزاد حرف‌هاش رو تکرار می‌کنه. نارسیسوس وحشت‌زده پاسخ می‌ده "بیا اینجا!" تا فقط تکرار رو بشنوه. و عاقبت با خودش فکر می‌کنه حتما طرف داره ازش دور می‌شه پس دوباره فریاد می‌کشه "بیا ما باید با هم بریم!" اون پریزاد ساده‌لوح و بیچاره، هیجان‌زده تکرار می‌کنه "باید با هم بریم!" چون فکر می‌کنه این حرف‌ها از سر عشقه و به طرف اون می‌دوه و محکم می‌خواد در آغوشش بگیره که نارسیسوس با خشونت پسش می‌زنه و می‌گه: "دست‌هات رو بکش! اگر بمیرم می‌ذارم از بدنم لذت ببری!" و با ترجمه‌ی زبون اونها چیزی که اکو بر اساس نفرینش تکرار می‌کنه اینه "از بدنم لذت ببر!" و خلاصه به شدت خوار و خفیف و تحقیر می‌شه.
با وجود خشکی و سردی نارسیسوس، عشق اِکو برای اون بیشتر و بیشتر شد. دوست‌های اِکو از نمسیس ( الهه‌ای که مجازات‌کننده‌ی عاشقان بی‌وفا و قانون‌شکنان و مغروران بود) درخواست کردن که این مرد رو با عشقی نافرجام مجازات کنه. نمسیس کاری کرد که اون عاشق انعکاس چهره‌ی خودش در برکه‌ای بشه و چون نمی‌تونست از زل زدن به چهره‌‌ی خودش دست برداره از این عشق ضعیف شد و همو‌ن‌جا جون داد. او در آخرین نگاه به آب زمزمه کرد:"آه پسر حیرت آور! من تو را بیهوده دوست داشتم... بدرود!" و اِکو نیز تکرار کرد "بدرود!"
وقتی زمان خاکسپاری نارسیس فرا رسید و مردم آمدند تا جسدش را بردارند چیزی آنجا نبود جز یک گل با شش گلبرگ سفید و یک مرکز طلایی که از روی او نرگس نامگذاری شد.
وقتی پری‌ها (پری‌های مربوط به دنیای زیرین) نارسیسوس رو به دنیای پس از مرگ می‌بردند، او یک ترانه‌ی غمگین می‌خواند که اِکو آخر هر سیلاب را تکرار می‌کرد. وقتی از رود استیکس (رود جهان مردگان که روی اون مرده‌ها در قایق به جهان زیرین می‌رن) رد می‌شه نارسیسوس با میلی بی‌حد و حصر به تصویر خودش در آب خیره می‌شه.
اِکو هم پس از مرگ نارسیسوس کم کم نابود می‌شه و از گوشت و استخوان‌هاش چیزی به جز صداش باقی نمی‌مونه.