NEW BOT Телеграм, страница

Forwarded from گروه پزشکی پارسه

چه عواملی در افزایش یا کاهش کیفیت زندگی موثر هستند؟

🔹تعدادی از نیازهای معنوی ما در ارتباط با دیگران شکل می‌گیرد؛ مانند نیاز به مصون بودن از فریب‌کاری و خشونت دیگران نسبت به ما.
هر فرد در ارتباط با دیگران نیاز دارد که از فریب‌کاری در امان باشد. گمان به فریب‌کاری و خشونت از جانب دیگران، کیفیت زندگی ما را پایین می‌آورد و زندگی را برای ما تلخ می‌کند؛ بنابراین ما نیاز داریم تا در این زمینه از دیگران مصونیت داشته باشیم.

🔹نیاز معنوی دیگری که در ارتباط با دیگران مطرح می‌شود نیاز به آزادی اجتماعی است. ما نیاز داریم تا هنگامی که به آزادی دیگران خدشه‌ای وارد نمی‌کنیم، از جانب آن‌ها نیز لطمه‌ای را متوجه خود نبینیم؛ زیرا اضطراب لطمه خوردن از دیگران و تعدی به حریم آزادی اجتماعی از جانب دیگران، زندگی را تلخ می‌کند.

🔹 نباید گمان کرد که در زندگی هر چه تعداد اشیاء لذت‌بخش بیشتر شود، زندگی ما نیز عموماً خوش‌تر خواهد شد.
باید توجه کنیم بجای این که بر تعداد چیزهای لذت‌بخش در زندگی بیفزاییم باید راه لذت بردن از چیزها را بیاموزیم.
مثلاً ممکن است ما در مقابل زیباترین تابلوی نقاشی عالم بایستیم، اما به دلیل این که چشمان ما آموزش هنری و زیبایی‌شناختی ندیده است از تماشای تابلو لذت نبریم. این امر در باب سایر مصادیق لذت بردن نیز صادق است. ما نیاز داریم که استعداد لذت بردن از چیزها را در خود به فعلیت برسانیم و باید یاد بگیریم چگونه می‌شود همه هستی را زیبا دید و چگونه می‌شود از همه هستی لذت برد.

🔹برای این‌که زندگی را پوچ و بی‌معنا نبینیم باید یاد بگیریم چگونه به زندگی نگاه کنیم تا بی‌معنا به نظر نرسد.
هر چه استعداد لذت بردن در ما بیشتر شکوفا شود، لذت‌های ما افزون می‌شود. نیاز به یادگیری لذت بردن، نیاز معنوی‌ای است که برآورده نشدن آن دو عارضه دارد:

یک عارضه این است که زندگی کم‌کم به پوچی و بی‌معنایی می‌رسد و دوم این‌که ملال (خستگی و یکنواختی) در زندگی حاصل می‌شود. ملال یعنی استعداد لذت بردن از دارایی‌های زندگی به صفر برسد.

🔹وقتی انسان دچار ملال می‌شود دارایی هایی دارد که می‌تواند از آن‌ها لذت برد؛ اما دیگر از آن‌ها لذت نمی‌برد و توانایی لذت بردن از دارایی‌های خود را از دست داده است.
بنابراین اگر نیازهای معنوی برآورده نشوند، کیفیت زندگی پایین می‌آید و سبب می‌شود که یک متفکر و یا روان شناس بزرگ به این تلقی برسد که زندگی، یک بیماری لاعلاج است که از طریق ارتباط زن و مرد انتقال می‌یابد و همه کسانی که به این بیماری مبتلا شوند، می‌میرند.

درواقع این متفکر، استعداد لذت بردن از زندگی را از دست داده است و نه ‌تنها زندگی را زیبا نمی‌بیند؛ بلکه آن را یک بیماری تلقی می‌کند.

🔅بخشی از سخنرانی استاد ملکیان تحت عنوان "عقلانیت و معنویت"

@dr_kasratabari

67 views11:34