🔸 ایران و ترکیه؛ از رقابت استراتژیک تا همکاری تاکتیکی

🔸اخیرا و هم‌زمان با تشدید بحران‌های منطقه‌ای، مسئله فعالیت گروه‌های مسلح کرد از جمله PKK و پژاک، بار دیگر به‌عنوان یک تهدید مشترک برای ایران و ترکیه مطرح شده است. اظهارات اخیر مقامات دفاعی ترکیه درباره تحرکات این گروه‌ها در خلال تنش‌های ایران و اسرائیل، نشان‌دهنده شکل‌گیری درکی مشترک در تهران و آنکارا نسبت به ماهیت این تهدید و ضرورت هماهنگی امنیتی است.

🔸گروه‌های مسلح کرد دارای ساختاری فراملی هستند که حوزه فعالیت آن‌ها از شمال عراق تا مرزهای ایران، ترکیه و سوریه امتداد دارد. این مساله باعث شده تا مقابله با آن‌ها نیازمند همکاری‌های منطقه‌ای باشد. تحرک‌پذیری بالا، استفاده از جغرافیای کوهستانی و خلأهای امنیتی ناشی از جنگ‌ها و بحران‌ها، این گروه‌ها را به عاملی بی‌ثبات‌کننده در مرزهای مشترک تبدیل کرده است.

🔸اگرچه این گروه‌ها در ادبیات رسمی خود بر حقوق قومی کردها تأکید می‌کنند، اما عملکرد میدانی آن‌ها نشان می‌دهد که هدف اصلی، تضعیف دولت‌های مرکزی و ایجاد تغییر در موازنه ژئوپلیتیک منطقه است. تجربه ایران و ترکیه نشان داده است که هرگونه موفقیت (حتی محدود) این گروه‌ها می‌تواند اثرات مسری در کشورهای همسایه داشته باشد و امنیت ملی را در سطحی فراتر از مرزها تهدید کند.

🔸البته در دهه‌های گذشته، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی و در مقاطع پر تنش میان تهران و آنکارا، ایران در برخی مقاطع از گروه‌های کرد عراقی به‌عنوان یک ابزار فشار غیرمستقیم علیه ترکیه استفاده کرده است. این رویکرد در چارچوب منطق موازنه تهدید و رقابت ژئوپلیتیک با ترکیه قابل تحلیل است؛ به‌ویژه در دوره‌هایی که آنکارا روابط نزدیکی با غرب داشت یا در پرونده‌های منطقه‌ای در تقابل با منافع ایران قرار می‌گرفت. در آن مقطع، تصور غالب این بود که مهار نفوذ ترکیه در شمال عراق و ایجاد اهرم فشار امنیتی، می‌تواند قدرت چانه‌زنی ایران را افزایش دهد.

🔸با گذر زمان، چند عامل اساسی باعث تغییر محاسبات تهران شد؛ تجربه پژاک نشان داد که تفکیک کردهای عراقی از گروه‌های جدایی‌طلب ضدایرانی در عمل ناممکن است و این شبکه‌ها به‌سرعت می‌توانند تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی ایران شوند. همچنین گسترش حضور اطلاعاتی و امنیتی آمریکا و اسرائیل در مناطق کردنشین، این نگرانی را تقویت کرد که هرگونه همکاری با کردها، در نهایت به تقویت پروژه‌های ضدایرانی منجر شود. در ادامه نیز ایران به این جمع‌بندی رسید که پژاک و PKK نه تهدیدی مقطعی، بلکه خطری راهبردی و مشترک برای هر دو کشور هستند و ادامه سیاست‌های گذشته، به تضعیف امنیت ملی و منطقه‌ای منجر خواهد شد.

🔸ایالات متحده نیز در قبال گروه‌های مسلح کرد، رویکردی ابزاری و متغیر داشته است؛ واشنگتن در مقاطع مختلف، به‌ویژه در عراق و سوریه، از گروه‌های کرد برای پیشبرد اهداف تاکتیکی خود از جمله مهار داعش و محدودسازی نفوذ ایران بهره برده است. هرچند آمریکا به‌طور رسمی PKK را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داده، اما در عمل فشار مؤثری برای از بین بردن شبکه منطقه‌ای آن اعمال نکرده است. این رویکرد دوگانه باعث شده این گروه‌ها به‌عنوان اهرم فشاری کم‌هزینه علیه ایران و ترکیه باقی بمانند.

🔸اسرائیل نیز در چارچوب دکترین امنیتی خود، به شکاف‌های قومی و مرزی در کشورهای رقیب به‌عنوان فرصت‌هایی برای تضعیف آن‌ها نگاه می‌کند. در این چهارچوب، گروه‌هایی مانند پژاک می‌توانند نقش‌هایی چون برهم‌زدن ثبات مرزها (هرچند محدود)، فشار امنیتی و حتی جمع‌آوری اطلاعات ایفا کنند. هدف تل‌آویو نه لزوماً تجزیه فوری ایران، بلکه درگیر نگه داشتن آن در چالش‌های داخلی و پیرامونی است که تحت عنوان دکترین «محاصره پیرامونی» شناخته می‌شود.

🔸رفتار آمریکا و اسرائیل در قبال این گروه‌ها، ناخواسته به نزدیک‌تر شدن دیدگاه‌های امنیتی ایران و ترکیه انجامیده است. آنکارا که در گذشته تصور می‌کرد می‌تواند تهدید گروه‌های کرد را صرفاً در چارچوب مرزهای خود مدیریت کند، پس از تحولات سوریه و تجربه همکاری آمریکا با YPG، به این نتیجه رسید که این تهدید می‌تواند مستقیماً متوجه امنیت ملی ترکیه نیز باشد. در نتیجه، همکاری اطلاعاتی و عملیاتی با ایران در دستور کار قرار گرفته است.

🔸در مجموع، گروه‌های کرد یک تهدید جدی، مشترک و ریشه‌دار برای ایران و ترکیه شناخته می‌شوند که اگرچه آمریکا و اسرائیل خالق آن نیستند، اما نقش مهمی در تداوم و بهره‌برداری از آن ایفا می‌کنند.

🔸همین مداخله خارجی آنکارا و تهران را، علی‌رغم اختلافات سیاسی و ژئوپلیتیک، به این جمع‌بندی رسانده که هماهنگی امنیتی، تنها راه مؤثر برای مقابله با این تهدید فراملی است؛ همکاری‌ای که هرچند تاکتیکی و محدود است، اما می‌تواند فضای مانور گروه‌های جدایی‌طلب را به‌طور محسوسی کنترل کرده و کاهش دهد.

#ترکیه #پژاک #ایران

ParseWarrior
@Partisan2015

🔻 مجموعه تصاویری منسوب به آسمان ایران در کرمانشاه، خرم‌آباد و... در غرب کشور

#ایران #موشک

Jīngyú
@Partisan2015

🔹افزایش ردیف اعتبارات برخی دستگاه‌های اصلی بر اساس برنامه‌های اجرایی در بودجه ۱۴۰۵ نسبت به ۱۴۰۴

1️⃣شورای عالی امنیت ملی: ۲.۸ همت معادل ۲۲ درصد افزایش

2️⃣وزارت اطلاعات: ۶۸ همت معادل ۲۵ درصد افزایش

3️⃣فراجا: ۱۳۰ همت معادل ۱۳.۳ درصد افزایش

4️⃣ستاد مشترک ارتش: ۸۷ همت معادل ۸.۸ درصد افزایش

5️⃣ستاد مشترک سپاه: ۲۴۴ همت معادل ۲۳ درصد افزایش

6️⃣ستاد فرماندهی کل نیروهای مسلح: ۳۶ همت معادل ۸ درصد افزایش

7️⃣وزارت دفاع: ۶۰۰ همت معادل ۲۴۵ درصد افزایش

Archivist
@Partisan2015

🔴 لاشه‌ی هواپیمای فالکون-۵۰ حامل رئیس ستادکل ارتش لیبی که مدتی پیش در ترکیه سقوط کرد.

FND
@Partisan2015

🔸 جنگ الکترونیک از طریق لوب‌های رادار

🔸یک از مباحث مهمی که در جنگ ۱۲ روزه شبکه پدافندی کشور با آن به شدت درگیر بود و تاثیر قابل توجهی داشت، جنگ الکترونیک شدید دشمن بر روی سامانه‌های راداری بود.

🔸جنگ الکترونیکی که باعث اخلال در فرایند کشف و رهگیری اهداف شده و موجبات بی‌اثر شدن سامانه‌های پدافندی و حتی نیروی هوایی را در آسمان فراهم می‌سازد.

🔸در این نوشتار قصد داریم به رایج‌ترین روش جنگ الکترونیک بر روی سیستم‌های راداری یعنی جمینگ از طریق لوب‌ها بپردازیم چون به غیر از این روش تکنیک‌های دیگری چون استفاده از چف، دکوی، اختلال سایبری در نرم افزار رادار و...  هم وجود دارد که موضوع این یادداشت نیست. و اما برای شروع بحث ابتدا باید مفهوم لوب آشنا شویم:

🔸لوب (Lobe) در رادار و آنتن‌ها به پرتوهای تشعشع یا دریافت امواج الکترومغناطیسی اشاره دارد که از آنتن خارج می‌شوند یا توسط آنتن دریافت می‌ گردند. به عبارت ساده تر لوب‌ها مثل «پرتوهای نور» از یک چراغ قوه هستند که یک پرتو قوی و مستقیم (اصلی) و بقیه پرتوها ضعیف و پراکنده (جانبی) هستند و معمولا الگوی تشعشع آنتن به صورت یک نمودار (radiation pattern) نشون داده می‌شود که شامل چند لوب مختلف است. لوب های یک رادار سه بخش دارد یا بهتر بگوییم ما سه نوع لوب داریم:

1️⃣ لوب اصلی (Main Lobe یا Main Beam): قوی‌ترین پرتو رادار، جایی که بیشترین انرژی رادار متمرکز می‌شود و جهت اصلی رادار را نشان می دهد ( به عبارت دیگر جایی که رادار بیشترین حساسیت و برد رو دارد و کلا یک لوب اصلی وجود دارد)

2️⃣ لوب‌های جانبی (Side Lobes): به پرتوهای ضعیف‌تر در زوایای جانبی نسبت به لوب اصلی می گویند که تعدادشان متغیر است (چند تا ده‌ها) و طراحان سعی می‌کنند قدرت و تعداد این لوب های جانبی رو کم کنند چون نقطه ضعف هر راداری در برابر جنگ الکترونیک هستند.

3️⃣ لوب پشتی (Back Lobe): به پرتو ضعیف در جهت کاملاً مخالف لوب اصلی (پشت آنتن) می‌گویند که معمولاً خیلی ضعیف است و سعی می‌ شود حذف گردد.

۱/۴

#جنگ_الکترونیک #رادار

Ghost
@Partisan2015