⚠️ لیلة الرغائب، بدعت یا واقعیت:

از جمله تعلیمات بی سند و نامعتبر دینی که رسانه ملی هم به آنها دامن می زند، ماجرای لیلة الرغائب و یا به قول خودشان شب آرزوهاست که البته ترجمه رغائب به آرزوها هم از اشتباهات صدا و سیما است.
هیچ اسم و اثر و نام و نشانی از لیله الرغائب جز یک روایت عامی در احادیث ما نیست. با سندی به غایت ضعیف به روایت متهمی صوفی از 8 طبقه مجهول از شخصی عامی از انس بن مالک که خود انس در روایات امامی از کذابین شمرده شده است!
خود عامه هم راوی حدیث را متهم به جعل همین حدیث می دانند. (الجرح و التعديل ،ج3 ، ص 219 و ر.ک الموضوعات ابن الجوزی) حتی برخی از عالمان اهل سنت هم نماز لیله الرغائب را که از میان خود آنان برخاسته بدعت می دانند. (ابن جوزی، الموضوعات، ج2، ص129؛ ابن تیمیه، الفتاوی الکبری، ج2، ص262 و ج5، ص344 و عجلونی، کشف الخفاء، ج2، ص410؛ لخمی شاطبی غرناطی(م790)، الاعتصام، ج1، ص122؛ فتنی، تذکرة الموضوعات، ص44؛ شربینی، الاقناع، ج1، ص108 و ملییاری هندی(م987)، فتح المعین، ج1، ص312؛ نووی، شرح صحیح مسلم، ج۸، ص۲۰.)
رجالی مشهور، جناب آقای مددی نیز این خبر را موضوع دانسته است:
bayanbox.ir/download/885859832230452167/Madadi-900720.mp3
dorous.ir/persian/qa/11993/
عالمانی مانند آقایان امینی، تستری، سبحانی و میلانی هریک به نوعی عامی بودن و حتی ساختگی بودن آن را پذیرفته اند. (امینی، الغدیر، ج5، ص245؛ همو، الوضاعون و احادیثهم، ص228؛ تستری، النجعة فی شرح اللمعه، ج3، ص103؛ سبحانی، موسوعة طبقات الفقهاء، ج7، ص116 و میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامه، ج3، ص303.)
علامه مجلسی نیز آن را غیر معتمد می داند و به عمل به آن اشکال می کند. (زادالمعاد ص42)

این خبر در منابع شیعه در إقبال الأعمال (ط - القديمة)، ج‏2، ص: 632 بدون ذکر سند و در بحار الانوار، ج 95، ص 395 به نقل از اجازات علامه با همان سند عجیب عامی آمده است. مرحوم سید در اقبال از این گونه مسامحات فراوان دارند، چنانکه خود ایشان اشاره فرموده اند آن را با نام احتیاط آورده اند! و اگرچه بعضی ها از باب ادله تسامح به آن اخذ کرده اند. اما برخی از فقهای قدیم و بسیاری از محققین معاصر در دلالت این ادله نسبت به این گونه اخبار اشکالات فراوانی مطرح نموده اند.
(مثلا می توانید بحث شیخ یوسف بحرانی را در الحدائق الناضرة في أحكام العترة الطاهرة؛ ج‌4، ص: 197 نسبت به این ادله ببینید. و یا تحقیق مفصل شیخ محمد جواد فاضل در مورد موافقین و مخالفین قاعده تسامح در ادله سنن: yon.ir/bAZwI و نیز کتبی همچون «اخلاق اسلامي و كاربست قاعده تسامح در ادله سنن» نشر پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی و...)

شاید بدعت بودن و البته سنت بودن این نامگذاری، هیچ یک دلیل روشنی نداشته باشد؛ اما احتیاط در اجتناب از اعتقاد به خصوصیت شرعی این شب است.

#خرافه_لیله_الرغائب
@Practicalethics

🍀🍀 مولی علی (ع) و اخلاق دشمنی

به مناسبت سالروز ولادت مولی علی (ع)، ضمن تبریک به همراهان عزیز، گوشه‌ای از سیره و روش اخلاقی آنحضرت در مواجهه با دشمنان و در هنگامه‌های جنگ تقدیم می‌‌شود:

📖 در آستانه جنگ صفین بود که دو تن از یاران باوفای آن حضرت، یعنی حجربن عدی و عمرو بن حمق در میان مردم به راه افتاده بودند و دشنام و لعن و نفرین نثار شامیان می‌کردند. مولی علی (ع) آنان را خواست و فرمود: «خوش ندارم که یارانم اهل دشنام و لعن و نفرین باشند؛ به جای این کار از خدا بخواهید تا از خون ریزی جلوگیری کند و صلح و صفا برقرار شود.» (وقعۀ صفین، ص 103).

در شب آغاز جنگ، امام (ع) همه سپاهیانش را جمع کرد و به ایشان فرمود: «تا دشمن آغاز به جنگ نکرده شما اقدامی نکنید، زیرا شما به حمد خدا حجتی تمام دارید و چون ایشان را واگذارید تا آغاز به جنگ کنند، این حجتی دیگر به سود شما و به زیان آنان خواهد بود. و اگر جنگیدید و دشمن را شکست دادید، گریزنده‌ای را نکشید و مجروحی را به قتل نرسانید و عورتی را برهنه نسازید و کشته‌ای را مثله نکنید. و اگر به قرارگاه دشمن در آمدید پرده‌ای را مدرید و جز به فرمان من به خانه‌ای وارد نشوید و چیزی از اموال ایشان را جز آنچه در لشکرگاه باشد برنگیرید و به هیچ زنی آزار و گزندی نرسانید، حتی اگر به ناموس شما دشنام دهند ...» (وقعه صفین، ص 204-293 و نیز حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، ص 98).

✏ تاکتیک اخلاقی حضرت در مواجهه با دشمنان خارجی خود چنین بود که فرمود: «اگر ساکت ماندند ما آنها را به حال خود وامی‌گذاریم، اگر بر ضد ما سخن گفتند و تبلیغات کردند، ما در برابر، با آنها سخن خواهیم گفت و اگر بر ما خروج کردند و اقدام به نبرد کردند، با آنها خواهیم جنگید»
در این لحظه یکی از خوارج برخاست و در اعتراض به امام گفت: خدایا! از این که در دین خود تن به ذلت دهیم به تو پناه می‌بریم. این سستی موجب خشم خداوند خواهد شد!! (انساب الاشراف، ج2، ص 360)

#اخلاق_دشمنی
#اخلاق_جنگ
#مولی_علی_ع_و_اخلاق_دشمنی

@Practicalethics

دستان پرنوازش بهار ، طبیعت خفته را از خواب بیدار می سازد
و زمین و درخت رازهای رنگارنگ و عطرآگین خویش را نثار نگاه ما می کنند.

در این سال تازه
شادی، کامیابی، اثربخشی و بهروزی همراهان گرامی را آرزومندم

✅ برگزاری هفتمین همایش «نظام اخلاقی مولانا»
زمان: جمعه، 23 فروردین ، ساعت 14 الی 20
مکان: تقاطع گمنام و کردستان، تالار ایوان شمس

۱. دکتر مهناز قانعی‌راد؛
📄 موانع و ممدات روان‌شناختی غیرمعرفتی اخلاقی زیستن
۲. دکتر میلاد نوری؛
📄 نقش مثبت يا منفی عشق در اخلاقی زيستن
۳. دکتر محسن جوادی؛
📄 نقش مثبت يا منفی حُبّ ذات در اخلاقی زيستن
۴. دکتر مقصود فراستخواه؛
📄 موانع و ممدات جامعه‌شناختی اخلاقی زیستن
۵. دکتر امیر اکرمی؛
📄 موانع و ممدات اخلاقی زيستن از ديدگاه مولانا
۶. استاد مصطفی ملکیان؛
📄 موانع و ممدات روانشناختی معرفتی اخلاقی زيستن

‍ 🖊 ایران و ژاپن

🔗ایران و ژاپن دو کشور غیرغربی بودند که هم زمان در سال 1860 میلادی به توسعه و مدرنیته علاقه‌مند شدند و تنها دو کشوری هم بودند که در آن‌زمان خارج از آمریکای شمالی و اروپا به سوی مدرنیته رفتند.

❓ ژاپنی‌ها چه کردند ؟
🆔 @Practicalethics
🔗اولین کاری که ژاپنی‌ها انجام دادند این بود که سراغ اروپا رفتند و لیستی از نهادهای آنها را شناسایی کردند، به آمریکایی‌ها گفتند شما در دبستان چه درس میدهید؟ به انگلیسی‌ها گفتند شما نیروی دریایی‌تان را چگونه اداره می‌کنید؟ از فرانسوی‌ها دانشگاه را گرفتند ، از بلژیکی‌ها نظام بانکی را گرفتند و از آلمان‌ها نظام صنعتی را ... بعد همان نهادها را آوردند، از تجارب آنها بهره بردند، رویه‌ها را آموختند بعد با تحقیق و مطالعه آن را به گونه‌ای با فرهنگ بومی‌شان تلفیق کردند که با وجود رسیدن به قله‌های توسعه همچنان نام ژاپن کلماتی مانند سامورایی‌ یا اژدها را در ذهن ما تداعی میکند.

❓ ما چه کردیم ؟؟

گفتیم برای رسیدن به مدرنیته آزادی میخواهیم و حکومت مشروطه را مطرح کردیم ... ایران در آن زمان حدود ۱۰میلیون نفر جمعیت داشت که در خوشبینانه ترین حالت ۱۰هزار نفرشان سواد داشتند ، وقتی شما با نه میلیون و نهصد هزاز نفر بی‌سواد و ده هزار نفر باسواد به دنبال آزادی بروید طبیعی‌ست که آن آزادیخواهی به هرج‌ومرج منتهی خواهد شد اما چون ذهن ما ایرانی‌ها تدریجی و فرآیندی نیست و همیشه دنبال پرش هستیم بجای تعریف نهاد حکمرانی خواستیم با آزادی ره صدساله را یک شبه طی کنیم ، حکمرانی در نهاد تعریف می‌شود و اصلاح‌ نهادهاست که پایداری می‌آورد پس ما اگر دنبال ثبات و توسعه هستیم باید نهاد ایجاد کنیم یعنی همان مسیری که ژاپن رفت.

🔗اگر ما توسعه میخواستیم از جهانی شدن فرار نمی‌کردیم چون اگر ما عضو سازمان تجارت جهانی شویم آنگاه مجبوریم که شفاف عمل کنیم، اگر نظام بانکی‌ ما با دنیا کار کند مجبور است شفاف عمل کند که این به صورت خودکار جلوی تمام فسادها را می‌گیرد , فساد با تشکیل همایش‌ و سخنرانی‌ درمان نمی‌شود.

🔗 بزرگ‌ترین چالش ما رسیدن به یک قرارداداجتماعی ست ، قرارداد اجتماعی یعنی مجموعۀ نخبگان ، روشنفکران ، نویسندگان ، خبرنگاران و جریان‌های سیاسی مسلط در کشور به یک جمع‌بندی برسند که چه کنیم تا کشور خوب اداره شود ، ثروت ایجاد گردد و مردم خوب زندگی کنند نه اینکه هر هشت‌سال مسیر کشور را عوض کنیم و یک جهان‌بینی جدید را مبنای عمل‌مان قرار دهیم تا نظام بین‌الملل اصلا تکلیف خودش را با ما نداند.
🔗نگرانی و آگاهی نسل بین ۲۵ تا ۴۵ سال امروز ما نسبت به ایران و آیندۀ آن از نسل‌های قبل‌شان بسیار بیشتر است و این نسل با تشکل پیدا کردن میتواند آغازگر جریان فکری توسعه باشد.

🆔 @Practicalethics

📝دین عربی و خرد ایرانی

از قول مرحوم زرین کوب سخنان ضد و نقیض بسیاری درباره جنگ عرب و عجم و مسلمان و زرتشتی در آغاز ورود اسلام به ایران شنیده بودم. تا اینکه در تعطیلات نوروز امسال فرصتی دست داد تا خود به متن اصلی نوشته های ایشان مراجعه کنم تا حقیقت اندیشه ایشان را دریابم.
واقعیت این است که بسیاری از سر تعصب و نا آگاهی به این نویسنده نامور و کم نظیر جفا کرده، اندیشه های محققانه ایشان را برای اثبات تعصبات خویش، به ناروا نقل و تفسیر می کنند.
برای نمونه برخی حتی بدون مطالعه کتاب دو قرن سکوت ایشان، نقل می کنند که وی در این کتاب یکسره از جفای عرب به ایران و تقابل ایرانی با عرب گفتگو کرده است!
در اینجا به قطعه ای از این کتاب که چنین پنداری را نفی می کند و از برخورد خردمندانه خردمندان ایرانی با دین اسلام حکایت دارد، اشاره می کنم:
کتاب دو قرن سکوت ایشان ده فصل دارد. در آغاز فصل نهم آورده است:

نبردی که ایرانیان در طی این دو قرن با مهاجمان عرب کردند همه در تاریکی خشم و تعصب نبود. در روشنی دانش و خرد نیز این نبرد دوام داشت و بازار مشاجرات و گفتگوهای دینی و فلسفی گرم بود. بسیاری از ایرانیان، از همان آغاز کار دین مسلمانی را با شور و شوق پذیره شدند. دین تازه ای را که عربان آورده بودند، از آیین دیرین نیاکان خویش برتر می یافتند و ثنویت مبهم و تاریک زرتشتی را در برابر توحید محض و بی شائبه اسلام شرک و کفر می شناختند. آن شور حماسی نیز که در طبایع تند و سرکش هست و آنان را وامی دارد که هر چه را پاک و نیک و درست است ایرانی بشمارند و هر چه را زشت و پلید و نادرست است غیر ایرانی بدانند، در دلهای آنان نبود. از این رو آیین مسلمانی را دینی پاک و آسان و درست یافتند و‌‌ با شوق و مهر بدان گرویدند. با این همه در عین آن که دین اعراب را پذیرفتند، آنان را تحت نفوذ و تأثیر فرهنگ و تربیت خود فرو گرفتند و به تمدن و فرهنگ خویش برآوردند.
(دو قرن سکوت، ویراست دوم، ص ۲۵۳)
#اخلاق_دینداری
#خرد_ایرانی
@Practicalethics

🖊 تهجّد

✍ مصطفی ملکیان

🔹 خيلی به بيدار ماندن در دل شب توصيه شده است. لغت «تهجد» به معنای عبادت در شب نيست، بلكه به معنای بيدار ماندن در شب است. نمی‌خواهم بگويم كه نبايد نماز شب خواند، بلكه می‌گويم قرآن می‌فرمايد: «وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً . ۱۷/اسراء »، يك تكه‌ای از شب را بيدار باشيد. اگر نماز شب هم نمی‌خوانيد، تكه‌ای از شب را بيدار باشيد و در كار و بار عالم و خود تأمل و تفكر كنيد. امّا متأسفانه ما چنين نمی‌كنيم و يا كم می‌كنيم.
به تعبير خليل جبران، علی‌(ع) شب‌ها با خدا مسامره داشت و در گوش خدا نجوا می‌كرد (مسامره به معناي نجوای عاشق و معشوق در گوش يكديگر در دل شب است. سَمَر به معنای واقعه‌ی شبانه، يا قصه شب است). انسان بايد در دل شب بيدار باشد.
🆔 @Practicalethics
وقتی من بچه‌ای هشت ساله بودم، مرحوم الهی قمشه‌ای كه با پدر من پسرعمو بودند، شب‌زنده‌داری‌های خيلی عالی داشتند. پدرم از بچگی به من می‌گفتند كه پهلوی آقای الهی قمشه‌ای بخواب تا ببينی كه ايشان شب‌ها چه می‌كنند. من نمی‌فهميدم كه "ايشان شب‌ها چه می‌كنند"، به چه معناست. يادم می‌آيد كه ايشان شب ها بيدار می‌شدند و مطالعه می‌كردند و پدرم مرا تشويق برای مطالعه تابستان‌ها می‌كرد. ايشان به شهر ما آمدند و چون ما باغ فراوانی داشتيم، چند شبی ايشان را به باغ دعوت كرده بوديم. ولی پدرم نمی‌گذاشتند ما در باغ بمانيم. ما بچه‌ها بايد برمی‌گشتيم.

يک شب من گفتم كه می‌خواهم امشب اينجا بمانم تا ببينم، ايشان چه كار می‌كنند. اولين بار بود كه پهلوی ايشان می‌خوابيدم. خوابم نمی‌برد تا ببينم ايشان چه می‌كنند. يك بار ديدم ايشان بلند شدند و وضو گرفتند و در تاريكی نشستند. ابتدا به نظرم آمد كه ايشان شعر می‌خواندند. صدای ايشان پايين بود و به نظر آهنگين می‌آمد. بعد آهسته‌آهسته صدای ايشان بلندتر شد و شروع كردند با صدای خيلی بلند گريه كردن (چون عادتشان بود و نمی‌توانستند با صدای كم بگريند).

به نظر من رسيد كه دو ساعت لاينقطع با صدای بلند گريه می‌كردند. من آن شب فهميدم كه پدرم چه چيزی را می‌گفتند که بايد ياد بگيرم. بعد ايشان نماز خواندند و عبادت كردند. فردا صبح من در گوشه‌ای وقتی ديگران متفرق شدند، گفتم آقای الهی! گفتند: بله. گفتم: شما ديشب زياد نخوابيديد. گفتند: چرا خوابيدم. گفتم: آخر من بيدار بودم. گفتند: عجب تو بيدار بودی؟ گفتم: بله. گفتند: چرا بيدار بودی؟ گفتم: پدرم گفته بودند كه ببينم شما چگونه شب‌ها را می‌گذرانيد.

ايشان به من گفتند، فلان كس (ابن عم) می‌گفت، هر شبی كه آدم تا صبح بخوابد، صبح مثل يک گاو بلند می‌شود. ما می‌خواهيم كه مثل گاو از خواب بيدار نشويم. من خيلی تعجب كردم كه چرا ايشان چنين می‌گويند!؟ بعد ايشان گفتند: در زندگی حيوانات دقت كن، حيوانات روزها را تا غروب به دنبال معيشت خود می‌روند. تفاوت انسان و حيوان فقط در شب معلوم می‌شود. در روز معلوم نمی‌شود. شب حيوان‌ها می‌خوابند، اما انسان‌ها در دل شب بيدار می‌مانند. اين جمله در من خيلی نافذ افتاد.

البته من خيلی هم موفق نيستم، اما واقعاً به نظرم می‌رسد كه آدم بايد ولو نيم ساعت، ولو نماز هم نخواند، ولو دعای مرسوم و متداول را هم نخواند، در شب بيدار بماند. ممكن است حال شما اقتضا نكند نماز بخوانيد. مثلاً ممكن است كسل باشيد و نماز نخوانيد، اما بيدار بودن در دل شب (نفس تهجد) بسيار مفيد است. آدم می‌تواند در گذشته‌اش فكر كند. می‌تواند از حوادث عبرت بگيرد و نقاط ضعف و نقاط قوت زندگی خود را بيابد و برای آن برنامه‌ريزی كند. آدم می‌تواند در پوست ديگران فرو برود و بفهمد كه آن‌ها هم آنقدر كه من گمان می‌کردم، بد نيستند.

خيلی وقت‌ها آدم در شب فكر می‌كند كه اين داوری كه من می‌كنم و يا اين سخنی كه امروز گفتم درست نيست، يا در اين نزاعی كه فلان كس با من دارد، خيلي هم مقصر نيست. آدم در شب می‌تواند در پوست ديگران فرو برود. اگر چنين كند، می‌يابد كه نبايد از ديگران انتظار نابجا داشته باشد. اين شب‌بيداری‌ها دو كار با آدم می‌كند، كار اول آن است كه توقع آدمی از خودش بالا می‌رود و كار دوم آن است كه توقع آدمی از ديگران پايين می‌آيد. مشكل عمده ما آن است كه توقعمان از خودمان پايين است و از ديگران بالا.

شنيدم كه دانای مرشد شهاب
دو اندرز فرمود بر روی آب

يكي آنكه در نفس خوشبين مباش
دگر آنكه در غير بدبين مباش

✍ مصطفی ملکیان: درسگفتار "پاسخ به یک سؤال"، دهه ۷۰
@Practicalethics

حتما با حوصله ببینید:
گفتگوی سناتور آمریکایی با پومپئو.
نمونه ای از یک گفتگوی سیاسی اخلاقی منصفانه در سنای آمریکا.

پومپئو مغلوب ولی خویشتندار به نظر می رسد!
@Practicalethics

👆👆اظهار نظر یکی از همراهان درباره کلیپ بالا:

خدمتی که این نماینده کنگره آمریکا به چهره مثبت ایران و ایرانیان در نگاه نمایندگان و مردم آمریکا کرد را هیچ مسئول و مقام ایرانی تاکنون نکرده بود!‌

مایک پامپئو را طوری کوباند که تاکنون سابقه نداشت!

دوستان این کلیپ را هرطور شده ببینید!

سناتور در مورد افزایش تحریمها و فشارها بر ایران و اوضاع منطقه صحبت می کند!
اول تشکر ویژه از آن کسی که این مطالب را ترجمه کرده است،
دوم هم باید منطق صحبت کردن را از این سناتور آمریکایی یاد گرفت!

من فقط یک سوال دارم، از ۲۹۰ نماینده مجلس شورای اسلامی، کدام یک می توانند اینگونه دقیق و صریح و مستند صحبت کنند!؟
قشنگ با صحبتهای دقیقش درباره اسرائیل، عربستان و ایران، پمپئو را میخکوب و محکوم کرد و رفت!

می گویند:
دشمن دانا به از نادان دوست
دشمن دانا بلندت می کند
بر زمینت می زند نادان دوست!

این از آن پستهایی است که خیلی ارزش کپی کردن دارد!🙏

@Practicalethics

اخلاق خسروانی،مروری بر شاهنامه با تاکید بر نکته های اخلاقی/محمد علی مهدی پور/نشر هرمس/چاپ اول98/قطع وزیری/جلد شومیز/479صفحه/قیمت60000تومان
@Practicalethics

این👆هم نخستین کتاب اخلاقی سال تازه!
با موضوع جذاب و خواندنی اخلاق و ادبیات فارسی.
قیمت اش هم پول یه پرس پیتزاااا😂
@Practicalethics

محمدتقی اسلامی:
تقدیم به مناسبت سالروز میلاد مهدی موعود:
نصیحت به همه رهبران سیاسی جهان!
به امید صلح و ثبات جهانی و آمادگی دنیا برای تعالی در سایه مصلح عالم بشریت!

#اخلاق_جهانی
@Practicalethics

رابطه سلامتی قلب و عروق با تغذیه سالم و اخلاق سالم.
توصیه های فوق العاده شنیدنی و درس آموز!

#سلامتی_و_اخلاق

@Practicalethics

🖊 دینداری و سکولاریسم

واقعیت این است که درک مشترکی در بین ما ایرانیان از واژه‌ها و اصطلاحاتی که به کار می‌بریم وجود ندارد؛ یعنی مفاهیم مشترک بین‌الاذهانی میان ما شکل نگرفته و به همین جهت اغلب بر سر هیچ و پوچ با هم نزاع‌های خشن و بیهوده می‌کنیم.
🆔 @Practicalethics
البته در همۀ جوامع بشری این مشکل به مراتبی، بالاخص در مورد مفاهیم پیچیده و انتزاعی وجود دارد، اما آنچه جامعۀ ما را با آنها متفاوت می‌کند، تسری این اغتشاش و نابسامانی به مفاهیم ساده و کاربردی در زندگی عادی است. این وضع سبب شده است که بسیاری از ما روزانه به جنگ آسیاب بادی برویم و خود را دن‌کیشوت‌وار قهرمان میدان فرض کنیم!

از باب نمونه، برای مردمان اغلب جوامع دمکراتیک، اصطلاحات سکولار و سکولاریسم، مفاهیمی کم و بیش روشن‌اند و هر گاه نزاعی هم بر سر آنها در گیرد، نه بر سر معنای خاص آنها، بلکه در مورد ارزش و اهمیت و کارکرد آنهاست.
در کشور ما اما این روزها بحث سکولار و سکولاریسم بیش از همۀ جوامع دیگر بر سر زبان‌هاست، اما ظاهراً هر کسی از ظن خود یار آن شده است.

سکولاریسم در سده‌های آغازین عصر جدید وارد ادبیات سیاسی اروپا شد و منظور از آن هم تفکیک وظایف کلیسا از دولت بود. این اصطلاح به تدریج به جدایی دین از دولت تعبیر شد و در سطح گسترده‌ای رواج یافت.
برخی از ایرانیان اما گمان برده‌اند که سکولاریسم به معنای مخالفت یا ضدیت با هر نوع خداباوری، دیانت و ایمان متافیزیکی است و از همین رو، شب و روز به بر این طبل می‌کوبند به طوری که گوش فلک هم از طبالی آنها به درد آمده است!

برای آشنایان با فرهنگ سیاسی مدرن، روشن است که سکولاریسم اصولاً ربطی به باور یا عدم باور به خدا، دین و ایمان قلبی ندارد. ای بسا افراد ماده‌گرا و بی‌دینی که با تکیه بر فرهنگ بومی و سنت‌های تاریخی و ساختارهای مادی یک کشور، خواهان درجه‌ای از ادغام دین با دولت باشند و ای بسا که دینداران متشرع و سخت آیینِ قائم‌اللیلِ و دائم‌الصیامی که برای حفظ ایمان از آفات قدرت سیاسی، بر جدایی دین از دولت به شدت اصرار ورزند.

بنابراین، یک فرد بی‌دین می‌تواند غیرسکولار و یک فرد کاملاً مذهبی می‌تواند سکولار باشد!
ناگفته نماند که جناح اصطلاحاً اصولگرا در ایران، به این سوء فهم دامن زده است. آنها عموماً سکولاریسم را معادل الحاد و لامذهبی معرفی کرده‌اند تا رقبای سیاسی دیندار خود اعم از سنتی و مدرن را در بین جامعۀ دینداران منزوی کنند. اینک اما اصولگرایان چند صباحی است این پرچم را زمین گذاشته‌اند و در مقابل، برخی از مخالفان شورمند ضد مذهبی آن را بلند کرده‌اند. این افراد هر نوع نشانه از اعتقاد و ایمان قلبی به وجود خدا، احترام به دیانت و رعایت آیین‌های آن را مخالفت با سکولاریسم قلمداد می‌کنند و صریحاً با آن سر ستیز دارند. قاعدتاً اگر یک فرد سکولار بریتانیایی یا هندی با این نوع ادبیات روبرو شود، دهانش از تعجب باز می‌ماند و وحشت زده هشدار می‌دهد که خانم‌ها، آقایان! شما این امور را چپکی فهم کرده‌اید! در جامعۀ سکولار قرار است هر کس در باور قلبی، نوع عبادت و رعایت آیین‌های خود آزاد باشد، نه اینکه دادگاه‌های تفتیش عقیده‌ای شبیه آنچه در قرون وسطی و چند سده پس از آن در اروپا رایج بود، بار دیگر بر پا شود اما این بار در جهتی معکوس و برای محاکمه و حساب‌کشی از اهل ایمان!

🆔 @Practicalethics

محمدتقی اسلامی:
⭕️آلبرت شوایتزر

آلبرت شوایتزر (به آلمانی: Albert Schweitzer) ‏(۱۴ ژانویه ۱۸۷۵–۴ سپتامبر ۱۹۶۵) پزشک، فیلسوف، عالم الهیات پروتستانیسم و موسیقی‌دان آلمانی است. وی در سال ۱۹۲۸ برندهٔ جایزه ادبی گوته و در سال ۱۹۵۲ جایزه صلح نوبل شد.
وی چهل سال آخر عمر خود را در آفریقا به طبابت در میان قبایل آفریقایی گذراند.

✔️انتشار کتاب زندگی نامه خودنوشت «آلبرت شوایتزر»
https://www.instagram.com/p/Bw_vHOvHWhT/

✔️فیلم آلبرت شوایتزر
https://www.imdb.com/noscript/tt1249311/

@Practicalethics

✍وجدان اخلاقی یک پزشک

به مناسبت انتشار کتاب " از زندگی و اندیشه هایم" (زندگی نامه خود نوشت آلبرت شوایتسر)

🌺 شوایتسر چهل سال آخر عمر خود را در آفریقا به طبابت در میان قبایل آفریقایی گذراند. در آن زمان بحث‌های زیادی بین روشنفکران پیش آمد. روشنفکران اروپا چندین بار اعلامیه‌های مشترکی خطاب به شوایتسر صادر کردند که فعالیت تو، هم در جهت موسیقی‌دانی، هم در جهت فلسفه ورزی و هم در جهت پیشرفتی که در زیست‌شناسی کرده‌ای، در پاریس برای بشریت بسیار نافعتر است تا این که در آفریقا میان جذامیان طبابت کنی (در آن زمان جذام در آفریقا اپیدمی بود). سه اعلامیه جهانی روشنفکری بر ضد آلبرت شوایتسر صادر شد، اما او می‌گفت من احساس می‌کنم که این واقعیت است، آن‌ها یا واقعیت نیستند یا واقعیتِ دور هستند. وجدان اجازه نمی‌دهد که این مردم را ترک کنم و دست برنداشت. او در چند صفحه‌ای که در اواخر عمرش نوشت می‌گفت: «آنچه را بر قلمم جاری شده‌است فقط در فاصلهٔ چرت و خواب نوشته‌ام اما الان از این هم پشیمان هستم. در فاصلهٔ میان چرت و خواب هم می‌شد به کلبه یک آفریقایی سر کشید.»

@Practicalethics

Video from Mohammad Taqi Eslami