⭕️استوری عرفان زمانی، هوادار پرسپولیس که ساعاتی بعد از این استوری در تظاهرات روز گذشته در لاهیجان کشته شد.

📣 فراخوان سازمان ملل برای جمع‌آوری مدارک جنایات جمهوری اسلامی تا ۲۵ نوامبر (نشر حداکثری)

سازمان ملل عنوان کرد تا ۲۵ فرصت داریم مدارک جنایات جمهوری اسلامی را برای کارشناس ویژه شکنجه سازمان ملل به صورت زیر بفرستیم:


ارسال به شیوه‌های:
e-mail/fax/postal mail.

مهلت ارسال گزارش‌ها:
 25 November 2022 18:00 CEST.

آدرس ایمیل:
hrc-sr-torture@un.org

موضوع ایمیل:
“Input to the Report of the Special Rapporteur on Torture”

آدرس پستی (اختیاری)
Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, United Nations Office at Geneva, CH 1211 Geneva 10, Switzerland

محدودیت کلمات:
2500 words

قالب فایل:
Word, PDF

زبان‌های پذیرفته‌شده:
English, French, Spanish and Arabic

منبع: سایت سازمان ملل

جمعیت میلیونی مراسم حکومتی ۱۳ آبان آمل!

⭕️ رباط‌کریم
تظاهرات ١۵ نفر به دعوت حکومت در روز ١٣ آبان

⭕️ خوی، دیشب
آتش زدن بنر دعوت به راهپیمایی حکومتی ١٣ آبان

⭕️ فولادشهر، اصفهان
پایین کشیدن پرچم جمهوری اسلامی
١٢ آبان

⭕️ برای پذیرایی از سرکوبگران در منطقه شرق تهران
دست خالی نباشیم.

⭕️ کرج، کمال‌شهر
پایین کشیدن پرچم جمهوری اسلامی به دست مردم
١٢ آبان

⭕️ تهران، ستارخان
مردم در ستارخان خیابان را با آتش بسته‌اند و شعار می‌دهند:
زن زندگی آزادی
دیشب، ۱۲ آبان

⭕️ اهواز
راهبندان قیام در زیتون کارمندی
دیشب، ۱۲ آبان

⭕️ اکباتان
دیشب، ۱۲ آبان

⭕️ تهران، یادگار
یک بیلبورد حاوی شعار حکومتی، در آتش می‌سوزد.
دیشب، ۱۲ آبان

⭕️ سعادت‌آباد تهران
۱۲ آبان

⭕️ تهران، سعادت‌آباد
نیروهای یگان ویژه به علتی نامشخص به لباس‌شخصی‌‌ها گاز اشک‌آور شلیک می‌کنند. سپس بین این دو گروه مزدور درگیری رخ می‌دهد‌.
۱۲ آبان

Iranian girls are BADASS.

جو بایدن: ما ایران را آزاد می‌کنیم. آنها خودشان به زودی خود را آزاد می‌کنند

گفت‌وگو با رضا گوهرزاد، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی

@iranintltv

اعتصاب، بزرگ‌ترین اسلحه‌ی جامعه روی پیشانی دیکتاتورها
اعتصاب به معنای دست از کار کشیدن به قصد رساندن پیامی اعتراضی است. کاری که تقریبا در تمام کشورهای دموکراتیک جهان رواج دارد و اقشار مختلف زمان پایمال شدن حقوقشان با اعتصاب، اعتراض خود را نشان می‌دهند. در حکومت‌های توتالیتر و حکومت‌های دیکتاتوری اما، ساز و کار اعتصاب کاملا متفاوت است. در حکومت‌های دیکتاتوری به دلیل سرکوب شدید برای سال‌ها و شاید دهه‌ها اجازه‌ی هیچگونه اعتصابی به مردم داده نمی‌شود و اعتصاب از طریق پروپاگاندای این حکومت‌ها به شکل اقدامی بسیار دشوار و ناشدنی نشان داده می‌شود. در حکومت‌های توتالیتر از هرگونه اتحاد بین آحاد مردم جلوگیری می‌شود، غافل از اینکه همه‌ی مردم به دلیل ظلم سیستماتیکی که به آن‌ها می‌شود عذاب می‌کشند و این عذاب مشترک روزی عامل اتحاد آن‌ها خواهد شد.

اعتصاب در تاریخ نوین ایران نیز نقش پررنگی را ایفا کرده است. نقشی که جمهوری اسلامی از ترس تکرار شدنش دهه‌ها سعی کرد آن‌ را مخفی کند و نادیده‌اش بگیرد. اعتصابات در انقلاب ۵۷ با اعتصاب مطبوعات آغاز شد و ظرف چند ماه حکومت پهلوی را فلج کرد. با این حال اعتصابات در آن عصر با عصر حاضر تفاوت‌های بسیاری داشت، برای مثال در دوره‌ی پهلوی حقوق تمام کارگران صنایع علی‌رغم دست زدن به اعتصاب تمام و کمال پرداخت می‌شد و آن‌ها دغدغه‌ی گرسنگی را نداشتند. همچنین در آن دوره صنایع زمانی دست به اعتصاب زدند که تمامی اقشار جامعه در اعتصاب کامل بودند. در عصر حاضر اما شاهد آن هستیم که تک‌تک اقشاری که دست به اعتصاب می‌زنند از لحاظ مالی تحت فشار شدید قرار می‌گیرند و از طرفی در اقدامی بزرگ و فداکارانه، صنایع زودتر از تقریبا تمام اقشار جامعه دست به اعتصاب زده‌اند، اعتصابی که حتی اگر با اعتصاب سایر اقشار همراه نشود هم در درازمدت کمر حکومت را خواهد شکست.

اعتصاب همواره در تاریخ بهترین و موثرترین راه مقابله با سرکوب بوده است. اعتصاب در واقع، اعتراضی است که هیچ حکومتی نمی‌تواند آن را سرکوب کند. هرچند شکل دادن اعتصابات سراسری در حکومت‌های دیکتاتوری هرگز ساده نبوده و نخواهد بود. در ادامه راه‌حل‌هایی را ذکر خواهیم کرد که طی تاریخ منجر به گسترده‌تر شدن اعتصابات شده‌اند، و یا در شرایط حاضر، ایده‌های خوبی برای گسترش هرچه بیشتر اعتصابات سراسری هستند.
راهکار اول؛ حفظ آرامش و عدم ایجاد فشار همگانی روی اقشار مختلف بسیار حائز اهمیت است. کاسبان، معلمان، دانشجویان، و هر قشر دیگری ابتدا باید احساس کند که جزئی از اجتماع است و سپس برای بهبود آن مبارزه کند. باید باجگیری عاطفی و ایجاد فشار روحی روانی روی آنان را کنار گذاشته، و آن‌ها را از اهمیت اعتصاب و تاثیر فلج‌کننده‌ی آن در نابود کردن یک حکومت دیکتاتوری آگاه کنیم.

راهکار دوم؛ مادامی که اقدامی برای مبارزه علیه رژیم دیکتاتوری انجام نداده‌اید امیدتان کم و ترستان بسیار زیاد است، به محض انجام اولین اقدام، امیدتان به آزادی بسیار زیاد و ترستان بسیار کم خواهد بود. مثال بارز این امر شهرک اکباتان تهران است. ابتدا چند فرد انگشت‌شمار با ترس و لرز شروع به شعاردادن از پشت پنجره‌ها کردند، سپس شعارها گسترده‌تر شد و تقریبا تمام مردم به آن روی آوردند. این شعارها و اعتراض مشترک موجب همدلی و از بین رفتن ترس آن‌ها شد. کم‌کم این شعارها باعث شد همسایه‌ها بهتر یکدیگر را بشناسند و اعلامیه‌ها را دست به دست کنند، و در انتها، همانطور که تقریبا هرشب شاهد آن هستیم، شعارها به اعتراضات خیابانی در شهرک اکباتان تبدیل شده‌اند. شجاعتی که با ترس و لرز شروع شد و اکنون فریاد آزادی آن در کل کشور می‌پیچد. چگونه می‌توان مشابه این روند را در مورد اعتصابات پیاده کرد؟

از تمام افرادی که می‌شناسید در مشاغل مختلف بخواهید اگر شرایط اعتصاب کامل را ندارند در روزهایی که فراخوان اعتراض وجود دارد (بیشتر شنبه‌ها و چهارشنبه‌ها) سر کار نروند. می‌توانند ابتدا با مرخصی گرفتن شروع کنند. مسئله‌ای که در این اعتصاب‌های یک روزه یا دو روزه وجود دارد، این است که قشر خنثای جامعه دست به اقدام می‌زند و ترسش می‌ریزد. بنابراین از این به بعد، نشر دادن فراخوان‌های اعتصابات سراسری همانقدر اهمیت دارند که فراخوان‌های اعتراضات.
راهکار سوم؛ در اغلب اقشار، ۳ نظر پیرامون اعتصاب وجود دارد. افرادی پای حرف خود می‌ایستند و به اعتصابات ادامه می‌دهند. افراد اندکی با اعتصاب مخالفند و با بهانه‌های مختلف سعی در شکستن این اتحاد دارند، و افراد زیادی که در ذهن طرفدار اعتصاب هستند اما هنوز، به هر دلیلی، توان و شجاعت عملی‌ کردن آن را ندارند. هدف اصلی ما باید گروه سوم هر قشر باشد. باید بدون اعمال فشار روانی شدید و اطلاع‌رسانی جامع و کامل پیرامون تاثیرات اعتصاب، این گروه سوم را مجاب به اعتصاب کرد. زمانی که این افراد رو به اعتصاب بیاورند، هیچ اعتصابی دیگر شکسته نمی‌شود. چه با تهدید حکومت، چه با فقر و ورشکستگی مالی.