من حداقل هفته‌ای دو سه بار به خودم و تواناییهام شک میکنم. چند وقت پیش یک نکته توی اینترنت خوندم خیلی کمکم کرده. با دست نوشته بودم زده بودم به دیوار، مانیشا برام تایپ کردش 😁

میگه: شک به خودتون راهیه که ذهنتون بهتون سیگنال میده که راجع به چیزی نگرانه و نیاز داره که شما راجع بهش کاری بکنید:
۱. بشینید پیدا کنید که از چی نگرانید. اگر براتون واضح نیست بشینید فکراتون رو بنویسید.
۲. چندتا کار لیست کنید که کمکتون میکنه پیشرفت کنید (نمیگه کامل حل بشه، فقط پیشرفت). نکته اینه که شروع کنید یه کاری راجع بهش بکنید
۳. دائم میزان شک و تردیدی که به خودتون دارید رو اندازه بگیرید. اگر این شک و تردیدتون نسبت به خودتون کمتر شده با همین فرمون جلو برین!

من واقعا قدم به قدم انجام میدم و کمکم میکنه از قفل احساسی اون لحظه بیام بیرون دوباره راه بیفتم به کار.

در کامنتهای پست قبل بحث انتخاب رشته داغه. خواننده عزیزی برای انتخاب رشته فرزندشون نظر خواهی کرده بودند.

بحث علاقه به رشته پیش آمد. واقعا چقدر مهمه به رشته‌ای که انتخاب میکنیم علاقمند باشیم؟ با توجه به این که ما ایرانی هستیم و محدودیتهای خاص در مملکت داریم و شاید بخواهیم مهاجرت کنیم یا از اونور رشته‌ای بخونیم که اصلا دوست نداریم و ریسک کنیم که زده بشیم...


در انتخاب رشته و شغل به نظر من دوتا نکته مهمه:
۱‌. هر شغل یا رشته‌ای یه زمانهای بیگاری داره. اون کارهایی که واقعا کسل کننده و حتی مسخره هستند اما باید انجام بشن. شما بگو تشریح جسد برای دانشجوی پزشکی یا اکسل درست کردن برای دیتا آنالیست. همه آدمها وقتی به علاقه فکر میکنند لحظات ناب و تاپ رو در نظر میگیرند و فکر میکنند "آیا دوستش دارم؟"...اما واقعیت زندگی اینه که لحظات تاپ کم و دور از دسترس هستند و معیار تصمیم گیری نیستند. در عین حال قرار هم نیست آدم همه لحظات زندگیش رو دوست داشته باشه. اما باید مواظب باشید از لحظات سخت متنفر نباشید. بنابراین به نظر من در انتخاب شغل باید معیار این باشه که از بیگاریهای موجود در شغل متنفر نباشید.

۲. کلا به انتخاب رشته و شغل به یک قدم موقت و یک نقطه شروع نگاه کنید. برای پنج سال آینده دارین راه باز میکنید. اگر لینک گزارش رو پیدا کنم براتون میذارم. عمر مفید مشاغل مهارتها الان پنج ساله. یعنی مهمترین نکته اینه که دائم باید از کف کوبید دوباره ساخت. سئوال اینه که کدوم یک از آپشنهای فعلی بیشترین پتانسیل رو داره که برام پنج سال دیگه آپشنهای جدید باز کنه و آیا اون آپشنهای احتمالی جدید با جهت کلیی که من در نظر دارم هماهنگند یا نه‌.

موفق باشین. دوستان هم کاش نظر برن بحث باز بشه پخته بشه. 🌱

https://www.weforum.org/agenda/2017/07/skill-reskill-prepare-for-future-of-work/

ترجمه من:
یک یادآوری برای هرکس که نیاز داره بشنوه: ما از تراماهای زندگی رد نمیشیم، بهشون غلبه نمیکنیم. بلکه مجبور میشیم توی زندگیمون براشون جا باز کنیم. با خودمون همه‌جا میبریمشون. یاد میگیریم باهاشون زندگی کنیم. و گاهی علی‌رغم این تراماها رشد میکنیم و به بالندگی میرسیم.

امروز به غایت از گوش کردن به اپیزود اخیر بی‌پلاس راجع به زندگینامه ینجامین فرانکلین کیف کردم. عجیب این آقای بندری راوی خوبیه.

برعکس چند روز پیش توی جاده بودیم. بعد از چند اپیزود از پادکستهایی که معمولا گوش میدم گفتم بیام پادکست جدید کشف کنم...بسیار ناموفق بود. روایت و اداره پادکست، ادیت و ویرایشش، و خود داستان واقعا ساده نیست.

پادکست خوب چی گوش میدین؟

اول از خودم شروع کنم.
English
The daily by New York Times
منبع عالی برای فهم خبرهای روز‌. هر روز یک تیتر خبر رو میگیره نیم ساعت جنبه‌های مختلفش رو باز میکنه.

The wisdom from the Top by Guy Raz
مصاحبه با رهبرها -اغلب بیزنس - مختلف. یک اپیزود اخیرش رو که مانیشا هم باهام همراه شد مصاحبه با مدیرعامل کمپانی LEGO بود. داستان اینو تعریف کرد که چطور اوائل سالهای دوهزار این کمپانی رو از ورشکستگی نجات داد. مانیشا و من تصور کردیم اگه این آدم نبود شاید مانیشا نمیتونست در کودکیش لگو ساختن رو تجربه کنه!

Work life by Adam Grant
اینم مصاحبه با آدمهای مختلفه. آدام گرانت نویسنده معروفیه. اما اگه بخواهین یک کدوم از این دوتا پادکست رو انتخاب کنین من گای‌راز رو ترجیح میدم.

فارسی
بی‌پلاس توسط آقای علی بندری. معرفی کتابهای عالی با خلاصه خیلی خوب. من چندتا کتاب خیلی خوب رو بعد از گوش دادن به این پادکست خوندم.

تازگیها سعی میکنم در جمله‌بندیهام مثبت‌تر باشم.

مثلا به جای اینکه بگم: معیار من برای زمان قهوه خوردن تاثیرش بر خواب هست. برای همین بعد از ظهرها قهوه نمیخورم.

پاک کردم و نوشتم:
معیار من برای زمان قهوه خوردن تاثیرش بر خواب هست. برای همین بعد از ظهرها سوییچ میکنم به نوشیدنی‌های بدون کافئین‌.

We shall overcome because the arc of the moral universe is long but it bends toward justice. –Dr. Martin Luther King Jr., “Remaining Awake Through a Great Revolution.” Speech given at the National Cathedral, March 31, 1968

#پست_موقت #اطلاع_رسانی

مهلت اپلای: بیستم سپتامبر

https://www.asce.org/communities/institutes-and-technical-groups/environmental-and-water-resources-institute/visiting-international-fellowship

اون روز یه جوری این اهمیت تلاش رو برا مانیشا توضیح دادم خودم جگرم حال اومد.

در ادبیات و نوشتن و اینها خیلی قویه. ریاضیش به اندازه اون قوی نیست. میگفت چرا باس برم کلاس تقویتی ریاضی؟

نشوندمش گفت ببین مانیشا.‌‌اگر محور X رو بگیریم تلاش و محور y رو بگیریم نتیجه، شیب این خط میشه استعداد. یعنی استعداد میشه به اندازه یه مقدار تلاش چقدر نتیجه میگیری.

حالا فرض کن این خط سیاهه ادبیاته. تو انقدر تلاش میکنی و نتیجه A میگیری. ریاضی استعدادت کمتره و خطش این زیره. هیچ اشکالی هم نداره. هیچکس در همه چیز با استعداد نیست. حالا نگاه کن. اگه بخواهی همون نتیجه رو بگیری ...و خط افقی کشیدم تا رسید به قرمز و بعد آمدم پایین....ببین انقدر باید effort بذاری. دو برابر شاید هم بیشتر.

یک سکوتی داره که مفهومش اینه...
Damn it! She is right! 😆

دوزاریش قشنگ افتاد. ایشالا برای بقیه زندگیش❤️
نتیجه=استعداد * تلاش

البته معادله پیشرفته‌اش شرایط رو هم باید دربر بگیره ما فعلا برای این گروه سنی فاکتور گرفتیم 🌱

پ.ن. ایده شیب از من نیست. از خانوم آنجلا داکورث نویسنده کتاب grit این تعریف رو یاد گرفتم.

[قسمت اصلی پیش‌زمینه این داستان در سال تحصیلی قبلی اتفاق افتاده. مانیشا با ریاضی مشکل پیدا کرد. بعد از مدتی که توی خودش نگه داشته بود آمد گفت. دید برخلاف ترسش من عصبانی نشدم. یک سال تحصیلی با هم تلاش کردیم و فراز و نشیب نمره داشتیم....الان هفته اول سال تحصیلی جدید هستیم]

توی کافی‌شاپ نشسته بودیم پرسیدم خوب مانیشا امسال برنامه‌ات برای ریاضی چیه؟ برگشت گفت مامان ما رو در مدرسه تست کردند که نقاط قوتمون چیه...و شروع کرد نقاط قوتش رو نام بردن. ریاضی جزوش نبود.

در ادبیات واقعا قویه. کلاس پیشرفته میره. مسابقه نویسندگی مدرسه برنده میشه. یکذره هم براش زحمت نداره.

در ریاضی برای اون نمره خوبی که گرفت وااااقعا زحمت کشید. از زحمت هم بیشتر...پوست انداخت، چندتا مهارت جدید مجبور شد یاد بگیره تا بتونه مدیریت کنه.

منم حرفش رو قبول دارم. آدم قرار نیست توی همه چیز قوی باشه.

برگشتم گفتم: مانیشا لیونل مسی رو میشناسی؟ فوتبالیسته.
آف کورس که میشناسم. (چشماش رو هم اینجوری کرد 🙄)
اوکی. من شنیده‌ام مسی پای چپش خیلی قویه. وقتی میخواد شوت بزنه که گل بشه با پای چپش میزنه.
من میفهمم توی ریاضی [به نسبت] جزو نقاط قوتت نیست. منم دارم نمیگم باید حتما همیشه A بگیری. اصلا نمیگم باید کلاس advance قبول بشی. اما ریاضی برای تو مثل پای راست مسی هست. زمانی که مسی وارد میدون مسابقه میشه هردوتا پاش باید قوی باشند. وگرنه نمیتونه بدوه. من نمیگم با پای راستت شوت بزن. میگم پای راستت رو انقدر قوی نگه‌دار که بتونی بدوی. وگرنه پای راستت باعث میشه پای چپت نتونه وارد مسابقه بشه.

اما درسته. اون لحظه که میخواهی یه ضربه جانانه بزنی و تصمیمهای مهم بگیری روی قدرتهات تکیه کن.

پ.ن. بعد از این مکالمه باز یک مکالمه دیگه داشتیم که در این پست گفته‌ام. کلا انگار پا به پای بچه‌ها باید هی همفکری کرد: https://news.1rj.ru/str/pv44Telegram/740

دوستان من در یک کلاس آموزشی یک نکته شنیدم که برای اونایی که بچه نوجون توی خارج از ایران - حداقل توی آمریکا - دارند خیلی مفیده.

خیلی ممکنه پیش بیاد به عنوان سایبر بولی کردن تصویر برهنه یا به هرجهت نا مناسب یک نوجوان بین همکلاسیهاش پخش بشه. یا یک نوجوان اون یکی رو تحت فشار بذاره که برام تصویر سکسی از خودت بفرست.

هرکدوم این موارد میتونه شامل قانون distribution of child pornography بشه و نوجوان به خاطر نادانی و جو گیری حتی زندان بره.

خیلی مهمه برای بچه‌ها توضیح بدیم که حتی اگر خودت عکس رو درخواست نکردی ولی به هرجهت دستت رسیده و بعد پخشش کردی ممکنه مجرم شناخته بشی‌.

حتی اگر عکس خودت رو هم داری میفرستی چون خودت زیر سن قانونی هستی جرم محسوب میشه.

توی اسنپ چت و اینها هم بفرستی و فکر میکنی حذف میشه اما قابل پیگیریه.

https://www.criminaldefenselawyer.com/resources/what-does-it-mean-distribute-child-pornography.htm

اعتراف میکنم که امروز صبح که داشتم برای مانیشا صبحانه درست میکردم تخم‌مرغ نیمروش افتاد زمین. کسری از ثانیه یه معادله چند مجهولی حل کردم که احتمال اینکه انقدر کثیف باشه که بفهمه افتاده روی زمین چقدره.

نفهمید 😆 #مادرنمونه‌سال

بیایین شما هم اعتراف کنید مادرها، پدرها، فرزندان، خواهران و برادران نمونه 😎 روحتون سبک میشه 🤣

یک نکته ساده بگم برای ازدواج؟ با کسی ازدواج کنین که میتونین راجع به مسائل مالی با هم صحبت کنین و برنامه بریزین.

مشکلات مالی خیلی میتونه روی ازدواج سایه بندازه. زن و شوهر باید بتونن بدون متهم کردن همدیگه، بدون قایم کردن از همدیگه و علی‌رغم اینکه موضوع مشکله، باعث خجالته، باعث مطرح شدن موضوعات دیگه میشه ...بشینن مشکل مالی رو بذارن جلوشون و مثل یک تیم با هم راجع بهش برنامه بریزن.

اینه که اگر میبینین قبل از ازدواج نمیتونین راجع به همون یه کوچولو پولی که دارین با هم برنامه بریزین، یکی‌تون درآمدش رو پنهان میکنه یا یکی خرج بیخودی میتراشه، یکی مسئولیت قبول نمیکنه بار رو میندازه روی دوش اون یکی... یا کلا یک تیم نیستین اینو جدی بگیرین. یعنی تازه رعایت هم بکنین بعد از ازدواج ممکنه به هزار دلیل بینتون فاصله بیفته. اما اگه از اول کلا نمیتونین راجع به پول و رابطه دوتاییتون با پول حرف بزنین به نظر من این یک نشانه خطر مهم برای رابطه است.

تیم مفهومش این نیست که همیشه موافقین یا همه مکالمات راحته. مفهومش اینه که هدف مشترک دارین و حاضرین مکالمات سخت رو با حفظ احترام و اعتماد متقابل انجام بدین. از موضوعات سخت و از هم فرار نمیکنین.

امروز داشتم پادکست Dave Ramsey گوش میدادم باعث نوشتن این مطلب شد. یه خانومی زنگ زده بود که توی هفتاد سالگی سر هیچ مساله‌ مالی با شوهرش توافق نداشت و زندگیشون دم بازنشستگی کاملا آچمز شده بود. اگر آمریکا هستین مطالبش و کتابش خیلی خوبه‌

پ.ن‌. من فکر نمیکنم که ازدواجی باشه که مسائل مالی حداقل در برهه‌ای از زمان منبع اختلاف نبوده باشن. باطن زندگی خودتون رو با ظاهر زندگی بقیه مقایسه نکنید که اعصاب نازنینتون تخریب بشه 🌱

جیمز کلیر میگه عادتها وقتی ماندگار میشن که دیدگاهمون نسبت به هویتمون متحول بشه.

مثلا اگر میخواهیم صبحها زودتر بلند بشیم یه جایی در مسیر تلاش برای تغییر این عادت به این نتیجه برسیم که "من اصلا ذاتا سحرخیز بودم خودم خبر نداشتم" احتمال اینکه ذهنا دنبال این بگردیم که نشانه‌ای برای تایید عادت سحرخیزی پیدا کنیم بیشتره.

یک زمان من یک coach داشتم حرف خوبی زد. گفت اگر تو از یک آدم یک امتیازی به یک آدم ده امتیازی تبدیل بشی...اون ده امتیازیه چه جوری داره زندگی میکنه؟ روزش چه جوریه؟ چه جوری لباس میپوشه؟ با خودش چه رابطه‌ای داره؟ اون آدمه که خفنه چه انتخابهایی میکنه؟ اون روز آدم ده امتیازی رو سعی کن الان اجرا کنی.

حالا همه اینا رو گفتم که به چی برسم؟ به تربیت بچه‌ها.

توی تربیت بچه‌ها ما این نکته رو برعکس اجرا میکنیم. وقتی میخواهیم تعریفی کنیم محدود تعریف میکنیم.

به جای اینکه بگیم چه پسر اهل کمکی دارم. میگیم آفرین این دفعه کمک کردی.

به جای اینکه بگیم چه دختر منطقی هستی و خوب تحلیل کردی میگیم ایندفعه درست فکر کردی...تازه اگر لطف کنیم یک متلک هم در لفافه نگیم که مثلا بالاخره! درست فهمیدی.

اما وقتی انتقاد میکنیم هویت بچه رو مخاطب قرار میدیم.
به جای اینکه بگیم چطور شد که سر این امتحان نمره‌ات بد شده میگیم درس‌نخونی، تنبلی.

به جای اینکه بگیم چرا اتاقت رو جمع نکردی میگیم شلخته هستی.

به جای اینکه بگیم چرا حرف من رو قبول نداری میگیم لجبازی.

برای اینکه شخصیت ماندگار در بچه بسازیم بهتره بازخورد منفی خیلی مشخص و با دامنه قابل کنترل باشه و بازخورد مثبت در راستای تقویت هویتی که میخواهیم ماندگار بشه.

پ.ن. کامنتهای دوستان باعث شد بخوام بحث تشویق رو کمی بازتر کنم. تشویق هرچی مشخصتر و با جزییات بیشتر باشه بهتره. بهترین حالت اونه که ما تشویق مشخص کنیم که "مرتب اتاقت رو جمع میکنی" و بچه به این نتیجه برسه "من آدم مرتبی هستم". این بهترین حالته. اما هدف این پست اینه که یه مقدار توازن کلام رو از اونوری کنه. یکی اینکه در انتقاد حواسمون باشه هویت بچه رو هدف نگیریم. و دوم اینکه تشویق در صفاتی که تحت کنترل و انتخاب بچه هستند میتونه بهش سیگنال و جرقه فکری بده که هویت خودش رو متفاوت ببینه. اما اگر مرتب انجام بشه دوستان به درستی اشاره کردند که میتونه برای بچه فشار ایجاد کنه.

این پست و پست بعدش در مورد نحوه تحسینه:
https://news.1rj.ru/str/pv44Telegram/57

این پست هم در مورد تفاوت تشویق و جایزه و رشوه و اهمیت شخصیت‌سازی به جای کنترل رفتار:

https://news.1rj.ru/str/pv44Telegram/184

دوستانی که مدتهاست خواننده این صفحه هستند میدونند بین خوانندگان کوچ زیاد داریم و هر از گاهی دوستان جلسات رایگان ارائه میدند.

من برای این پست‌ها هیچ هزینه‌ای دریافت نمیکنم و منفعت مالی برای من نداره.

اگر شما هم بیزنسی دارید که دوست دارید تبلیغ کنید اینجا در کامنتها بنویسید. 🌱🥰

***

سلام دوستان

شقایق مباشری‌زاده هستم، کوچ بین‌الملی رشد و توسعه فردی با مدرک ACTP کوچینگ تحت نظر فدراسیون بین‌المللی کوچینگ(ICF) آمریکا.

سفر شغلی من با کار کردن به عنوان برنامه‌نویس نرم‌افزارهای کامپیوتری شروع شد و به عنوان مدیر پروژه ادامه پیدا کرد. شهریور سال ۱۴۰۰ به کار خودم به عنوان کارمند پایان دادم و در راستای ارزش‌ها و اولویت‌های شغلی مد نظرم، وارد مسیر کوچینگ حرفه‌ای شدم.

در حال حاضر در حوزه رشد و توسعه فردی، بانوان شاغل را برای رفع چالش‌های مسیر شغلی و زندگی همراهی می‌کنم.

در همین راستا برای ارتباط بیشتر با بانوان شاغلی که در مسیر شغلی و زندگی نیاز به همراهی دارند، دو جلسه رایگان کوچینگ در نظر گرفته‌ام.
(در صورت تمایل به ادامه جلسات بعد از دو جلسه، ادامه جلسات بصورت غیر رایگان و با توافق قبلی ادامه خواهد داشت🌹)

در صورت تمایل از طریق تکمیل گوگل‌فرم زیر اطلاعات خود را وارد کرده، در اولین فرصت برای هماهنگی زمان جلسه با شما در تماس خواهم بود.

https://forms.gle/RKgYkUYG42GNUukS7

جلسات بصورت آنلاین در محیط گوگل میت برگزار خواهد شد.

ممنون از پانته‌آی عزیز بابت فراهم کردن این محیط و ارتباط🌹🌹

یه چیزی میخوام بگم. اگر اون پست "بهترین قدم بعدی" که شش سال پیش نوشتم مال سی و پنج سال اول بود، شما نکته این پست رو بذارین تجربه سی و پنج تا چهل و پنج.

تجربه شخصیه.

داستان مشترک بین خیلی از جلسات مشورتیه.
داستان دل خیلی آدمهاییه که سخت کوش و پرتلاشند، وظایفشون رو نسبت به زندگی انجام میدن، حتی بلند پروازند.

اما تو دلشون خوشحال نیستند.

نکته‌اش اینه:
از یه جایی به بعد توی زندگی ... وقتی توی محیط سمی نیستیم، زندگی همون لحظه روی ناخوشش رو نشون نداده، مشکل مالی و جانی واضحی نداریم....از اون به بعد رضایت از زندگی یک اتفاق نیست. یک مهارته که باید کسب بشه.

آسون هم نیست. حتی وقتی هم از لحاظ تئوری درکش کنیم اجراش صبر و قدمهای کوچک میخواد. یه روز آدم خوبه، یه روز دوباره میره سر خونه اول...

اما میخوام بگم اگر سی سالگی رو رد کردین، کنار بقیه هدفها اینم گوشه ذهنتون داشته باشین که قرار نیست یه روز صبح پاشین و ببینین از زندگیتون راضی هستید. این رضایته یه مهارته که اگر توی خانواده یاد نگرفتین باید خودتون برین دنبالش.