✅باتوجه به استقبال فراوان دانش آموزان در سال گذشته، آکادمی المپیاد ریاضی ایران بر آن است تا امسال پروژه های کامل تر و متنوع تری نسبت به سال گذشته برگزار کند و در راستای تحقق عدالت آموزش قدمی بزرگتر برداشته باشد.

✅بر این اصل، آکادمی المپیاد ریاضی ایران از همه دبیران، فارغ التحصیلان و علاقه مندان به المپیاد ریاضی در سراسر کشور دعوت می نماید تا در محیط علمی و دوستانه این مرکز همکاری نمایند.

✅اگر مایل به همکاری هستید می توانید روی لینک شیشه ای زیر این پست کلیک کرده و پیام دهید.😊

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
آکادمی المپیاد ریاضی ایران
«مرکز تخصصی» ارائه‌دهنده خدمات مرتبط با المپیاد ریاضی برای دانش آموزان سراسر کشور
🆔 @ollampiad_riazy

امروز داشتم پست‌های کانال «رده ب»ی فعال دبیرستان رو می‌دیدم، یه حساب سرانگشتی کردم و دیدم حدود ۳۰ تا طلا داشتیم امسال!
خیلی خیلی هیجان‌انگیزه و من می‌دونم نگه داشتن یه سیستم خوب در سطح خودش کار به شدت سختیه. همین که تو بتونی ۷ نفر رو قانع کنی که توی ۸ نفرید، خیلی پیچیدگی داره. (فرض کنید شما توی کلاس درسیتون همیشه نفر هفتم هستید و ۶ نفر بهتر از تو همیشه بوده‌ن بالای سرت! این که باورت این باشه که بین نفر ۶ و ۷ کس دیگه‌ای نیست و روحیه‌ت کم نشه، یه دنیائیه خودش!)
خیلی تبریک می‌گم به کادر و بچه‌ها و مسئولین مدرسه بابت حفظ کردن مستمر شرایطی که تونستیم بسازیم، شکل بدیم و در ادامه بالغش کنیم. (البته من در بلوغش، که بخش سخت‌تر کار هم هستت، هیچ نقشی نداشته‌م!)
اما یاد یه داستانی افتادم:
خاطرم هست که اون دو سه سال آخر کارم تو حلی خیلی از دست انرژی اتمی و مدل رفتارش شاکی بودم. خصوصا این که در زمینه‌ي جذب دانش‌آموز خوب عمل می‌کردن اما مدل تبلیغاتشون روی نتایج، شکل خوبی نداشت (اقلا من این پیام رو خیلی خوب دریافت می‌کردم!). صادقانه بگم، خیلی هم تلاش می‌کردیم که رقابت کنیم و فضای مدرسه رو در عین حال جوری نگه داریم که مدرسه، مدرسه بمونه اما ناگزیر تغییراتی رو هم داشتیم که شاید به مذاق دبیران دروس آموزش-پرورش و پیشکسوتان و اساتید خوش نیومد. راه حلش اما برای من مشخص بود. با آقای رضوی خیلی جلسه‌ها داشتیم و می‌دونستیم باید کجا وارد بشیم و چه کنیم تا سمپاد رو بتونیم حفظ کنیم. (و بدا به حال سازمانی که مدیران میانیش، از مدیران ارشدش توانمندتر، جسورتر و چالاک‌تر باشن.)
حقیقتا انگیزهٔ کافی برای این که این ریسک بزرگ رو بکنیم و ساختارهای جدیدی رو تعریف کنیم رو نداشتیم و انصافا دلمون هم نمی‌خواست پیش از سازمان، کاری رو در سطح مدرسه برنامه‌ریزی کنیم.
اما چی شد؟
در اون اواخر رده ب، برای بهتر شدن فضای المپیاد کشور (شما بخونید تهران) شروع به ارتباط گرفتن با علامه طباطبایی و سلام و فرزانگان‌ها و انرژی اتمی کرد تا در راستای تعاملات و همکاری‌های بین مدرسه‌ای همه‌ی دانش‌اموزا رو بتونیم منتفع کنیم که در برخی جاها تبدیل شد به آزمون‌های مشترک و غیره. اما چیزی که می‌خوام بگم این نیست.
نقطهٔ اوج داستان زمانی بود که من در معیت دو تا از دوستان مشترک بین دو مدرسه حلی و انرژی با یکی از عزیزان انرژی اتمی جلسه‌ای داشتیم که در مورد مسائل و سوء تفاهم‌های پیش اومده صحبت کنیم تا این رقابت (یا شایدم خصومت نامعلوم) در سطح المپیاد رو حل کنیم. جلسه‌ای که خیلی خوب پیش رفت و نهایتا تمام انتقاداتی که من نسبت به شیوه‌ی رفتاری انرژی اتمی داشتم رو به خودم نسبت دادن! نمی‌دونم اون صحبت‌هایی که بهم زده شد، از سر یقین بود یا صرفا برای ادامهٔ مذاکره و نپذیرفتن نظراتم، اما بلافاصله بعد از اون جلسه بود که جرقه‌ٔ لازم برای عملی کردن استراتژی‌هامون با آقای رضوی زده شد و برای ما یقین شد که باید بریم و سازمان رو مجاب کنیم که سر چشمه واسته تا نشون بده که چقدر از نتایج حاصل از فرآینده و چقدرش حاصل از ورودی خوب.
.
برای روشن‌تر شدن داستان همین قدر می‌گم که تحلیل ما این بود که به علت ضعف مدارس راهنمایی، خروجی‌های زیادی از سمپاد به انرژی اتمی وجود داره (که البته ساختار خوب و فرآیندهای درسی منظم انرژی این موضوع رو به شدت تشدید می‌کرد) و هر چقدر هم ما ساختارمون رو اصلاح کنیم تا زمانی که دانش‌آموزان مستعد و پیگیر رو از دست بدیم و نتونیم جذبشون کنیم، فرآیندهامون اون شکلی که باید، نتیجه نمی‌ده. نتیجه این که، سازمان رو مجاب کردیم که کلاس‌های المپیاد رو وارد راهنمایی کنه تا بچه‌هایی که علاقه‌مند هستن هم حس حمایت و بی نیازی داشته باشن و هم طرح درس منسجم‌تری داشته باشیم.
مشخصا نتایج امروز علامه حلی، حاصل اون تفکر بلندمدتی بود که در اون مقطع انجام شد.
.
اولا خیلی خوش‌حالم که به اون دوست عزیزمون خیلی خوب نشون دادیم که غرور، آفت بزرگیه و باید تفاوت بین خیرخواهی و رقابت‌طلبی رو درست تشخیص داد.
دوما این که بذات از دیدن نتایج بهتر از قبل خوش‌حال می‌شم و آرزوی موفقیت برای علامه حلی و بچه‌هاش و کادر مدرسه دارم در هر شرایطی.
ولی ... (۱/۲)

... تمرکز نتایج به این شکل در یک مدرسه، شهر و استان رو کماکان آفت بزرگی می‌دونم و معتقدم که خیر عمومی حاصل از این مدل آموزش به شدت کمه و حتی شاید معایب بسیار بیشتری نسبت به منافع محدودش خواهد داشت.
مساله این نیست که چرا علامه حلی نتایج فراتر از تصور می‌گیره. مساله اینجاست که سال‌هاست که مدیران سازمان «ملی» پرورش استعدادهای درخشان، توانایی ادارهٔ مدارس کشور رو در حد یک مدیر دبیرستان هم ندارن.
ای کاش که فقط ذره‌ای شایسته‌سالاری در بدنهٔ آموزش و پرورش وجود می‌داشت که هم با فرآیندهای پیچیده و بی منطق و هم با انتضابات عجیب و بی دلیل، هر روز این فرآیند رو نشدید نمی‌کردن.

به امید موفقیت بیشتر علامه حلی،
و اصلاح آ.پ و متعاقبا سمپاد (۲/۲)

آفت تمرکز زیاد، میشه این که:
نسبت دختر به پسر میشه ۲ به ۶۶
نسبت تهران به شهرستان میشه ۵۲ به ۱۶
🤯

خیلی تصادفی الآن با این فایل برخورد کردم ☃️
چقد خوب ساخته بودیمش :) یادش به خیر 😅
.
با تشکر از تیم رده‌‌ب‌موتیویشن‌تیم و خانم دکتر نوبان
https://www.aparat.com/v/gl4CV

امشب یه دو ساعتی با یکی از دوستام تلفنی صحبت می‌کردم.
یاد ایام دبیرستان کردیم و از خاطرات اون موقع گفتیم. این که مهاجرتش به کانادا چه جوری باعث شد که معدلش ۸ نمره بیاد پایین و چه بلاهایی سر معلم‌ها که نیاورد! قدیمی‌ترها (اگه مونده باشن!) یادشونه.
تصویر کارنامه‌ش رو برام فرستاد و منم اینجا می‌ذارمش که ببینید و روحیه‌تون عوض شه!

نکتهٔ این عکس اینه که هنوز هم با این وضعیت دو نفر هستن که اوضاعشون از این بنده خدا بدتر بوده و هنوزم که هنوزه خودش در عجبه که این دو نفر کیا بودن. البته نکته‌ش این بود که همیشه در بدترین وضعیت افرادی هستن که از تو هم اوضاعشون بدتره و این می‌تونه دلگرم‌کننده باشه!
اما در مورد مهاجرت این دوستمون باید بگم که کاملا مشخصه که ریاضیات بسیار قوی‌ای داشت و از آقای اصلاح‌پذیر و سلجوقی و ارشک حمیدی ۲۰ می‌گرفت! اما مهاجرتش در سن ۱۶ سالگی تبدیل به این شد که حتی دیپلمش رو هم در کانادا نگرفت و هنوزم که هنوزه دوره‌های افسردگی‌ای رو در سال طی می‌کنه.
نکته‌ی دومش اینه که من فک کنم یکی از اون دو نفر رو می‌شناسم! الان توی یکی از دانشگاه‌های امریکایی (که تعمدا اسمش رو نمی‌گم!) استاد شده 😁😅

⚫️ إِنّا للّه و إِنّا إِلَیهِ راجِعُون

خبر ناگهانی غم از دست دادن هم کلاسی ارجمند آقای دکتر کامران شکرایی قطعا اون قدر سخت هست که بیشتر از هر صحبتی سکوت ارجحیت داشته باشه.
آرزوی صبر داریم برای خانواده بزرگوار اون عزیز و آرامش فراوان برای روح بزرگش
این غم بزرگ رو به دوستان عزیز ارجمند و هم ورودی ها تسلیت میگیم و آرزوی سلامتی و روزهای بهتر برای همه عزیزان داریم.

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی
عشق داند که در این دایره سرگردانند🖤

باورکردنی نیست...
خدا رحمتت کنه کامران عزیز 🖤🖤🖤

انا لله و انا الیه راجعون
صبح امروز استاد گرانمایه و دلسوز، یار وفادار سمپاد و بچه‌ها، جناب آقای آراسته به رحمت خدا رفتند.

وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ ۖ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ

الآن تصادفی اومدم یه سر بزنم به این کانال که یه عکس قدیمی رو بردارم که بفرستمش برای یکی که شاد شه، متوجه شدم که یه تعداد مشخصی افراد هستن که از علاقهٔ زیادشون به 💩 در زیر هر پست مناسب و نامناسبی استفاده می‌کنن! ضمن تبریک به مناسبت این حسن انتخابشون، ازتون درخواست می‌کنم زیر این پست رو براشون 💩بارون کنید که حسابی شاد شن :)

دموکراسی 😁

✨ ثبت‌نام AIChallenge 2022 شروع شد✨

🥇بهترین‌ها در کنارهم به رقابت می‌پردازند🥇

🔅چهاردهمین دوره AIChallenge امسال متفاوت‌ و هیجان‌انگیزتر از همیشه 🔅


📆 بازه ثبت‌نام از ۱۴ تیر تا پایان ۲۸ تیر

📌برای ثبت‌نام روی لینک کلیک کنید📌



#AIChallenge2022
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
📲 Instagram ‌| Twitter | Linkedin
🆔 @AIChallenge2022

مدرسه تابستانی تحلیل داده در دانشکده برق و کامپیوتر دانشگاه تهران - شروع دوره ۵ شنبه ۶ مرداد. ۴۸ ساعت
اطلاعات بیشتر در openAI.school
.
ثبت نام کنید و استارت بزنید که از این جمع بهتر تقریبا نمی‌تونید پیدا کنید!
.
کد تخفیف برای ۲۰ نفر UTENG

کشورمون از قافله رشد و توسعه دنیا عقب مونده. قرار گرفتن بر ریل رشد و توسعه ملزوماتی داره؛ مثلا دسترسی به بازارها.
در سری مباحث «۴ تصمیم شاخص»، به الزامات مختلف رشد و توسعه پرداختیم، از جمله سپردن قیمت به بازار آزاد سالم، و اصلاح نظام بانکداری. اما هیچکدوم از اینها به تنهایی کافی نیستند.

یکی دیگه از لوازم بسیار مهم رشد و توسعه، نیروی انسانی توانمنده. در واقع برای تحقق هر کدوم از لوازم رشد و توسعه، از اصلاح بانکداری گرفته تا برقراری بازارهای سالم، نیازمند نیروی انسانی توانمند هستیم. طبعا نیروی انسانی کارشناس، زبده، و توانمند هم به تنهایی کافی نیست، ولی برای رشد و توسعه قطعا لازمه.

بخشی از توانمندی نیروی انسانی کارشناس، در دانشگاه تحصیل می‌شه. روزهای آینده زمان انتخاب رشته است. تابستون سال پیش در پستی در مورد تحصیل در رشته‌های اقتصاد، فاینانس، مدیریت، حسابداری و حقوق صحبت کردم. جهت ایده دادن به کسانی که در روزهای پیش رو باید انتخاب رشته کنند، در اینجا پست پارسال رو بازنشر می‌کنم. امیدوارم برای کسانی که انتخاب رشته میکنند مفید واقع باشه.

۱۶ دقیقه - ۱۶ مگ
@Economics_and_Finance

برای بار هزارم می‌گم!
اون زمانام زیاد می‌گفتم! اگه واقعا می‌خوای بتونی که کار خارق‌العاده بکنی و اثرگذاریت زیاد باشه، لازم نیست الان که همه کامپیوتر می‌خونن، کامپیوتر بخونی! شریف رفتن، یه ارزش درون‌کشوری داره که عمرش ۴ ساله و خونواده و دوستات فک می‌کنن خفنی!
اما در واقع نقطه‌ای که در آینده بهش می‌رسی، گذشته رو محو می‌کنه!! 😬
پس،
ریاضی، خوندن، آمار خوندن، حسابداری خوندن رو اصلاااااااااا دست کم نگیرید.
حسابداری خیلی رشته‌ی مهم و درآمدزایی‌ه! تصورتون رو از متصدی بانک تجارت بالاتر ببرید :)
فایننس خوندن خیلییییی مهمه، نیازی نیست مهندسی برق بگیری بعد بری مدیریت شریف :)
می‌تونی توی دوره‌ی لیسانست، یه زبون برنامه‌نویسی رو مسلط شی، دوره‌های co-op شرکت کنی، یا حتی کار داوطلبانه توی شرکت‌های بورسی بکنی تا خرفهم‌ترین ادم بیست‌ساله نسبت به مسائل مالی تو ایران بشی!!
فک کن کودوم شرکت بورسی از گرفتن یه نیروی داوطلب مدال المپیاد استقبال نکنه!
شما برید، من خودم referتون می‌کنم :) قول!!

📚 بحثی درباره‌ی #کتاب: هذیان‌های جمعی: همراهی، همدستی و دانش اینکه چرا ما تصمیم‌های بد می‌گیریم؛ آخرین اثر تاد رُز

۲۹ تیر ۱۴۰۱

📌 مشاهده از کانال یوتیوب

📌 مشاهده از پیج اینستاگرام

منابع تکمیلی که در این لایو به آنها اشاره شد:

- کتاب خودنمایی اخلاقی

- آیا مکالمه ها زمانی که میخواهیم به اتمام می رسند؟

- افول اینویت ها

- پدیده ی تاسمانی

- خطای تایید

- تاثیر قیمت کالاها بر کارکرد ما

- درسگفتار کارل راجرز

- کتاب باورهای بد

- جلسه ی سوم خودشناسی (برآورد صحیح از خویشتن)

- کتاب دیروز که به دنیا نیامدم

- سرهنگ دوم فن اشتوفنبرگ

-----------------------------------
@DrAzarakhshMokri

اگه پست دو تا قبلی رو خوندی و یه کم مور مور شدی، این پادکست بالا رو هم گوش بده تا یه کم حس پیدا کنی به این که چرا می‌گم 'جو شریف نگرفتن' می‌تونه کار خوبی باشه و اصلا چرا باید جوگیر نشد! 😁
اگه حال نداری 1.5x یا 2x هم می‌تونی گوش بدی!

این متن، یک شکواییه از یک دل پره!
تقریبا دیگه هیچ ارتباطی با مدرسه و اخبار و آدم‌های داخلش ندارم، کانال‌ها رو دنبال نمی‌کنم و بعد از ۱۰-۱۲ سال کار توی مدرسه با خودم به صلح رسیده‌م. اگه با تجربهٔ الآن برمی‌گشتم به عقب، ۲ یا ۳ سال بیشتر در مدرسه کار نمی‌کردم و منافع شخصیم رو به چیزی که امروز شاهدش هستم ترجیح می‌دادم.
در طی مدت همکاری، همیشه از این که اطلاعات اشتباه بدم گریزان بودم و سعی می‌کردم از زدن حرف‌های بزرگ و هیجان‌انگیز خودداری کنم. اگرم گاهی کل‌کل‌هایی در سطح کانال و وبلاگ داشتیم، خاطر جو دادن و با اهمیت نشون دادن کاری بود که بچه‌ها در رقابت با ۲۰۰-۳۰۰ تا دانش آموز دیگه توی ۴-۵ تا مدرسه‌ی رقیب در سطح کشور می‌کردن. اعتراف می‌کنم که زمانی اشتباهاتی هم داشته‌م و بعدتر درصدد جبرانشون دراومدم. اشتباهاتم مربوط به زمانی میشه که احساس می‌کردم که واقعا این ماییم که داریم کار بزرگی می‌کنیم و همه رو شکست می‌دیم. بعدتر که متوجه شدم عملا رقابتی وجود نداره و نهایتا باید علامه و انرژی و فرزانگان رو کنار بزنیم، رفتارم رو با بچه‌های شهرستانی و نگاهم به نخبگان دست نایافتنی با مدال‌های جهانی تغییر دادم!
کاری که انجام می‌دادیم واقعا هیچ وقت رقابت در عرصه‌ی ملی نبود! چون اساسا امکانات رقابتی نبود! هر چه که بود دسترسی به معلم بود و کلاس و آزمون و آزمایشگاه و شاید ارتباطات و اطلاعاتی از داخل کمیته‌ها!
بگذریم،
تصادفا، این خبر قدیی رو الان توی کانال مدرسه دیدم و خیلی بهم برخورد. چون این چیزی نبوده که «من» دنبالش بوده باشم و عمرم رو براش توی مدرسه تلف کرده باشم.
بهترین مدرسه جهان بودن رو با چه استنادی مطرح می‌کنیم؟
تاریخچه‌ی تمام مدال‌های بین‌المللی المپیاد رو از آغاز تا امروز در تمامی رشته‌ها بررسی کرده‌یم و می‌دونیم که تک تک افراد از چه مدرسه‌ای در چه نقطه‌ای از جهان بوده‌ن؟!
اگر چنین کاری رو انجام داده بودیم که باید یادمون می‌مونده که سال ۲۰۱۰ توی همین مدرسه، که آمارش رو توی تک تک در و دیوارهای مدرسه میشه دید، این اتفاق برای بار اول در ایران افتاد و همه‌ی تیم کامپیوتر از بچه‌های همین مدرسه بودن (https://inoi.ir/1389/06/).
آیا بهتر نیست وقتی به تاریخچه‌ی خودمون مسلط نیستیم، در سطح ملی ادعایی نکنیم!؟
یا حتی سال ۲۰۱۷، وقتی همهٔ تیم شیمی از بچه‌های انرژی اتمی بودن و تسنیم به زیبایی نوشته که انرژی اتمی (و نه تیم ملی ایران!) مقام سوم مسابقات رو کسب کرده (https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/04/27/1467503/%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%B4%D8%B4-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%86%D8%B1%DA%98%DB%8C-%D8%A7%D8%AA%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%DB%8C%D9%85%DB%8C).
آیا بهتر نیست وقتی به تاریخچه‌ی ملی‌مون مسلط نیستیم، ادعای بین‌المللی نکنیم؟!
.
این که دوست داریم بهترین مدرسه‌ی جهان باشیم، رویای قشنگیه، اما لازمه‌ش این نیست که قوهٔ استدلال «بهترین مدرسهٔ جهان» کور بشه تا با یه ادعای غیرقابل دفاع و بدون شواهد لازم، ما رو برسونه به بهترین جایگاه در بین تمام مدارس عالم!
همون جوری که تقریبا در هیچ زمینه‌ای از علوم و تکنولوژی هم جزو کشورهای برتر دنیا نشدیم، ولی داد و شعار و پوستر زیادی ازشون دیده‌ایم!
.
ادعا می‌کنم که افراد و سیستم‌های حقیر و کوچیکن که تمایل دارن خودشون رو باد کنن و بزرگ نشون بدن. همیشه سعی کنن بگن که بزرگ‌ترین، دراز‌ترین، بیشترین، اولین و غیره رو در سطح جهان، آسیا، منطقه، کشورهای مسلمان و غیره دارن. دیگه مثال هم لازم نیست بزنم دیگه! وضعیت کاملا گویا و هویداست :)
.
امیدوارم که بیشتر از قبل بدرخشید و ایران برای همه‌ی ایرانی‌ها، برای همه‌ی جوان‌ها و پیرترها جای بهتری برای زندگی و رقابت باشه!
.
برای بار هزارم می‌گم،
به مدال شدنتون غرّه نشید،
همیشه خدا رو شکر کنید که در یک رقابت نابرابر شانس پیروز شدن دارید!
اشتباه تحلیل نکنید و دیگران رو از چیزی که هستن دست‌کم‌تر نگیرید.
دوستتون دارم و حوصله هم ندارم برم از اول بخونم ببینم چی نوشتم! اگه جاییش ایراد داشت دیگه ببخشید شما!