در پایتون، لیست‌ها یکی از ساختارهای داده‌ای پرکاربرد هستند که به شما اجازه می‌دهند تا مجموعه‌ای از مقادیر گوناگون را در یک متغیر ذخیره کنید. یک لیست می‌تواند شامل اعداد، رشته‌ها، بولین‌ها، توپل‌های درونی و حتی لیست‌های درونی باشد.

شما می‌توانید یک لیست جدید در پایتون با استفاده از دستور زیر تعریف کنید:

my_list = []


در این صورت، یک لیست خالی با نام my_list ایجاد می‌شود.

برای افزودن مقادیر به لیست، می‌توانید از دستور append() استفاده کنید. به عنوان مثال:

my_list.append(1)
my_list.append("Hello, world!")
my_list.append(True)


حالا، لیست my_list شامل اعداد ۱، رشته "Hello, world!" و مقدار بولین True هست.

برای دسترسی به مقادیر لیست، می‌توانید از شاخص‌گذاری (indexing) استفاده کنید. شاخص‌ها در پایتون از ۰ شروع می‌شوند. به عنوان مثال:

print(my_list[0]) # 1
print(my_list[1]) # "Hello, world!"
print(my_list[2]) # True


همچنین، می‌توانید از دستور len() برای محاسبه تعداد مقادیر در لیست استفاده کنید. به عنوان مثال:

print(len(my_list)) # 3


در پایتون، شما می‌توانید لیست‌های موجود را با هم ترکیب کنید، آن‌ها را ترتیب دهید، از آن‌ها فیلتر کنید و عملیات‌های دیگری روی آن‌ها انجام دهید. با توجه به قابلیت‌های پویای لیست‌ها در پایتون، این ساختار داده‌ای از مهمترین و پرکاربردترین ساختارهای داده‌ای در زبان برنامه‌نویسی پایتون به شمار می‌آید.

✅ مشاهده ویدیو :

دوره پایتون | قسمت هفتم | مقدمه ای بر متغییر ها | بخش پنجم | List ها

https://youtu.be/ki4f0eA3iD0

دیکشنری‌ها یکی از ساختار داده‌های مفید در پایتون هستند. در دیکشنری‌ها، برای هر یک از مقادیر، یک کلید در نظر گرفته می‌شود که به آن مقدار دسترسی داریم. با دسترسی به کلید، به مقدار مربوطه دسترسی داریم و می‌توانیم آن را از دیکشنری بخوانیم یا تغییر دهیم.

برای تعریف یک دیکشنری در پایتون، از علامت { } استفاده می‌شود. مقادیر داخل دیکشنری با کلیدهای مشخص شده همانند یک جفت مقدار و کلید، به صورت پارامترهایی داخل دیکشنری قرار داده می‌شوند و با استفاده از علامت colon (:) جدا می‌شوند. مانند مثال زیر:

my_dict = { 'key1': 1, 'key2': 'value2', 'key3': [3, 4, 5] }


در این مثال، دیکشنری my_dict شامل سه کلید و مقدار است که هر یک از آن‌ها به شرح زیر است:
- key1 با مقدار 1
- key2 با مقدار "value2"
- key3 با مقدار [3, 4, 5]

برای دسترسی به مقدار یک کلید در دیکشنری، می‌توان از نام دیکشنری و نام کلید استفاده کرد. برای مثال، برای دریافت مقدار 1 در دیکشنری my_dict، می‌توان به صورت زیر عمل کرد:

my_dict['key1']

در پایتون، دیکشنری‌ها بسیار مفید هستند و با امکاناتی همچون مرتب سازی، عملیات ماتریسی و ترکیبی، دسترسی به عضو، تفاضل مجموعه و توابع عملیاتی ساده، به استفاده از این ساختار داده‌ای راحتی بسیار بیشتری برای برنامه‌نویس‌ها در پایتون می‌بخشید.


✅ مشاهده ویدیو :

دوره پایتون | قسمت هشتم | مقدمه ای بر متغییر ها | بخش ششم | Dictionary ها

https://youtu.be/dUwuNkxWAU4

تاپل‌ها یکی از داده‌ساختارهای خانواده متغیر هستند که در پایتون قابل استفاده می‌باشند. یک تاپل شامل یک سری از المان‌ها می‌باشد که این المان‌ها می‌توانند شامل تمام نوع داده‌های پایه‌ای مانند اعداد، رشته‌ها و حتی تاپل‌های دیگر باشد.

تعریف یک تاپل به صورت زیر است:

my_tuple = (element1, element2, element3, ..., elementn)


در این تعریف، می‌توان المان‌های تاپل را با کاما از هم جدا کرد. همچنین، می‌توان از تاپل‌ها به عنوان مقادیر برای متغیرها استفاده کرد.

تاپل بسیار شبیه به لیست‌ها می‌باشند، با این تفاوت که تاپل ها immutable هستند، یعنی مقدار آن‌ها پس از تعریف، قابل تغییر نمی‌باشند. به طور مثال، شما می‌توانید یک المان در یک لیست را بازترتیب کنید، یا یک المان را حذف یا اضافه کنید، اما تمامی این عملیات‌ها روی یک تاپل امکان‌پذیر نیست.

تاپل‌ها در پایتون برای مواردی که لازم است یک سری از داده‌ها را در کنار هم به عنوان یک مقدار در نظر گرفت، استفاده می‌شوند. از مزیت‌های دیگر تاپل‌ها عبارتند از:
- اشاره به المان‌های خاص تاپل با استفاده از شماره و مشاهده آن‌ها، بدون نیاز به تغییر آن‌ها.
- بهینه‌سازی کردن کد با کمک تاپل‌ها به دلیل اینکه مصرف کمتری از حافظه را در بر می‌گیرند.
- تاپل‌ها به عنوان بازگشتی‌های توابع برای بازگرداندن مقادیر مختلف از یک تابع به صورت هم‌زمان و با شناسایی لوازم متفاوت مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در کل، استفاده از تاپل‌ها به ما کمک می‌کند تا کد بهتری بنویسیم و ساده‌تر برای نگهداری و توسعه باشد.

✅ مشاهده ویدیو :

دوره پایتون | قسمت نهم | مقدمه ای بر متغییر ها | بخش هفتم | Tuple ها

https://youtu.be/pwyv1MBgaE4

۷ تا بلاکچین که از قرار داد های هوشمند پشتیبانی میکنند 😎
.‌

Fantom

Optimism

Avalanche

Polygon

Arbitrum

BSC

Ethereum

اگر از محتوا خوشت اومد ساب یادت نره ✌🏻

https://youtube.com/shorts/JdDN-IAQxzw

.
.
.

شرط‌ها یکی از مفاهیم اساسی برنامه‌نویسی هستند که به کمک آنها می‌توانید برنامه خود را شرطی کنترل کنید. هر شرط، بیانگر یک عبارت منطقی است که اگر برقرار باشد، برنامه یک عملیات خاص را انجام می‌دهد و اگر برقرار نباشد، عملیاتی دیگر را انجام می‌دهد.

مثلا در برنامه‌نویسی، اگر می‌خواهید بر اساس شرایط خاصی، عملیات خروج از برنامه را انجام دهید، می‌توانید از شرط‌ها استفاده کنید. به طور مثال، ممکن است بخواهید اگر کاربر رمز عبور اشتباهی وارد کرد، برنامه به کاربر یک پیام خطا نشان دهد، در غیر این صورت اجازه ورود را به کاربر بدهد.

برای نوشتن شرط‌ها در برنامه‌نویسی از مفاهیم منطقی مثل مقایسه‌ی دو مقدار، و یا بررسی وجود یا عدم وجود یک مقدار استفاده می‌شود. به کمک شرط‌ها می‌توانید برنامه‌ی خود را قدرتمند و انعطاف‌پذیر تر کنید، و برای حل مسائل با پیچیدگی‌های مختلف، از آنها استفاده کنید.

در پایتون، شرط (Condition) یک عبارت است که بررسی می‌کند که یک مقدار مشخص دارای شرایط خاصی است یا نه. شرط بر اساس ارزیابی مقدار یک عبارت لجیکی (Boolean)، یعنی عبارتی که فقط به دو حالت True (درست) یا False (غلط) تبدیل میشود، بررسی می‌شود. اگر شرط‌ها درست باشند، برنامه به عبارت (Statement) مشخصی ادامه می‌یابد و در غیر این صورت به Statement دیگری هدایت می‌شود.

✅ مشاهده ویدیو :

دوره پایتون | قسمت دهم | شرط ها در پایتون | بخش اول | شرط چیست ؟

https://youtu.be/ewDUcLmklyY

زبان سالیدیتی، یک زبان برنامه‌نویسی هست که برای ساخت برنامه‌های قرارداد هوشمند در بلاکچین اتریوم استفاده می‌شه. برای این که بتونیم قراردادهای هوشمند رو بنویسیم و توی بلاکچین اجراشون کنیم، از این زبان استفاده می‌کنیم. زبان سالیدیتی به دلیل امنیت و پیاده‌سازی راحت قراردادهای هوشمند، توسعه داده شده. به طور کلی، این زبان یه ابزار خوب برای توسعه‌دهندگانی هست که می‌خوان برنامه‌های قرارداد هوشمند رو راه‌اندازی کنن.

https://youtube.com/shorts/nWdNl-XcCII

.
.
.

دستور if در زبان برنامه‌نویسی پایتون معمولاً برای انجام عملیات مختلف، به دلیل اینکه شرط خاصی برقرار شود، استفاده می‌شود. با استفاده از دستور if می‌توانید برنامه‌ی خود را به گونه‌ای برنامه‌ریزی کنید که در صورتی که یک شرط مشخص برقرار باشد، یک دستور خاصی اجرا شود و در صورتی که شرط برقرار نباشد، این دستور اجرا نخواهد شد.

ساختار کلی دستور if به شکل زیر است:

if شرط:
دستورات


اگر شرط برقرار باشد، دستورات داخل بلاک if اجرا می‌شوند. اگر شرط صحیح نباشد، دستورات داخل بلاک if اجرا نمی‌شوند و برنامه به خط بعدی ادامه می‌دهد.

همچنین، با استفاده از دستور else می‌توانید اعلام کنید که در صورتی که شرط در دستور if برقرار نباشد، دستورات داخل دستور else اجرا شوند.

مثال:

age = 25

if age == 18:
print("شما 18 سال دارید")
else:
print("شما 18 سال ندارید")


در این مثال، ابتدا می‌سنجیم که سن فرد مساوری با ۱۸ سال است یا خیر، اگر شرط برقرار باشد، پیام "شما 18 سال دارید" چاپ می‌شود و در غیر اینصورت پیام "شما 18 سال ندارید" می‌آید.

✅ مشاهده ویدیو :

دوره پایتون | قسمت یازدهم | شرط ها در پایتون | بخش دوم | شرط if

https://youtu.be/AYDDebXqRAI

در پایتون، دستور elif یک قسمت از دستور شرطی if-elif-else محسوب می‌شود. وقتی کدی را نوشتید که باید یک شرط را بررسی کند و بسته به آن اقداماتی را انجام دهد، از دستور if استفاده می‌کنید. اما وقتی که بیش از یک شرط وجود داشته باشد و باید بررسی شوند، از دستور elif استفاده می‌کنید.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/THwS-s1iaao

.
.
.

در پایتون، دستور "else" یکی از اجزای شرطی می باشد که در ساختار "if-else" استفاده می‌شود. این دستور هنگامی اجرا می‌شود که شرط از پیش تعیین شده در بخش "if" شرایطی برآورده نشود. در واقع، اگر شرط "if" درست باشد، برنامه بلافاصله به بعد از بخش "if-else" بپردازد و دستور "else" اجرا نمی‌شود.

در صورتی که شرط "if" نادرست باشد، برنامه به دستور "else" دست یافته و دستوراتی که در این قسمت نوشته شده‌اند، اجرا می‌شوند. به طور کلی، دستور "else" به برنامه اجازه می‌دهد که در صورتی که شرط "if" نادرست باشد، اقدام به انجام دستورات دیگری کند.

به عنوان مثال، اگر در یک برنامه، می‌خواهیم بررسی کنیم که آیا یک عدد مثبت است یا خیر، از ساختار "if-else" استفاده می‌کنیم. در این حالت، دستور "if" شرطی را بررسی می‌کند که عدد مثبت است یا خیر. در صورتی که عدد مثبت باشد (شرط "if" درست باشد)، برنامه به بخش بعدی از کد پرش می‌کند و دستورات موجود در بخش "else" (یعنی هیچ چیز) اجرا نخواهد شد. اما اگر عدد منفی باشد (شرط "if" نادرست باشد)، برنامه به دستور "else" دسترسی پیدا می‌کند و دستورات موجود در آن، اجرا می‌شوند.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/C_X4dqofcnQ

.
.
.

حلقه (Loop) در برنامه‌نویسی یک ابزار قدرتمند برای تکرار کردن یک فرایند است. با استفاده از حلقه‌ها، ما می‌توانیم یک قطعه کد را بارها و بارها اجرا کنیم تا تا زمانیکه شرط معینی برقرار باشد.

یک حلقه، دو بخش تشکیل شده است: شروع حلقه (Loop initialization) و شرط حلقه (Loop condition). در بخش شروع حلقه، مقدار اولیه متغیرهای مورد استفاده در حلقه مشخص می‌شود. سپس، در بخش شرط حلقه، مشخص می‌شود که آیا حلقه باید ادامه یابد یا خیر. اگر شرط برقرار باشد، دستورات داخل حلقه اجرا می‌شود و در انتهای هر دور حلقه، مقدار متغیرهای مورد استفاده در حلقه به روزرسانی می‌شود. سپس برنامه به بخش شرط حلقه برمی‌گردد و از سر می‌گیرد تا زمانیکه شرط بی‌اعتبار شود.

با استفاده از حلقه‌ها، می‌توانیم کدهایی با تعداد بسیار زیادی تکرار را به راحتی و با حداقل کدنویسی انجام دهیم. مثال‌هایی از موارد استفاده از حلقه شامل مرتب‌سازی یک لیست، پرینت کردن فایل‌های موجود در یک پوشه، یا یافتن میانگین اعداد یک لیست می‌باشد.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/xaZBQgrZ1yU

.
.
.

دستور "for" در زبان برنامه‌نویسی پایتون به شما این امکان را می‌دهد که به تعدادی از مقادیر یا عناصر در یک دنباله، به صورت تکراری دسترسی داشته باشید و روی آن‌ها عملیاتی انجام دهید.

برای استفاده از دستور for، ابتدا باید دنباله مورد نظر خود را ایجاد کنید. این دنباله می‌تواند لیست، رشته، تاپل، دیکشنری یا هر داده ساختار دیگری باشد که قابل تکرار است. سپس شما فقط کافیست با استفاده از دستور for یک حلقه را شروع کنید و در هر ایتریشن این حلقه، یک عنصر جدید از دنباله برای شما ارائه می‌شود. در این حین شما می‌توانید عملیاتی را بر روی این عنصر انجام دهید. به عنوان مثال، می‌توانید یک لیست از اعداد را چاپ کنید، یک متن را تکرار کنید و یا یک دیکشنری را پردازش کنید.

برای استفاده از دستور for در پایتون، از قالب زیر استفاده می‌شود:

for variable in sequence:
# Do something with variable


در این قالب، "variable" نام متغیری است که شما برای دسترسی به هر عنصر در دنباله‌ی مورد نظر استفاده می‌کنید، و "sequence" دنباله‌ی شماست که شامل عناصری است که قرار است آن‌ها را پردازش کنید. سپس در هر ایتریشن این حلقه، متغیر "variable" به عنصر جدیدی در دنباله می‌پردازد.

به عنوان مثال، اگر می‌خواهید اعداد ۱ تا ۵ را چاپ کنید، می‌توانید از دستور for به صورت زیر استفاده کنید:

for i in range(1, 6):
print(i)


این کد، ابتدا متغیر "i" را برابر با اولین عنصر در دنباله range(۱, ۶) قرار می‌دهد، یعنی ۱. سپس در هر ایتریشن این حلقه، مقدار "i" افزایش می‌یابد تا به آخرین عنصر در دنباله برسیم که در اینجا ۵ است، و در هر بار چاپ مقدار "i" را نمایش می‌دهیم.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/1b0XsN8c4kA

.
.
.

دستور for else در پایتون یک دستور کنترلی است که معمولاً درحلقه های for استفاده میشود. با استفاده از این دستور می توان به خروج اضراری از حلقه و یا بعد از اجرای حلقه، انجام کارهای دیگری برای یک شرط خاص پرداخت.

زمانی که در حلقه for با استفاده از شرطی مشخص، اجرای حلقه به پایان برسد، دستور else اجرا خواهد شد. برای مثال، شما می توانید با استفاده از حلقه for، تعدادی از اعداد را در لیستی قرار داده و سپس با استفاده از دستور for else، چاپ کنید که تمامی اعداد در لیست قرار گرفته اند.

پیاده‌سازی دستور for else در پایتون به صورت زیر است:

for variable in iterable:
# some code
else:
# some code


در این دستور، متغیر مشخص شده با variable، به ترتیب هر مقداری از iterable را دریافت می‌کند و بلوک some code اجرا می‌شود. درصورتی که حلقه به پایان برسد و تمامی موارد iterable خوانده شود، بلوک else اجرا می‌شود.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/LVFMlfbUUiQ

.
.
.

دستور while در زبان پایتون، یک حلقه (loop) تکراری است. این حلقه، تا زمانی که شرط خاصی برقرار باشد، عملیاتی را تکرار می‌کند.

معمولاً این شرط، بررسی وضعیتی است، مثل مقایسه یک متغیر با یک عدد مشخص و یا بررسی مقدار ورودی‌های یک کاربر. هنگامی که شرطی برقرار نیست، حلقه تکرار نمی‌شود و کد به خط بعدی ادامه پیدا می‌کند.

استفاده از دستور while باعث می‌شود که برنامه شما بتواند مجموعه‌ای از دستورات را چندین بار اجرا کند. به این ترتیب، شما می‌توانید فرایندی را به صورت خودکار تکرار کنید و به شرط بستگی، این تکرار را پایان دهید.


✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/T9YggcfQjss

.
.
.

دستور while else در پایتون به ما اجازه می‌دهد تا یک بلوک کد را تکرار کنیم تا زمانی که شرط while را اجرا می‌کند. اگر شرط درست باشد، بلوک کد داخل while اجرا شده و سپس به شرط while بازمی‌گردیم تا بررسی شود که آیا هنوز شرط درست است یا خیر. در صورتی که شرط نادرست باشد، اجرای دستور while متوقف شده و به بعد از while رفته می‌شود.

وقتی شرط درست نباشد و دستور while متوقف شود، دیگر قسمتی از کد به اجرا نمی‌رسد. در اینجا دستور else به کمک ما می‌آید. اگر شرط درست (True) نباشد یا به صورت جعلی متوقف شود، دستور else اجرا می‌شود و به این صورت عمل می‌کند که بلوک کد داخل else اجرا می‌شود.

به زبان ساده‌تر، while یک حلقه (loop) برای تکمیل یک تسک به کار می‌رود. اما به دلیل ممکن بودن خطاها در اجرای شرط while، نیاز داریم تا در صورت خطا، اجرای یک دستور جایگزین را انجام دهیم. این دستور را می‌توان به کمک else اجرا کرد.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/eNz4CkEs-yg

.
.
.

راه رفتن روی لیست با استفاده از حلقه‌ی for یعنی بررسی همه‌ی اعضای لیست به ترتیب و انجام یک عملیات خاصی روی هر عضو. می‌توانید به این صورت عمل کنید:

ابتدا یک لیست از مقادیر را تعریف کنید. به عنوان مثال، اگر بخواهید مقادیر ۱ تا ۵ را در لیستی قرار دهید، می‌توانید از این کد استفاده کنید:

my_list = [1, 2, 3, 4, 5]


حالا با استفاده از حلقه for می‌توانید روی تمام اعضای لیست حرکت کنید و عملیاتی را انجام دهید که می‌خواهید. مثلاً اگر بخواهید هر عدد در لیست را دو برابر کنید و در خروجی چاپ کنید:

for number in my_list:
doubled = number * 2
print(doubled)


این فرآیند به ترتیب، هر عضو از لیست را می‌گیرد، عملیات آن را انجام می‌دهد و سپس به عضو بعدی می‌رود. بنابراین، نتیجه در خروجی به صورت زیر خواهد بود:

2
4
6
8
10


کلاً به این صورت می‌توانید روی هر لیست دلخواهی که شما دارید حرکت کرده و هر کاری را که می‌خواهید انجام دهید.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/IFom7rSjXcU

.
.
.

راه رفتن روی دیکشنری با حلقه For در پایتون به معنای پیمایش یا گردش در آیتم‌های داخل دیکشنری است. یکی از راه‌هایی که برای پیمایش دیکشنری موجود در پایتون استفاده می‌شود، استفاده از حلقه for است.

به این صورت که می‌توانید با استفاده از حلقه for یکی یکی به تمامی کلیدهای دیکشنری دسترسی پیدا کنید و با استفاده از این کلیدها به مقدار مربوطه دسترسی پیدا کنید. برای این کار ابتدا با استفاده از تابع items() تمامی کلیدها و مقادیر مربوط به آن ها را به همراه یکدیگر در جفت‌هایی از دوتایی‌های کلید و مقدار قرار می‌دهیم و سپس با استفاده از حلقه for یکی یکی به تمامی این جفت‌های دوتایی دسترسی پیدا می‌کنیم.

به طور خلاصه، حلقه for به شما این امکان را می‌دهد تا به تمامی اعضای دیکشنری، شامل کلیدها و مقادیر آنها، دسترسی پیدا کنید و از آنها استفاده کنید یک مثال ساده را در ادامه می‌توانید ببینید:

my_dict = {'key1': 'value1', 'key2': 'value2', 'key3': 'value3'}

# با حلقه For بر روی کلیدهای دیکشنری حرکت کنید
for key in my_dict:
print(key, my_dict[key])


در اینجا، همه کلیدهای دیکشنری به عنوان یک لیست با استفاده از for key in my_dict در for جستجو شده و همراه با مقدار متناظر با آنچاپ می‌شوند. در این حالت، کلید key1 اولین عنصر در دیکشنری است و مقدار آن value1 می‌باشد.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/JKUdBw6TIKM

.
.
.

در این ویدیو قصد داریم به سوالات متداولی که در دوره مستر پایتون اکادمی رپکسا در این مدت مطرح شدند،حرف بزنیم و سوالات رو به صورت کامل پاسخ دهیم.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/4uvL3vXSsxI

توابع یکی از مهمترین قسمت‌های برنامه‌نویسی هستند. همواره برای حل مسائل مختلف، نیاز به انجام کارهای مختلف در برنامه داریم و توابع می‌توانند این کار را برای ما انجام دهند. یک تابع، مجموعه‌ای از دستورات است که با یک نام مشخص شده و به‌صورت تکراری و چندباره در برنامه استفاده می‌شود.

توابع را می‌توانید با مورد خاصی در زندگی روزمره مانند ماشین‌ها مقایسه کنید. هر ماشین دارای قطعات مختلفی است که به‌صورت جداگانه عمل می‌کنند. مانند یک توابعی که هر کدام به‌صورت جداگانه و مستقل از یکدیگر عمل می‌کنند و کارکردی خاصی را برای ما ارائه می‌دهند.

طرز استفاده از یک تابع نیز بسیار ساده است. ابتدا باید تابع را تعریف کنیم، سپس با استفاده از نام تابع، آن را صدا بزنیم تا دستورات داخل تابع اجرا شود. از مزایای استفاده از توابع می‌توان به کاهش تکرار کد و کاهش احتمال وقوع خطاها اشاره کرد. در نتیجه، کد برنامه شما راحت‌تر قابل فهم، بازنویسی و توسعه خواهد بود.

✅ مشاهده ویدیو :

https://youtu.be/LjoK6Q6yL1U