بعضی وقت‌ها تو ذهنم انقدر بی‌پرده حرف می‌زنم خودم خجالت می‌کشم.

اینکه قراره یه مشت جوون کشته شن به خاطر هیچی آزارم می‌ده.

برنامه‌ی بعدی، فروش عکس پا.

همین.

پشمام باورم نمی‌شه این فیلترشکنه که کلا ازش قطع امید کرده بودم کار کرد.

همین دیگه. کلی آدم به خاطر هیچی.
از شهدای جنگ دوازده روزه هم بیشتر. چی بگم؟ حرفی نمی‌مونه.

مرده گفت ایشالا مشکلات رو پشت سر هم بذاریم. والا عمو فعلا که مشکلات دارن پشت سر ما رو می‌ذارن.

ایران سرزمین شگفت‌آوری است.
تاریخ او از نظر رنگارنگی و گوناگونی کم‌نظیر است. بزرگترین مردان و پست‌ترین مردان در این آب و خاک پرورده شده‌اند. حوادثی که بر سر ایران آمده بدانگونه است که درخور کشور برگزیده و بزرگی است. فتح‌های درخشان داشته است و شکست‌های شرم‌آور، مصیبت‌های بسیار و کامروایی‌های بسیار. گویی روزگار، همه‌ی بلاها و بازی‌های خود را بر ایران آزموده است. او را بارها به لب پرتگاه برده و باز از افتادن بازش داشته. ایران شاید سخت‌جان‌ترین کشورهای دنیاست. دوره‌هایی بوده است که با نیمه‌جانی زندگی کرده است اما از نفس نیفتاده و چون بیمارانی که می‌خواهند نزدیکان خود را بیازمایند درست در همان لحظه که همه از او امید برگرفته بودند چشم گشوده است و زندگی را از سر گرفته.
ـ محمدعلی اسلامی ندوشن

هنوز دارم بر اساس تفکر تهش همه می‌میریم و این دنیا نابود می‌شه پیش می‌رم. خوبه.‌ انتخاب درستی برای حفظ همین مقدار سلامت روانی که دارم بود.

صدها سال دیگه همه‌ی ما و عزیزانمون تبدیل به یه مشت آمار می‌شیم. بعضی از ماها حتی جزو آمار هم حساب نمی‌شیم، چون وقتی حرف از میلیون باشه کسی هزارها رو به زبون نمیاره.

قطع شدن نت تو دنیای فانتزی چی می‌شد؟ زندانی کردن حیوانات نامه‌رسان؟ محدودیت طلسم‌های تصویری و شنیداری؟

حداقل وجدانم آرومه. می‌دونم خون کسی رو دست‌هام نیست.
من نگرانی ندارم، اونی که دست‌هایش خونیه باید نگران باشه. یه روزی همون خون غرقش می‌کنه.

دارم فکر می‌کنم هم اینجا رو پاک کنم هم از همه‌ی دیلی‌ها لفت بدم.
اصلا چه معنی می‌ده؟ من بیام از افکارم بگم، بعد بیام افکار تو رو بخونم.‌
خب همچین چیزی می‌خواستم توییتر بود دیگه.

وزارت بهداشت تخم سگ فقط تو زیرساخت واسه مجازی کردن امتحانات نداری؟ چطور همه دارن؟ خدا راضیشه هم بیای آناتومی و باکتری ویروس رو بندازی امتحانات اول هم پنج روز قبلش خبر بدی حضوریه؟

راستش حرف‌هایی که می‌خواستم اینترنت باشه و اینجا بزنم رو تو نوت گوشیم نوشتم و تخلیه شدم. الان دیگه حرفی ندارم. شاید بعدا چیز جدید ببینم و حرفی بیاد برام. نمی‌دانم.

ناراحت‌کنندست. اینکه چطور بعضی‌ها در اشتباه زندگی می‌کنن، در اشتباه می‌میرن و بر اساس اون اشتباه قضاوت می‌شن.

تصمیمم رو گرفتم. در اولین فرصتی که اینترنت و امتحانات بهم بدن از تقریبا کل دیلی‌ها لفت می‌دم، ممکنه بعدا دوباره برگردم ولی اصلا مطمئن نیستم.
می‌تونید با خیال راحت شما هم از اینجا لفت بدین، فعالیت توش احتمالا خیلی خیلی پایین بیاد.
به عنوان کسی که واقعا معتاد گوشی و اینترنت بود از این چند وقت بی‌نتی یاد گرفتم زندگی تو دنیای واقعی خیلی از چیزهایی که تو فضای مجازی می‌گن راحت‌تره. حداقل برای منی که جدیدا تبدیل به یه موجود همیشه مضطرب شدم.
کسی سعی نمی‌کنه ناامیدی به خوردت بده، آدم‌ها کمتر رو مخن، مردم کمتر غمگینن. مهم‌تر از همه، می‌دونی چی واقعیه و چی نیست چون دروغ گفتن وقتی طرف مقابل صاف زل زده تو چشم‌هات سخت‌تره.

و یک روز همه چیز روشن می‌شه. یا وقتی هنوز با پوست و استخوان می‌تونیم حسش کنیم، یا وقتی که به خاک تبدیل شدیم.