"من فقط مردمی را می‌پسندم که دیوانه‌اند. آن‌هایی که دیوانه‌ی زندگی‌اند. دیوانه‌ی حرف زدن، دیوانه‌ی رها شدن. آن‌هایی که همیشه همه چیز را با هم می‌خواهند. آن‌هایی که هرگز خمیازه نمی‌کشند و هیچ وقت حرفِ پیش‌پا‌افتاده‌ای نمی‌زنند. ولی می‌سوزند، می‌سوزند، می‌سوزند مثل مشعل افسانه‌ای روم."

جک کرواک - در راه

#quotes

روحممممم

خیلییی قشنگهههه

ولی من دوست دارم کلمه‌هارا بشنوم، نه اینکه بخوانم‌شان! وقتی در جست‌و‌جوی کلمه‌های درست هستید به این نکته ها فکر کنید؛ باید در مورد آهنگ‌شان از خودتان سوال کنید! باید از شوریدگی چسبنده باشد، تیره و تار از غصه، شیرین از عشق...

میخواهم تشنگی را ببینم
در بند‌بند حروفش.
آتش را لمس کنم
با نوایش.
میخواهم تاریکی را حس کنم
در فریاد.
کلمه هارا میخواهم، ناهموار
هم‌چون سنگ‌های دست نخورده.

کلمه
پابلو نرودا

درست است. من از رویاها سخن می‌گویم
از ذهن های بی دغدغه‌ی کودکان
از خیال‌پردازی‌های خودپسندانه همچون حباب
خیال‌پردازی‌هایی که جان‌مایه‌شان هم‌چون هوا
لطیف است.


شکسپیر
رومئو و ژولیت

آب داشت برای شعله ها لالایی میخواند، یک لالایی خیلی خیلی قدیمی.

دنیا برای آنکه خوانده شد، به وجود آمده بود. و من آن را خواندم.

لین شرون شوارتس
بدبخت شده کتاب

کتاب‌ها، در های بسته ای که او را به سوی خود جلب میکردند، قلبش را مملو از اشتیاقی دردآلود میکردند و بعد فقط میگذاشتند که به آستانه‌شان برود.
آن چیز های ذلیل‌مرده لعنتی! پر از قول های توخالی، پر از جاذبه اای دروغین، مدام دهان آدم را آب می‌انداختند اما هیچوقت سیرت نمیکردند،هرگز!

سیاه خون