دومین نسخه از مجله پیکسل دانشکده مهندسی کامپیوتر منتشر شد.

📆تاریخ انتشار: ۸ آبان

آنچه خواهید خواند:
- معرفی دانشکده برای ورودی‌های جدید
- مصاحبه با روزبه شریف‌نسب از فارغ‌التحصیلان دانشکده مهندسی کامپیوتر
- گزارش کلاس‌های تابستانی انجمن هوش مصنوعی
- متن‌های گروه‌های علمی شامل:
🤖گروه رباتیک
🧠گروه هوش مصنوعی
🎲گروه بازی‌سازی
🌐گروه وب و DevOps
- معما

📩راه ارتباطی با نشریه:
تلگرام:
@CSE_Publication
ایمیل:
publication@sbu-ce.ir

💫در نهایت امیدواریم از خوندن مجله پیکسل لذت ببرید.

در این نشریه زیبا، مصاحبه با من هم چاپ شده.
چیز خاصی نگفتم که به دردتون بخوره ولی گفتم باشه اینجا 😀

ببخشید که پیام هایتان را دیر جواب دادم. امتحان زبان داشتم. البته زندگی از این به بعد هم آسان تر نمی‌شود. هیچوقت آسان نمی‌شود، صرفا الان این موقعیت چالشی فعلا تمام شد.

برنامه accubattery رو اخیرا ریختم روی گوشی. هدفش اینه که اگه هر اپلیکیشن چقدر باتری مصرف می‌کنه. خود گوشی ها هم بعضا این قابلیت رو دارن.
کار جالبی که علاوه بر قابلیت های مرسوم خود گوشی می‌کنه، اینه که به وات ساعت و اینا هم میگه که این هم کاربردی نیست.
قسمت کاربردی برای من نشون دادن مصرف لحظه ای در قسمت notification ئه، به این ترتیب می‌دونم دقیقا این کاری که الان میکنم چقدر باتری مصرف می‌کنه. مثلا در یک اپلیکیشن که همیشه یک کار واحد نمی‌کنیم. یا مثلاً اسنپ که بازه یه موقع تو اسنپ فودی یه موقع تاکسی‌. یا مثلاً مرورگر بازه ولی سایت های مختلف میبینی. یا مثلاً تاثیر تعداد صفحه های باز مرورگر بر مصرف باتریش چقدره؟

حالا چه نتیجه ای گرفتم؟ بازی ها که تکلیفشون مشخصه ولی در بین اپلیکیشن های دیگه، عملا پارامتر تاثیرگذار نور صفحه نمایشه. الان که اینو می‌نویسم در تاریکی نشستم و نور صفحه نمایش در کمترین حالتشه، داره گوشیم ۲۶۰ میلی آمپر ساعت مصرف می‌کنه.
ولی با روشن کردن نور صفحه تا نزدیک آخر و صفحه روشن به ۷۰۰ میلی آمپر ساعت هم میرسه.
و طبق تجربه (با گوشی خودم) بالای ۱۲۰۰ اگه بشه به جز بازی و زیر نور آفتاب، احتمالا یه گیری هست.

وضعیت فعلی به عنوان نمونه

آیکون نرم افزار:

اگه چیز رو جواب ندادم یا قول دادم انجام ندادم هم مرحمت کنید بگید ممنونم.

#موقت

اولویت‌بندی

در مورد اولویت‌بندی، یک نگاهی که یاد گرفتم و اخیرا بیشتر هم فکر می‌کنم درسته اینه که:
«اولویت‌بندی، انتخاب کار‌های با اولویت نیست، انتخاب اینه که چه کارهایی رو انجام ندی و بهشون فکر نکنی»

نکته‌ی مهم و شهامتی نیاز که هست، اینه که آدم در خودش/در تیمش، تصمیم بگیره که آقا من فلان کار که می‌دونم کار مفیدی هست رو انجام نمی‌دم. چون فرصتم محدوده و وقت انجام همه‌ی کارهای خوب رو ندارم.

این می‌تونه به عنوان یک آدم انتخاب اینکه چندان هنرمند نباشم، باشگاه نرم، نمره‌م ۲۰ نشه و ... باشه و در کار این باشه که فلان باگ رو فیکس نکنیم، فلان جای کد رو تمیز نزنیم و ... چرا؟ چون وقت محدوده و هدف، مسیر دیگری رو نیاز داره...

این مدل تصمیم‌گیری و اولویت‌بندی به نظرم برای عزتِ نفس و روح خیلی قشنگ‌تره. چرا؟ چون دیگه غمگین نیستی که فلان اتفاق برام نیفتاد، فلان ویژگی بد رو دارم یا فلان جا موفق نیستم. چون تو تصمیم گرفتی که فلان اتفاق برات در عوضِ بهمان اتفاق نیفته.

#thoughts
@Tofighi_Times

سوال شد برام منبع این جمله کیه، به Steve Jobs رسیدم با عبارت زیبای زیر:

Focus means saying no.
— Steve Jobs

ممنون از گروه بمرانی بابت اهنگ قشنگ و دارک جدیدشون.

همیشه دوست داشتم نمره listening م کامل باشه تا اینو بهتون بگم و الان وقتشه:

به عنوان کسی که listening ش رو ۹ شده:
یوتوب ها رو با زیرنویس میبینم.
از لهجه هندی و چینی هیچی متوجه نمیشم. هم حضوری هم آنلاین.
لهجه بریتیش رو هم خیلی کم متوجه میشم.

تا درودی دیگر بدرود 😂

دوست داشتم سلبریتی حوزه listening هم بشم ولی فکر نکنم استقبال بشه 😂😂

در ادامه‌ی حضور من در مطبوعات به عنوان سلبریتی:
یه پادکست/ویدیوکست (یا هرچی اسمش هست) ضبط کرده یه صفحه یوتوب به اسم گزینه ۵، من و ۳ نفر دیگه دانشجوی کامپیوتر رو برداشتن آوردن (که بقیه دانشجو ترم های محتلفن و من فارغ تحصیل) در مورد رشته کامپیوتر و پیش‌نیاز ها و غیره صحبت کردیم.
اگه دوستی آشنایی کسی شک داره مهندسی کامپیوتر به دردش میخوره یا نه به نظرم براش بفرستین.

https://youtu.be/EdeQESRTM8Q?si=v4sKrWPOGpFARVE2

دفترچه یاد داشت ماری کوری که برای دیدنش در کتابخانه ملی فرانسه باید رضایت نامه امضا کنید !!!!

اینجانب بعد از ۱۰۰ روز/۱۴هفته/۶۷ روز کاری از دفاعم، موفق شدم مدرک کارشناسی ارشدم رو بگیرم.

تجربه کردن یه چیزایی به نظرم خیلی خوبه. حتی کوتاه و مخصوصا اگر باهاش موافقیم.
مثلا من با اینکه ۱۱- ۱۲ ساعت تو شرکت پست سیستم اصلا خوشحال نیستم، نه برای بدن آدم سالمه نه روحش و نه حتی برا شرکت
ولی این چند روز تجربه ش کردم و سعی میکنم تجربیاتم رو بنویسم:

۱- زمانی که آدمای دیگه میرن و یه سکوت و خلوتی‌ای میشه اما شما هنوز در حالت کار کردن هستی فرصت و تمرکز خیلی خوبی داری که کارهایی که نمی‌رسیدی روشون تمرکز کنی رو انجام بدی. به نظرم دلیل اصلی که آدما میمونن هم همینه.

۲- معمولا بعد از ۱۱-۱۲ ساعت کار وقتی بخوای برگردی از پیک ترافیک گذشته و در زمان کوتاهی می‌رسی مقصد. یه پارامتر هم تاثیر داره اونم اینه که اگه یک ساعت زودتر راه بیفتی شاید فقط نیم ساعت زودتر برسی، پس اون آخرا می ارزه که بیشتر بمونی به نحوی. اما نباید در دامش افتاد.

۳- ساعت ۹-۱۰ شب در خیابان ها فضای عجیبی حاکمه، راننده اسنپ ها هم فرق دارن، شاید کمی ترسناک باشه مخصوصا اگه کمی راننده ترسناک باشه یا ماشین سالم نباشه (که هیچ بعید نیست)


۴- یه حس اعتماد به نفس خاصی داره که همه رفتن من هنوز مفید هستم و دارم مشکلات رو حل میکنم و شاخ غول می‌شکنم. یادمون نره ولی کار ما هیچ تاثیری نداره و برا کسی مهم نیست. اگرم کاری مهمه براش نیرو بیشتر بگیرن.

۵- چیزی که برا خودم سواله اینه که یکی دو ساعت زودتر از بقیه اومدن بسیار می ارزه یا یکی دو ساعت بسیار از بقیه موندن، قرار به ترجیحات هرکس بستکی داره ولی من وقتی زودتر میرفتم شرکت زندگی سالم‌تری داشتم و به کارهای دیگر در زندگیم می‌رسیدم.


۶- یه کار دیگر که این مدت به اجبار تجربه کردم این بود که صبح میرفتم شرکت و بعد نهار برمیگشتم باقیش رو ریموت بودم.
اینم خیلی جذاب بود از این نظر که هم در ساعت قبل ترافیک برمیگشتم هم نیاز نبود تا موقع خلوتی شرکت بمونم هم وسط کار یه استراحتی میکردم هم اون آخر کار که میخواستم تمرکز کنم رو خونه بودم ساکت. فقط خب سختیش اینه که آدم باید یه جایی کار رو ببنده به بقیه کارهاش برسه.