~یه آدماییم هستن توی زندگیت،مهربونن،تند‌تند پی‌ام میدن،حالتو میپرسن،نگرانت میشن،بد باشی درک میکنن،خوبن،مدارا میکنن، کسی نباشه اونا هستن، همیشه در دسترسن،هواتو دارن و کلا بدی ازشون نمیبینی،خلاصه به یه جایی میرسی که بودنشون برات عادی میشه و دیگه بهشون توجه نمیکنی و همونطور که مشغول سروکله زدن با زندگیتی و حواست پرت نگه‌داشتن آدمای هرچند بد زندگیته؛ با خودت میگی: اینکه همیشه هست و ناراحت نمیشه،وقت بعدا براش زیاده. همینجوری میری جلو تا اینکه یروز میفهمی خیلی وقته دیگه پی‌امی ازشون دریافت نکردی و میفهمی اونا بی گله و بی‌سروصدا گذاشتن رفتن و دیگه نداریشون دیگه برنمیگردن.
همونجا چشات باز میشن متوجه ماه بودنشون، خوب بودنشون میشی و حسرت و پشیمونی و دلتنگی وجودتو میخورن.
حواستون به آدمای ماه زندگیتون باشه.مثل شون گیر نمیاد.

0000

Ladies and gentlemen
We've got em 😎