نوشته روی کاغذ:
you deserve love and this is yours, my friend

_عه داداش گلت رو جا گذاشتی
آهااای
آقا....

این گلو چرا گذاشت برای من؟
گلو گذاشت برای من؟
گلو گذاشت برای من!!!
چرا گلو گذاشت برای من؟

و شروع میشه یک جنگ بین منطق و احساسی که زیر انباری از مشکلات مردانه دفن شده
تمام تصویرها از لحظه لحظه شکست های عاطفی در چند ثانیه از روی بدنه اون گل رد میشه و یادش میاد.
هر بار که نیاز شدید به هر نوع محبتی داشته رو یادش میاد.
تمام حرفهای تنهایی هایی که حتی دیوار هم صداشو نشنیدن دوباره داره تو مغزش پخش میشه

و برگشت میکنه به واقعیت
به من یک شاخه گل رز داد!!!
به من گل داد، به من گل داد، به من گل داد.....






مغز کسی که خودشو در تنهاییش حل کرده و به یک فضای بی محبت عادت داده در برابر محبت های بیرونی هیچ راهکار و عملکرد از پیش تعریف شده ای نداره
یا تعجب میکنه و به خنده و شوخی میگیره
یا پر از سوال میشه
از خودش میپرسه که
من هم ارزش محبت دارم؟
من هم دیده میشم و نامرئی نیستم؟
این واقعیت داره؟
و باورش به خودش و دنیاش برمیگرده و یک چیزی برای یکروز دیگه ادامه دادن پیدا کرده....

A man will die, but not he's ideas