اگر هنر نبود، من یکی واقعا دووم نمی‌آوردم.
اگر به جزئیات زندگی نمی‌شد پناه برد، لیوان چای با شیرینی‌های تازه نبود، ابرها توی آسمون نمی‌رقصیدن و گل‌های وحشی وجود نداشتن، همه چیز سخت‌تر می‌شد.
اگر لبخند آدمای موردعلاقه‌مون نبود، لمس ورقه‌های کتاب‌های قدیمی و رایحه‌ها نبودن، اگر نمی‌شد توی سکوت عصر دراز کشید و به آسمون نگاه کرد، نمی‌شد قهوه نوشید و سبزیِ زندگی رو لمس کرد، دیگه امیدی لابه‌لای روزها نمی‌رقصید.
حالا هنر هست، موسیقی، کتاب‌ها، آسمون، آدم‌هایی با قلب‌های درخشان و البته روزهای بارونی و پاییز.
و اینطوریه که ما شدیم آدم‌هایی با دل‌هایی که با وجود غم‌های طولانی و حل نشدنی، در بارقه‌هایی از امیدواری‌های سبز غرقن. و ادامه می‌دن و لابه‌لای خرده‌ریزهای زندگی به دنبال جادوی زندگی می‌گردن.

He is the one…