وقتی از کنار هم میگذرین و باید تظاهر کنین همو نمیشناسین<

وقتی اونقدری توهم خوشحال بودن میزنی که یادت میره کِی واقعا خوشحالی و کِی‌ فقط تظاهر میکنی<

وقتی بدون خوندن درسی میری مدرسه و ازت میپرسن<

وقتی میبینتت اما جوری رفتار می‌کنه انگار نمیشناستت چون پیش دوستای جدیدشه<

وقتی موهات خیلی خوبن تا اینکه پاتو از خونه میزاری بیرون<

وقتی خانواده‌‌ـت بیشتر از توانت ازت انتظار دارن<

وقتی توسط کسی که دوستش داری ایگنور میشی<

وقتی میگی از چه چیزی بدت میاد و بخاطر لجبازی بیشتر انجامش میده<

وقتی تورو جزئی از خودشون نمیدونن<

وقتی به آدمای دورش حسودی میکنی اما نمیتونی چیزی بگی<

وقتی خیلی وقت از آخرین صحبتت با کسی که هرروز باهاش حرف میزدی گذشته<

وقتی داری تموم تلاشتو میکنی تا زنده بمونی و بهت میگن مگه داری چیکار میکنی<

وقتی دوست صمیمیت رابطه چندماهش رو به دوستیه چندسالتون ترجیح میده<

وقتی روزی که مدرسه نمیری زودتر از بقیه روزا بیدار میشی<

وقتی میخوای باهاش حرف بزنی اما نمیدونی چی بگی<

وقتی هیچ چیزی دیگه حس قبل رو نداره<

وقتی خانواده نمیفهمن نمره‌‌ت پیش خدا مهم‌تر از نمره امتحاناته<

وقتی بدون اهمیت به حالت فقط انتظار نمره خوب دارن<

وقتی بی‌هدف فقط داری به نفس کشیدن ادامه میدی<

وقتی لطف‌هات تبدیل به وظیفه‌ت شدن<

وقتی میخوای خودتو قانع کنی داستان اصلا جوری که فکرمیکنی نیست<