وقتی میبینی با یکی صمیمی تره شده و محل تو نمیزاره و اون بغضی که تو گلوت میمونه<

وقتی یه پست میبینی و یاد خودتون میوفتی،می‌خوای براش بفرستی اما یادت میاد دیگه باهم دوست نیستید<

وقتی یادم میفته دیگه قرار نیست حرف بزنیم چون دیگه قرار نیست اون من باشم که پیام میده<

وقتی‌ بعد کلی‌ اهمیت‌ دادن‌ بازم دیگران‌ رو‌ ترجیح‌‌ میده<

وقتی تو جمعی و متوجه میشی تو اونی هستی که همیشه ایگنور میشی<

وقتی به این فکت پی میبری که درنهایت تنها کسی که برات میمونه خودتی<

وقتی میدونه از چیزی بدت میاد،همون کارو می‌کنه<

وقتی میفهمی احساسات همه قرار نیست مثل احساسات تو پاک باشه<

وقتی یادم میفته بازم فردایی وجود داره<

وقتی که دیگه نمیتونی عصبانیتت رو کنترل کنی<

وقتی با دوستای جدیدش میبینیش و باید جوری رفتار کنی که برات مهم نیست<

وقتی صدای نوتیف گوشیت میاد و فکرمیکنی از شخص موردعلاقته اما میبینی ایرانسله و گفته مشترک گرامی بسته‌ رو به اتمامه<

وقتی مامانت صدات می‌کنه و اون لحظه‌ همه بگایی هات یادت میوفته<

وقتی بلاخره تصمیم میگیری از اتاقت بیای بیرون و خانوادت شروع میکنن به دعوا کردن باهات<

وقتی بلاخره خشمم فروکش میشه و متوجه میشم همچیز تقصیر من بوده<

وقتی دنبال بهونه واسه پیام دادنی<

وقتی دلت برای حرف زدن باهاش مثل قبل تنگ شده<

وقتی با ذوق چیزیو تعریف میکنی اما ایگنورت میکنن<

وقتی نمیخوای بمیری اما دلیلی هم برای ادامه زندگی نداری<

وقتی بین دوستیای سه نفره اونی که ایگنور میشه تویی<

وقتی خودت هم میدونی همیشه انتخاب دومی<