گاهانبارها از جشن‌های مهم ایرانیان باستان و بر مبنای گذر روزها از پنجه آخر سال است که همیشه در روزهای مشخص و تکرار شونده در طول سال برگزار شده و احتمالا بر مبنای رویدادهای کشاورزی و شبانی بوده و یادآور دوره‌های اولیه زندگی آریایی‌ها است. زرتشتیان متاخر ۶ مرحله آفرینش را با این ۶ جشن منطبق کرده و آخرین آن را در ۵ روز آخر سال گرامی می‌دارند که (hamas-path-maedem ) نام دارد و به معنای گاهی از سال است که گرما و سرما به میانه می‌رسد به باور آنان در این روز با آفرینش مردمان، شش مرحله آفرینش تکمیل می‌شود و در آن ارواح درگذشتگان به میان آنها آمده و به همین دلیل بر روی سقف خانه‌ها و میان کوچه‌ها آتش روشن کرده و برای شادی آنان خوراکی‌هایی آماده می‌کنند و با خواندن بخش‌هایی از کتاب مقدس، خوراکی‌های مخصوص می‌خورند. در متون فارسی میانه مانند بندهشن نیز به اهمیت این جشن‌ها تاکید شده است: «اگر کسی در سال یکبار به گاهان بار برود بر کارهای نیکی که کرده است افزوده خواهد شد». برگزاری این گاهنبارها امروزه نیز میان زرتشتیان بسیار مهم است به سیاق گذشته در میان آن‌ها گرامی داشته می‌شود.

سروش موسوی نیا

@SAOHSOFU
@LAH_FUM
@ssafum

✅گزارش تصویری از جشن بهار

این جشن با سخنرانی دکتر حسین کارشکی، سرپرست معاونت فرهنگی اجتماعی و دانشجویی دانشگاه فردوسی و دکتر نجم‌الدین گیلانی، عضو هیات علمی دانشگاه برگزار شد.
در ادامه گروه موسیقی استاد محمد یگانه به هنرنمایی پرداختند. نقالی جلیل شهبازنژاد بخش دیگری از جشن بهار بود که در سالن فردوسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی در آخرین روز فروردین برگزار شد.


@SAOHSOFU
@LAH_FUM
@ssafum