•
احتمالا هر دو برگه را یک نفر یا یک گروه پرینت گرفته و پخش کرده بودند. و به تصادف هر دو شعار در کنار هم، در یک قاب افتاده بودند: «مرگ بر دیکتاتور» و «جاوید شاه».
شاهی که روزی همین جامعه او را نماد اعلای دیکتاتوری می‌فهمید.

جامعه چقدر در تغییر. است. و‌ بارها خوانده بودیم که: تناقض در زندگی اجتماعی، بر عکس منطق، هیچ محال نیست. ما با تناقض‌ها، زندگی می‌کنیم.

چقدر جامعه پدیده‌ی جذابی است.

تهران.دی ۴۰۴

بعداً نوشت: البته باید اصلاح کنم: نه «همین» جامعه. «این» جامعه دیگر «آن» جامعه نیست. شاید بخش قابل توجهی از ماجرا هم همین باشد. تجربیات فراوان و مهلکی را از سر گذرانده. و تجربیاتی را فراموش کرده. و مطابق مسیری که امده، دارد حافظه‌اش را دوباره می‌نویسد. و حالا این ترکیب برایش دیگر تناقض‌آمیز نیست. تصمیمات جامعه، منطقی قابل فهم دارد. ماییم که باید منطق تصمیماتش را نخست «درک» کنیم. چه منتقد آن تصمیم باشیم و چه پذیرایش.

#دیدن/#جامعه_شناسی
راهیانه

🌺@SELMULY چکامـه

🌾🍂🌿
🍁🍀
🎋

پسر که داشت در سکوت رانندگی می‌کرد پرسید:
چرا یک‌دفعه ساکت شدی پدر؟

نگاهم را از ردیف ساختمان‌ها و درخت‌ها و تپه‌ها که به سرعت جا می‌ماندند برداشتم و گفتم:
با اون اسپاتیفایت داریوش پلی کن پسر…
سرعتش را کم کرد و تو شانه‌ی خاکی کنار اتوبان ایستاد و اسپاتیفای را تنظیم کرد و بدون پرسش راه افتاد…
داریوش با بغض می‌گفت:یاد تو هر جا که هستم با منه…
هدفون توی گوشم بود و مواظب بودم که صدایش زیاد بالا نرود که اتوبوس گوهردشت بود و دهه‌ی شصت بود و واکمن سونی بود و موسیقی حرام بود و جرم بود و ضد ارزش…
آسمان اما هنوز آبی بود و دورهای دور دیده می‌شد و پانزده ساله بودم و هنوز کفه‌ی امید از حسرت و عبث سنگین‌تر بود و گوهردشت شهرک ویلایی خلوتی بود و خانه‌ی عمه درندشت بود و پر از ناله‌های داریوش و کمی هم ستار و گوگوش…

ستار می‌گفت:یه روز می‌دونم بی‌خبر سر زده از راه می‌رسی…
سرزده و ناگهان به پنجاه و شش سالگی برگشته بودم و آسمان ناگهان آبی بود و باد سردی که داشت همه چیز را با خودش می‌برد ناگهان مشتی یاد و روز و آدم رفته و مرده آورده بود…

رو کردم به پسر و گفتم:
زندگی همین است پسر.تا چند روز پیش آسمان سیاه بود و برف خاطره‌ای دور و باران حسرتی محال…
جهان اما کار خودش را می‌کند.گاهی به جنبشی و بارشی و به بادی همه‌ی آن خواست‌ها که محال می‌نماید و هرگز، میان روزگارت جاری می‌شود و تو با خودت می‌گویی که زندگی میان مشت و پس پشتش چه شگفتانه‌هایی دارد…

خدا را چه دیده‌ای؟
شاید شگفتانه‌ها و نوبرانه‌های دیگری هم با خود بیآورد… آن هم در لحظه‌هایی که نا امید و سردر گم، به هیچ و عبث چشم دوخته‌ای و بغض کرده‌ای…

دکتر امید مرجمکی


🌺@SELMULY چکامـه

•
آیا همه‌ی کسانی را که کوشیدند و توفیق نیافتند، یا در دورانِ زندگیِ خویش از کوششِ خود بهره نگرفتند شکست‌خورده می‌نامیم؟ در تاریخ، فیروز‌مندانی بوده‌اند شکست خورده و برعکس، شکست خوردگانی فاتح؛ قضاوتِ تاریخ با قضاوتِ زمانِ رویداد فرق دارد.
چه کوردل است جامعه‌ای که نداند چگونه بسیاری از مغلوب‌شدگانِ خود را قدر بگذارد و بسیاری از فیروزمندانِ خود را خوار بشمارد.

                 #مرزهای_ناپیدا
            #ایران_را_از_یاد_نبریم


دکتر محمّد‌علی اسلامی ندوشن


🌺@SELMULY چکامـه

⁨
ای ایرانی
برخیز
بگذار پا در
راه آبادی


🌺@SELMULY چکامـه