پادکست «زیست سازمانی» (مرور مقاله‌های کسب‌وکار)

شماره هفتم: چگونه جلسه‌های فردبه‌فرد (مدیر با هم‌تیمی) را اثربخش کنیم؟ (۲۰۲۴)

لطفن با اشتراک‌گذاری، به «ارتقای زیست سازمانی» کمک کنید.
https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement

دوره‌ی آموزشی شش‌جلسه‌ای فرهنگ سازمانی را دو روز دیگر شروع می‌کنم. وقتی به یک ماه اخیر فکر می‌کنم که چند ده‌بار از مسیرهای مختلف، خوانده‌ها و تجربیدن‌های ۱۵ ساله‌ام درباره‌ی فرهنگ را بالا‌وپایین و پَس‌وپیش کردم تا به چارچوبی متفاوت و البته کارراه‌انداز برسم؛ لذّت‌ی عجیب وجودم را سرشار می‌کند.
دل‌باخته‌ی این بازی‌گوشیِ ذهنی‌ام. از کتاب‌ها و مقاله‌های متعدد، برش‌هایی را انتخاب کنم. عامدانه سراغِ دیدگاه‌های متفاوت و گاه متعارض بروم. برش‌های متعارض را روبروی هم بنشانم. و از همه جذاب‌تر، تامّل کنم در این‌که تعارضِ این دیدگاه‌ها در فضای اجرایی و عملیاتی چه کمکی به دست‌اندرکارانِ فرهنگ سازمانی خواهد کرد. مُدام به زیربنایی‌ترین مباحثِ تئوریک بروم و بعد از کلنجارِ فراوان، به خودم تَشَر بزنم که حالا بگو این تئوری‌ها چگونه گره‌ای از سازمانِ زنده و درحال‌حرکت باز می‌کند!
جذاب‌ست که بروم از منظرهای جامعه‌شناختی و فلسفیِ مختلف، پدیده‌ای مانند فرهنگ سازمانی را بکاوم اما در نهایت بهتر باشد که این دریچه‌ها را برای مخاطب، نام نَبَرَم و در عین‌حال، این دریچه‌های گونه‌گون را وصف کنم.
جذاب‌ست برایم که در متون روان‌شناسی و جامعه‌شناسی تورق کنم و گردش؛ و از دل‌شان گوهرهایی بیابم تا به فضای سازمان و فرهنگ سازمانی چیزی اضافه کنم. یقه‌ی ادبیات را بگیرم و بگویم اگر از دلِ این غنیمتِ بشری، توشه‌ای برای فهمِ زیستِ سازمانی برنَدارم؛ فرصت‌کُشی کرده‌ام.
دست‌آخر کیفور باشم که خون‌جگر خوردم و مفهومِ سِتُرگِ فرهنگ سازمانی را با ساده‌سازی‌، ذِبْحْ نکردم؛ ساده‌سازی‌های توهین‌آمیزِ اینستاگرام‌یِ اینفلوئنسرها و تاجرمسلکانِ مشاوره‌ی کسب‌وکار.⁩⁩
سرمست از این‌که کاویدم امّا نسخه نپیچیدم.⁩

پنجمین ایستگاه در سفر راهبری سازمان: فرهنگ سازمانی

برشی از سلسله‌جلسه‌های
راهبری سازمان با دوازده کتاب تخریب‌گر

برای دریافت اطلاعات درباره‌ی این دوره
می‌توانید در تلگرام به شماره‌ی زیر پیام دهید:
۰۹۹۳۱۹۱۷۵۹۹⁩⁩⁩

زمانی در دوردست‌ها فرهنگ‌ی را نَفَس می‌کشیدیم که در آن سهراب سپهری جرأت می‌کرد و می‌گفت گاهی لازم‌ست در رَگِ واژه‌ای یا گزاره‌ای باید و می‌شود خیمه زد.
امروز مدیران‌مان انبوهی گزاره و واژه بر زبان می‌رانند و حتّا یک لحظه ما را به تأمّل وانمی‌دارند. چرا؟
چون زبان، آئینه‌ی ذهن است.
ذهن نیز میدانِ خوانش‌ها و تأمل‌ها و تجربیدن‌هاست.
مدیر برای آن‌که بتواند با کلام‌ش ما را به دِرَنگ و توقف و تأمّل وادار‌د؛ باید زیاد و خوب بخواند؛ باید در خوانش‌های‌ش فراوان، تأمّل و خودتأمّلی کند؛ باید خوانش‌ها و تأمّل‌های‌ش را به تجربه‌های روزمره‌اش گره بزند.
باید سه‌گانه‌ی خوانش‌ها، تأمّل‌ها و تجربیدن‌ها را پی‌درپی مَحَک بزند و ارتباط‌شان را بازیابی و بازسازی کند.
از قلبِ این سه‌گانه و بازسازی‌های مستمرشان، واژه‌ها و گزاره‌هایی تولّد می‌یابند که می‌توان «در رگ‌شان خیمه زد».

چرا احساس می‌کنیم؟ پیام‌شان چیست؟
چگونه از جعبه‌سیاهِ هیجانات‌مان سردربیآوریم؟
چگونه در سازمان، رفتارِ هیجانی‌مان را هوشمند کنیم؟
چگونه در سازمان، اقلیمِ هیجانیِ سالم بسازیم؟
چگونه از گرایش‌های هیجانی در مواجهه با شکست‌ها بهره ببریم؟
عاطفه‌ی جمعی چگونه شکل می‌گیرد؟
احساس و هیجان چه نقشی در مدیریت استراتژیک دارد؟

در ششمین ایستگاهِ سفرِ راهبری به پرسش‌های بالا خواهم پرداخت.

برای کسب اطلاعات و ثبت‌نام لطفن به شماره‌ی زیر پیام دهید:
۰۹۹۳۱۹۱۷۵۹۹

چرا احساس می‌کنیم؟ پیام‌شان چیست؟
چگونه از جعبه‌سیاهِ هیجانات‌مان سردربیآوریم؟
چگونه در سازمان، رفتارِ هیجانی‌مان را هوشمند کنیم؟
چگونه در سازمان، اقلیمِ هیجانیِ سالم بسازیم؟
چگونه از گرایش‌های هیجانی در مواجهه با شکست‌ها بهره ببریم؟
عاطفه‌ی جمعی چگونه شکل می‌گیرد؟
احساس و هیجان چه نقشی در مدیریت استراتژیک دارد؟

در ششمین ایستگاهِ سفرِ راهبری به پرسش‌های بالا خواهم پرداخت.

برای کسب اطلاعات و ثبت‌نام لطفن به شماره‌ی زیر پیام دهید:
۰۹۹۳۱۹۱۷۵۹۹

فرهنگ سازمانی‌تان
براساس بدترین رفتاری که
با آن مدارا می‌کنید
شکل می‌گیرد.

Instagram: wellbeing_in_organization
Telegram: https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement

از ابرازِ غم در محیط کارم نمی‌ترسم. سال‌ها زیر سیطره‌ی «حرفه‌ای بودن» خفه‌اش کرده بودم. همین خفه‌گی داشت کار دست‌م می‌داد. داشت نفس کشیدن در محیط‌های کاری را افسرده‌کننده می‌کرد.
هرچه بیش‌تر به گفت‌وگوهای بی‌پرده و درددل‌های مدیران نسبتن موفق بیش‌تر گوش کردم بیش‌تر متوجه شدم همه‌شان دارند با غم زندگی می‌کنند.
انگار یک توافقِ نانوشته‌ی جمعی هست که با غم زندگی کنیم امّا بدونِ اعتراض، نقابِ غم‌گُریزی بزنیم تا در محیط‌کار، حرفه‌ای دیده شویم.
در این بازی نماندم. یک‌بار آزمودم. از غمم و این‌که چگونه شکل گرفت با همکارم حرف زدم. دیدم حمایت‌های بیش‌تری نصیب‌م کرد. تشویق به بازگوییِ بیش‌تر شدم. این‌بار رشته‌های اُلفتِ جدیدی بین‌مان شکل گرفت. بار دیگری آزمودم‌ش. این‌بار مدیرم اجازه داد برای فرصتی که از دست دادم سوگواری کنم و پرونده‌ی ناکامی‌ام را ببندم.
غم در همه‌ی این موقعیت‌ها آمده بود پیامی بدهد. وقتی گوشش دادم، تسکین یافت. وقتی بروزش دادم پُل‌ی برای هم‌زیستی ساخت. وقتی بیان‌ش کردم دنیای متفاوتی از خودم به اطرافیانم نشان دادم. همکارانم هم جرأت کردند این قسمت بزرگ از هستی‌شان را با من به اشتراک بگذارند.
تسلیم کلیشه‌‌ی بی‌پایه‌ی «حرفه‌ای‌گری» نشدم. دنیای بزرگ احساسم را دست‌کم در میدانِ غم، نجات دادم.


https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement

پادکست «زیست سازمانی» (مرور مقاله‌های کسب‌وکار)

شماره هشتم: چگونه اعتمادِ اعضای تیم‌م را جلب کنم؟ (۲۰۲۵)

لطفن با اشتراک‌گذاری، به «ارتقای زیست سازمانی» کمک کنید.
https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement

شرحی بر فلسفه‌ی کیفیت‌گرایی ژاپنی
(براساس الگوی چندلایه‌‌ای فرهنگ سازمان)

برشی از سلسله‌جلسه‌های
راهبری سازمان با دوازده کتاب تخریب‌گر

برای دریافت اطلاعات درباره‌ی این دوره
می‌توانید در تلگرام به شماره‌ی زیر پیام دهید:
۰۹۹۳۱۹۱۷۵۹۹⁩⁩⁩⁩⁩

چرا احساس می‌کنیم؟ پیام‌شان چیست؟
چگونه از جعبه‌سیاهِ هیجانات‌مان سردربیآوریم؟
چگونه در سازمان، رفتارِ هیجانی‌مان را هوشمند کنیم؟
چگونه در سازمان، اقلیمِ هیجانیِ سالم بسازیم؟
چگونه از گرایش‌های هیجانی در مواجهه با شکست‌ها بهره ببریم؟
عاطفه‌ی جمعی چگونه شکل می‌گیرد؟
احساس و هیجان چه نقشی در مدیریت استراتژیک دارد؟

در ششمین ایستگاهِ سفرِ راهبری به پرسش‌های بالا خواهم پرداخت.

برای کسب اطلاعات و ثبت‌نام لطفن به شماره‌ی زیر پیام دهید:
۰۹۹۳۱۹۱۷۵۹۹

همکاری که نزدتان می‌آید و با شما، از «رنج»ی که از شرایط کاری‌اش تحمّل می‌کند سخن می‌گوید…

شاید بیش از این‌که در طلبِ «مرهَم» باشد در جست‌‌جوی «معنا»ست.
کمک‌ش کنید از دلِ «دشواری»اش، «فهم»ی استخراج کند.
در میانه‌ی انبوهِ «پوچی»ها، «ارزش»ی خلق کند.

https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement

وقتی درگیرِ هیجان‌های شدیدی هستم و شرایطِ کاری‌ام به‌شدّت نااُمیدکننده و خشم‌آلوده است…
برای تخلیه‌ی هیجانی، سراغِ همکارانی نمی‌روم که «صرفن» تأییدکننده‌ی افراطی هستند.
سراغِ همکارانی نمی‌روم که با همراهیِ بی‌دغدغه فقط می‌خواهند تصویری مثبت از خودشان بسازند.
بلکه سراغ آن‌هایی می‌روم که بَلَدند در «میدانِ مینِ هیجان‌ها»، مسیرِ رهایی بسازند.
آن‌هایی که خوب گوش می‌دهند، حسّ‌ِ تأییدشدن می‌دهند، و با رنج‌مان همدلی می‌کنند امّا …
در همدلی متوقف نمی‌مانند. در فرصتی مناسب، روزنه‌ای را می‌گشایند …
نگاهی متفاوت از آن موقعیت و شرایط و آن هیجان‌ها پیش‌ِ ذهنم می‌گذارند.
حتّا گاهی خودم هم مراقبم که در باتلاقِ نشخوارِ مشترک غرق نشویم.
خودم می‌گویم اگر جای من بودی چه می‌کردی؟ از بیرون این شرایط را چگونه می‌بینی؟
با چنین همکارانی اُمید دارم که هم هیجان‌هایم شنیده، دیده، و آرام شوند و هم ذهنم را چند گام فراتر ببرم.

https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement

پادکست «زیست سازمانی» (مرور مقاله‌های کسب‌وکار)

شماره نهم: نقش عواطف و هیجانات در رفتار سازمانی

اطلاعات تکمیلی درباره‌ی دوره‌ی «انقلاب عاطفی» در لینک زیر:
https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement/1297

لطفن با اشتراک‌گذاری، به «ارتقای زیست سازمانی» کمک کنید.
https://news.1rj.ru/str/sepidmanagement