❌ دعایی مشهور ولی نادرست

🔹 شخصی در حضور حضرت امیر علیه‌السلام به این تعبیر دعا کرد: «خدایا مرا محتاج خلق خودت نگردان!». حضرت فرمود: دیگر این طور نگو. عرض کرد: پس چه بگویم؟
فرمود: بگو «خدایا مرا محتاج بَدان خلق خودت قرار نده!».

🔸 منظور این است که جمله اول نشدنی است زیرا نحوه خلقت انسان این طور است که همواره در پیشبرد زندگی دنیایی خودش به دیگران نیازمند است. «ایاک نَسْتَعینُ‏» هم نمی‌گوید که انسان نباید استمداد از دیگران بجوید.

🔹 پس مطلب چیست؟ آنچه این آیه شریفه می‌رساند این است که: آن اعتماد نهایی و آن تکیه‏‌گاه قلب انسان یعنی آنچه که در واقع و نفس‏ الامر انسان به آن تکیه دارد بایستی خدا باشد و آنچه را که از آن در دنیا استمداد می‏‌جوید به عنوان وسیله بداند، و بداند که حتی خود انسان، قوای وجودی او، نیروی بازوی او، نیروی مغزی او، همه و همه وسائلی هستند که خداوند آفریده و در اختیار او نهاده است و سر رشته در دست اوست.

🔸 و لذا چقدر انسان در دنیا به وسائلی اعتماد می‌کند ولی بعد می‌بیند که برخلاف انتظارش آن وسیله کمکی که باید بکند انجام نداد. گاهی می‌شود که به قوای خویش اعتماد می‌کند و می‌بیند که حتی آنها نیز تخلف می‏‌ورزند. تنها قدرتی که اگر انسان به او تکیه کند و برنامه‏‌اش را با او تنظیم کند هیچ نگرانی نخواهد داشت خداست.

📗 استاد شهید مطهری، آشنایی با قرآن، ج۲، ص۴۶-۴۵

🌱 سه+تاپ | @setup_ir

📌 یادآوری

▫️الآن در شرایط روحی متفاوتی با آن وقت هستم و تجربه‌های خاصّی هم دارم که در آن‌وقت نداشتم. امّا شرایط روحی‌ام که میل ندارم [مطرح کنم] و با أحدی در میان بگذارم این است که در حال حاضر تمایل شدیدی در من پیدا شده به اینکه به روح خودم بپردازم و خودم را اصلاح کنم، و خودم را در... و تحت تربیت روحی بعضی از افرادی که به آنها اعتقاد دارم قرار داده‌ام؛ و بدین جهت و برای اجرای چنین برنامه‌ای نیاز شدیدی به آرامش دارم و مایل نیستم در کاری که برایم جنجال بیهوده، نه مبارزه منطقی که آن داستان دیگری است، داشته باشد، شرکت کنم.

✍️از نامه‌های استاد شهید مطهری در اوایل ورود به وادی سیر و سلوک
📚 سیری‌ در زندگانی‌ استاد مطهّری، ص۱۲۴

🌱 سه‌تاپ | @setup_ir