انسانیست که دیگر امید ندارد.

«موضوع بر سر امید بود، چیزی بسیار مقدس‌تر از زندگی.»

تو چه دانی که پَسِ هر نگهِ ساده من؛ چه جنونی، چه نیازی، چه غمی‌ست؟

مهدی اخوان ثالث

‏وَ إِلىٰ مَنْ أَلْتَجِئُ إِنْ لَمْ تُنَفِّسْ كُرْبَتِى؟

‏و به چه کسی پناه ببرم، اگر غم و اندوهم را برطرف نکنی؟

بیام غماتو بغل کنم؟

شما فکر کن وسط این فروپاشی‌ها امتحان‌هم داشته باشی.

تلگرامم هر پنج ثانیه یکبار: در حال اتصال به پروکسی.

بی‌خبری رو نمیتونم تحمل کنم، اخبارو میخونم نمیتونم‌تحمل کنم، همه چی از دایره‌‌ی تحملم خارجه.

شب بخیر به تو عزیزِ من؛
به غم‌های درون قلبت،
به رنج‌های نهفته‌ در درونت، به حرفایی که در خلوت به خدا میزنی، به دست‌های رو به آسمونت، به چشم‌هایِ غمگینِ امیدوارت.

دردناک‌ترین چیز آن است
که انسان حقش را آرزو کند!

جورج اورول

ایلام.🤍

شما باید مهاجرت کنی که ببینی چقدر کشور خودمون پتانسیل داره چقد مردم ما سزاوار یه کشور مدرن و حاکمین دانا هستن. وقتی میبینی یه راننده تاکسی تو ایران سواد سیاسیش از یه استاد دانشگاه اینجا بیشتره غمگین میشی، وقتی میبینی چه تفریحاتی مردم عادی اینجا دارن و مردم خودمون تو عادیترین نیازهای روزمره‌شون موندن قلبت به درد میاد. وقتی میبینی برای تورم ۲ درصد مردم اینجا زندگیشون فریز میشه و مردم ما با تورم ۵۰ درصد دارن میسازن درحالیکه جز ثروتمندترین کشورهای جهانیم. گریه داره وضعیت ما.

«چیزی به اسم وطن بود
‏که باید از آن مراقبت می‌کردیم.
‏ما هر روز صبح
‏یک صدا قسم می‌خوردیم
‏که آن را از خودمان بیشتر دوست داریم.»

چرا؟ چون هرچی جلوتر رفتیم زندگی کردنامون بی‌معناتر شد.

امروز و فردا؛
با هم،
برای هم.🤍

مراقب خودتون هستین که؟
چون فردای این وطن برای ماست.