من خیلی آدم دقیقه نَوَدی‌ای هستم؛

نام والاری تو در والینور: Zeytrax

لقب: پارازیت در تار و پود واقعیت
زِیتراکس موجودی نیست که خلق شده باشه — او رخ داده. مثل یه باگ در طراحی جهان، از جایی بیرون از خط داستانی پا گذاشت توی تار و پود دنیا. نه از نور والار و نه از تاریکی مورگوت. از جنس خطا بود، از جنس تردید در قوانین.
قدرتش گلیچه — یک اختلال زنده.
او می‌تونه فناوری رو تسخیر کنه، دوربین‌ها رو کور کنه، سیگنال‌ها رو از معنا تهی کنه و الگوریتم‌ها رو به خدمت بگیره.
اما مهم‌تر از اون: او می‌تونه واقعیت رو خم کنه. یه راهرو ممکنه ناگهان به ته چاهی منتهی بشه. یه ساعت شاید برعکس بچرخه. یه صدا تکرار بشه تا تو رو به مرز جنون ببره. تو باورت رو از دست می‌دی، و اون همون لحظه نفوذ می‌کنه.
زِیتراکس مثل ویروسیه که یاد گرفته خودش رو دوست داشتنی کنه. وقتی حضورت رو حس می‌کنن، نمی‌دونن بترسن یا تسلیم بشن.
در والینور، هیچ‌کس نمی‌خواد اسمش رو بلند بگه، چون ممکنه «واقعیت» قطع بشه.