NEW BOT Телеграм, страница

Night two;

⚡1

21 viewsмιѕѕ.ραяα∂ιѕє, 21:59

داستان شب دوم؛

‌در میان آسمان می‌درخشید، یا این چیزی بود که مردم باور داشتند. ماه اما می‌دانست که او آینه ای از درخشندگی خورشید بیش نیست.
‌او اینجا بود تا فقط بازتاب کند، نه جای کسی بهتر از خود را بگیرد.
‌خستگی به دوش کشیدن این راز، به ذهنش فشار آورده بود. اخمی کرد و به آرامی خستگی را تکذیب کرد.
‌نفسی آرام کشید و قدمی کوتاه به سمت میان آسمان برداشت. از آنجا، دنیا جور دیگری دیده می‌شد. پایین را با دقت وارسی کرد، ولی پلکانش سنگین شده بودند. عجیب بود. تا به حال این حس را دریافت نکرده بود؛ حس نیاز به خواب.
‌دوباره خستگی را کذب نمود و بیداری تلخ را در آغوش کشید، ولی در آخر، به خستگی باخت و چشمانش بسته شد.

***

‌شب، تاریک بود و ساکت. به جز ملودی غمگین جیرجیرک ها و هوهوی باد، صدای دیگری شنیده نمیشد.
‌درویشی به آرامی راه خود را در کوچه پس کوچه ها ادامه داد، غافل از اینکه چه چیزی در انتظارش است.
‌و بعد، در غیرمنتظره ترین موقعیت، سنگی سنگین اما نرم با صدای دانگ بلندی بر سرش فرود آمد و آخ بلندی را از او بیرون کشاند.
‌درویش اخم کرد و خم شد تا سنگ را بردارد، اما مکث کرد. چیزی که برداشته بود، سنگ نبود، بلکه هلال ماه بود.
‌خواب، آسوده، آرام.
‌درویش پلکی زد، سرش را بالا برد و به آسمان نگاه کرد. تاریک تر از همیشه با حفره‌ای سیاه در میانش.
‌آه، ماه واقعا از آسمان افتاده بود.
‌بدون معطلی همانجا نشست. درحالی که ماه را در دست گرفته بود، سعی کرد آنرا بررسی کند، سپس به آرامی او را صدا کند:«جناب ماه؟»
‌ماه زیر لب زمزمه ای کرد ولی بیدار نشد. درویش، عاقل از اینکه چه اتفاقی خواهد افتاد، دوباره ایستاد. عصای چوبی بلندش را برداشت و هلال را روی منحنی عصا قرار داد. سپس، آنرا بالا برده و در حفره‌ای آسمان قرار داد. آخرین حرف هایش، لالای نرمی برای آرامش دادن به عذاب ذهنی ماه خفته بودند.
‌ «ای ماه تابان!
بتاب که شب از آن توست.
بتابان به گمشدگان، رهنمای آنان باش؛
بتابان به تنهایان، همدم آنها باش؛
و بتابان به شب زنده داران، و آنهارا یاری کن.
بتاب ای ماه زیبا...»

-Venium
#one_pic_one_tale
#mystory

⚡2

22 viewsмιѕѕ.ραяα∂ιѕє, edited 22:17