اومدم بگم که... فک کنم هیچوقت هیچکس نمیفهمه چقدر داستان های بازی های ترسناک غمشون بیشتره.

چون بازی های ترسناک رو با استفاده از بچه ها میسازن

ولی بازی های دیگه رو با انسان های بزرگ.

من نمیگم نابودی انسان های بزرگ چیز خیلی خاصی نیست

ولی غمی که تو بازی های ترسناک هست تو بازی های دیگه نیست.

و احتمالا هیچوقت هیچکس این حرف های من رو درک نکنه.

و بحث صحبت من بیشتر روی فناف و پاپی پلی تایم هست.

بهش که فکر میکنم داستان های من هم از همون نوع غم استفاده میکنن.

دلم میخواد هنوزم بخوابم.

مثلا یه نیم ساعت دیگه

مغزم هنوز خوابه

خب... من گفتم نیم ساعت بخوابم
ولی یک ساعت خوابیدم

و برای جالب بود

چون تو خواب، خواب دیدم

یعنی دو لایه رویا دیدم.

یعنی هر چی هم فکرشو میکنم هیچ صبحونه ای نمیتونه جای نون پنیر گردو همراه با چایی رو بگیره

بهش که فکر میکنم
دیروز صبح آنقدر سرد بود که داخل ماسکم بخار گرفت.
ببین چقد سرد بوده دیگه که ماسکم از داخل خیس خیس شد مجبور شدم امروز عوضش کنم

لایک نشدن استوریم توسط انسان‌های مورد علاقم، ناراحتم میکنه😞

- @radio_Tweetr