زمستان ناتمام کوی؛ به یاد عرفان و فرهاد

خبر کوتاه بود، اما به وسعت یک نسل، سنگین و خردکننده. دیشب در کوی دانشگاه، دو ستاره‌ روشن، دو جان شیفته، به تقویم‌های خود پایان دادند. اما بگذارید صادقانه مرثیه بخوانیم؛ آنچه دیشب در راهروهای سرد خوابگاه رخ داد، نه یک انتخاب ناگهانی، که سقوط آخرین سنگرهای مقاومت در برابر هجوم بی‌امان یأس بود.

ناامیدی این نسل، قصه‌ امروز و دیروز نیست. سال‌هاست که جوانان نخبه ما با تردید به فردا نگریسته‌اند؛ اما آنچه امروز شاهدش هستیم، رسیدن این یأس کهنه به نقطه‌ جوش است. وقتی چشمان باهوش و حساس این جوانان، به‌جای افق‌های روشن، با تصاویر تلخ خیابان و فجایع ماه‌های اخیر گره خورد، وقتی دیدند که حیات و کرامت انسانی چقدر ارزان معامله می‌شود، آن معنای لرزانی که آن‌ها را به زندگی وصل کرده بود، گسست.

باید صریح و بی‌پرده پرسید: کدام ساختار، کدام نگاه و کدام دست‌های آلوده به بی‌تدبیری، فضا را چنان از بوی مرگ و سرکوب انباشته که نخبگان ما، ماندن در این خاک را نه یک فرصت، که یک احتضار طولانی می‌بینند؟ این یک قتل سیستماتیک امید است. وقتی پاسخ پرسشگری، خشونت است و سهم وجدان‌های بیدار، تماشای بی‌پناهی و کشتار هم‌نسلان، دیگر چه انتظاری می‌توان داشت؟ این فاجعه، کیفرخواستی است علیه تمام کسانی که با سیاست‌های خود، دانشگاه را از مهد تغییر به بن‌بست نهایی بدل کرده‌اند و تماشاگر ذوب شدن سرمایه‌هایی هستند که سال‌ها زمان می‌برد تا جای خالی‌شان در اندیشه‌ این مرز و بوم پر شود.

عرفان و فرهاد، نمادی از یک نسل بی‌پناه شدند که در اوج توانمندی، زیر آوار سنگین وقایع اخیر، راهی جز خروج از این بازی ناعادلانه نیافتند. آن‌ها نرفتند چون درس سخت بود؛ آن‌ها رفتند چون در دنیایی که جان انسان‌ها در آن به شماره افتاده، دیگر دلیلی برای مداوای دردی نمی‌دیدند.

این سوگ عظیم را به خانواده‌های داغدارشان، به جامعه‌ی بیدار دانشجویی و به تمام کسانی که هنوز قلبشان برای ایران و فرزندانش می‌تپد، تسلیت می‌گوییم. ما نه فقط دو پزشک آینده، که دو شاهد صادق بر مظلومیت یک نسل را از دست دادیم.

روحتان شاد🖤

جمعی از رفقایتان در دانشگاه علوم پزشکی تهران

طبابت جرم نیست؛ در محکومیت بازداشت پزشکان و نفوذ در ساحت درمان

سوگند پزشکی و تعهد به نجات جان انسان، صرفا یک تشریفات کلامی در پایان دوران تحصیل نیست؛ بلکه مرزی اخلاقی است که هویت حرفه‌ای را از دیگران جدا می‌کند. در تمام دنیا، پزشک موظف است بدون توجه به گرایش‌ها و شرایط، به هر مجروحی امدادرسانی کند؛ چرا که در پیشگاه طبابت، جان انسان بر هر ملاحظه‌ای مقدم است. با این حال، امروز شاهد بدعتی تلخ و غیرقابل‌توجیه هستیم. بازداشت پزشکانی که جرمی جز وفاداری به این رسالت انسانی و درمان آسیب‌دیدگان نداشته‌اند. این برخوردهای قهری و غیرقانونی، نه تنها تعرض به حقوق یک صنف، بلکه دهن‌کشی آشکار به اصول اخلاقی و انسانی است که جامعه باید به آن تکیه کند. هر ساعتی که یک پزشک به خاطر انجام وظیفه‌اش در بند بماند، ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به پیکره‌ اعتماد عمومی و امنیت درمانی کشور وارد می‌شود.

تأسف‌بارتر از این بازداشت‌ها، ظهور جریان حقیر و نفوذی در بدنه جامعه پزشکی است؛ کسانی که لباس سپید طبابت را به ردای مزدوری مبدل کرده‌اند. این افراد که با فروختن اطلاعات همکاران خود و گزارش دادن شرافت دیگران، در پی کسب جایگاه یا خوش‌خدمتی به قدرت هستند، بزرگترین خائنان به سوگندنامه‌ای هستند که روزی در پیشگاه حقیقت یاد کرده‌اند. نام این کسان را نباید پزشک گذاشت؛ چرا که پزشک محرم اسرار و نگهبان جان است، نه بازوی شناسایی و سرکوب. این معامله‌گران شرافت بدانند که شاید امروز نانی در خون همکارانشان بزنند، اما از نظر اخلاق حرفه‌ای و وجدان بیدار این صنف، مطرود و سرافکنده‌اند.

تداوم بازداشت پزشکانی که تنها به وظیفه‌ ذاتی خود عمل کرده‌اند، مصداق بارز قانون‌شکنی و نادیده گرفتن بدیهیات حقوق و اخلاق است. تمامی پزشکان دربند که جرمی جز امدادرسانی نداشته‌اند، باید بدون هیچ قید و شرطی و با فوریت کامل آزاد گردند. تبدیل کردن محیط درمان به بازداشتگاه و ابزار ارعاب، بازی با خط قرمز سلامت ملت است و مسئولیت عواقب سهمگین این فضای مسموم، مستقیما بر عهده‌ کسانی است که به جای تکریم طبیب، به حبس و پرونده‌سازی علیه او روی آورده‌اند.

و اما خطاب به جریانی که هویت خود را در دشمنی با مردم و هتک حرمت این حرفه تعریف کرده است؛

روی سخن با آنانی است که جامه سپید را به ابزاری برای شناسایی و سرکوب بدل ساخته و همواره در جبهه‌ مقابل حق و حقیقت ایستاده‌اند. شما که با دلالت بر بازداشت و نقض محرمانگی درمان تیشه به ریشه‌ اعتماد عمومی زده‌اید، بدانید که از این پس هیچ حاشیه‌ امنی برای شما وجود نخواهد داشت. این لکه‌ ننگ با هیچ ترفیع و منصبی پاک نمی‌شود و جامعه‌ سربلند پزشکی، شما را به عنوان عناصری بیگانه که رسالت طبابت را به پای طمع قدرت فروخته‌اند، طرد خواهد کرد.

​خیال باطل نکنید که این پیمان‌شکنی آشکار بدون تاوان خواهد ماند. منتظر روزی باشید که چرخ ایام بچرخد و قدرت‌های پوشالی فرو بریزند؛ آن زمان، شما در برابر پیشگاه عدالت و خشم فروخفته‌ یک صنف و یک ملت، هیچ پناهی نخواهید داشت. مجازات کسانی که از رنج همکاران خود برای خود نردبان ساختند، سخت، گریزناپذیر و تاریخی خواهد بود. نام شما در زمره‌ جنایتکارانی ثبت خواهد شد که در سیاه‌ترین روزها، به جای مرهم، خنجر شدند. این هشدار را جدی بگیرید. روز حسابرسی و بازگشت این ظلم‌خواهی، نزدیک‌تر از آن است که تصور می‌کنید و عدالت، برای شما هیچ تخفیفی قائل نخواهد شد.
​
به نام انسانیت؛ با امضای آنان که الفبای شجاعت را از اساتید دربندشان آموخته‌اند.

جمعی از دانشجویان پزشکی ایران🖤