بعضی زخم‌ها نمی‌رن نه با زمان، نه با فراموشی فقط یاد می‌گیری کنارشون نفس بکشی،بلند شی،ادامه بدی با همون زخم، همون درد، همون تنهاییِ لابه‌لای لبخندات.

بعضی آدما مثل سایه‌ن نه نور می‌شن نه گرما می‌دن فقط دنبالت راه می‌افتن که روشنتو کم کنن تا لبخند بزنی دندون می‌سازن برات تا اوج بگیری قلاب می‌ندازن که بیارنت پایین دلشون نمی‌سوزه فقط می‌خواد خاموشت کنه چون نور تو تاریکی اونا رو لو می‌ده پس حواست باشه هر کسی که ساکته رفیق نیست گاهی ضدحالا نقاب سکوت می‌زنن ولی تو صداشونو تو دل بی‌مهریاشون می‌شنوی محکم باش چون آدمای ضدحال فقط از حال خوبت می‌ترسن.

결국, 당신은 돌아 왔습니다
Like the rain in the middle of the drought, like the sun after a very dark night, still good, where were you still quiet.

میدونی نامرئی بودن چه حسی داره؟ من میدونم. خیلی خوب هم میدونم. چون اوایل ناخواسته و حالا از روی عمد همیشه برای مردم اطرافم نامرئی بودم. هیچکس واقعا بهم نگاه نمیکرد، هیچکس توجه خاصی بهم نداشت و هیچ احساسی نبود تا فقط مخصوص خودم باشه و مجبور نباشم با کسی تقسیمش کنم. من اونقدر به چشم نیومدم که بعدها اونو به عنوان یک شانس دیدم. یک انتخاب. راهی که باعث میشد کمتر درد بکشم و بهش عادت کردم.

احساس می‌کنم برای هرچیزی زیادی بودم زیادی خوب، زیادی صادق، زیادی نگران، زیادی با احساس انگار هر جا باید ساکت می‌موندم، خودمو خرج کردم برای آدمایی جنگیدم که حتی یادشون نبود من چرا موندم انقدر خواستم بفهمن، که خودمو نفهمیدم انقدر خواستم بمونن، که خودمو جا گذاشتم هر بار گفتم "اشکال نداره" ولی داشت هر بار لبخند زدم تا اوضاع آروم شه، ولی درونم طوفان بود و حالا فقط یه حس خستگی مونده،از اینکه برای همه بودم جز برای خودم.

او هر روز عاشق ميشد، بي آنكه بداند ديروز چه كسي را دوست داشته و او هر روز همان ادم مي‌ماند با صبري كه از عشق مي آمد نه از عادت. عشق‌شان شبيه يادداشتي بود كه هرشب پاك ميشد،اما حسش هر صبح دوباره از نو شروع ميكرد شايد خاطره ها مي‌رفتند اما احساسي كه جا مي‌ماند واقعي تر از هر حافظه اي بود.بعضي از عشق ها قرار نيست بمانند فقط آمده‌اند تا ثابت کنند حتي اگر ناپديد شوند باز هم ارزشِ دوست داشتن را داشته‌اند.