(працяг доўгапаста)
Дзве штукі з Курта Ванегута, якія я заўсёды трымаю ў галаве. Гэта не загаловак з Пікабу, гэта я тут вось думаю :)

Першая. У "бойні нумар 7" аўтар размаўляе з генералам і кажа, што піша антываенную кнігу. А той яму адказвае нешта тыпу "калі я чую, што што людзі пішуць антываенныя кнігі, я ім кажу: а чаму б вам замест гэтага не напісаць антыледавіковую кнігу".

Другая. 14-ты том сачыненняў Боканана з "Калыскі для коткі" называецца "Ці можа разумны чалавек, улічваючы досвед мінулых стагоддзяў, мець хоць нейкую надзею на светлую будучыню для чалавека?" Як вядома, унутры 14-га тома толькі адно слова "не".

Дык вось. Ёсць рэчы, невыкаранімыя ў чалавечай прыродзе.
Але ёсць рэчы, якія і не трэба выкараняць.
Праўда, чалавек не вельмі адрознівае першае ад другога.

Не важна, чым ён займаецца. Пагаршае сябе - ці паляпшае - ён не умее памятаць папярэднія здабыткі і сыходны пункт.

Ад таго ён ніколі не спыняецца, пакуль не даводзіць сябе і бліжняга да стану нейкай безнадзейнай, пачварнай мярзотнасці.
Якую таксама хапаецца выпраўляць і пашанцуе таму пакаленню, якое будзе жыць у непрацяглы час, калі горшае пагоршана не да канца, а лепшае выразна адрознае ад горшага.

И сотворил Бог человека по образу Своему.

Девушка захотела поцеловать городового, что не понравилось сотруднику милиции.
«Нельзя даже прикасаться», — заявил милиционер.

Пасля таго, як я ў суботу з'ехаў з Курапатаў, туды прыпёрліся лепшыя людзі горада і сталі раздаваць абаронцам раздрукоўкі з іх фоткамі і імёнамі.
Лепшыя людзі горада праявілі грамадзянскую актыўнасць так, як яны яе разумеюць.
Вечнагалодная дзевачка тураператар Лісатовіч і яшчэ нейкі страшны як наша жыццё чэл.
Яны, як я разумею, доўга нерваваліся таму, што нехта складае спісы наведвальнікаў і прыдумвалі план элегантнай помсты.
Ну і вось.
Але, як і бывае з папуасамі,- удзельнікі культу карга скапіравлі форму, не зразумеўшы сэнс.

Тобок, прыйсці і сказаць людзям, якіх паімёна ведае кожны, хто хоць неяк цікавіцца Курапатамі, людзям, якія не першы месяц стаяць пад камерамі СМІ і ГБ, якія пішуць і даюць інтэрвью - вось гэтым людзям прыйсці і сказаць, што "мы ведаем, як вас завуць і як вы выглядаеце" - гэта ну такая, сука, ржака, што я прам німагу :)

Карацей, вынаходлівасць і кемлівасць эээм.... "апанентаў" мяне са страшнай сілай супакайвае :)

А яшчэ прыемна думаць, што вось Лісатовіч жа і гэты орк з глыбінь - яны ж думаюць, што на плячах дарагой міліцыі патрапяць у аналы гісторыі, як бескампрамісныя змагары са змагарамі. Але насамрэч калі ў будучыні іх нехта і узгадае, нейкі датошны гісторык-краязнаўца, то думаю так: "былі там нейкія два упіры, якія, па-мойму, вельмі хацелі жраць у курапатах, але ім было шкада грошай і таму яны чыста баранілі сваё жаданне і урчалі жыватом"

Я вось тут апошнім часам думаю, што дарма мы з гэтымі вышыванкамі насіліся. Не, у сэнсе, вышыванкі - ок і арнаменты у нас піздатыя. Але праблема ў тым, што уласць наша, яна настолькі сама сябе прапенетрыравала сваімі уласнымі страхамі, што усё беларускае для яе самой - гэта нейкі знак бяды. Нават колеры для яе, як апынулася, бываюць - варожыя.

Чырвонае з белым не насіць. Бо гэта напамін пра тыя часы, калі наш самы-самы быў басаногі дэпутат ну і вы самі ўсё разумееце.

Мова беларуская - таксама стромнае нешта. "Альзо шпрах Пазняк!"

Вершнікі з мячамі і усё вось гэта пагонепадобнае - супярэчаць канцэпцыі з'яўлення беларуса праз згвалтаванне каларадскага жука партызанам. Нельга.

Нічога нельга.
Таму калі ім паказалі вышыванкі з арнаментамі - яны, канечне ахуелі ад радасці.

- оооо! так на флаге точна такое жа!" - абрадваліся яны.
- а мы ж і не заўважалі!
- А мы думалі, што эта тупа аверлок заклініла!
- Ох, як піздаценька! Цяпер мы ўсё на свеце заштампуем арнаментамі, каб ніхто не шчыміўся з прэтэнзіямі, што ўлада - антынацыянальная: " Як антынацыянальная, калі во! арнаменты паўсюль!"

І цяпер у іх арнамент - адказ на ўсе пытанні.

- Што вы там робіце за гэтым заборам, можна паглядзець?
- За тым, на якім арнамент надрукаваны? не хочаш на арнамент глядзець на наш родненькі?

- Што за страхаёбь вы пабудавалі?!
- Як страхёбь? там жы ж арнамент па паўфасада, ты чо, арнамнт не любіш, калхазан тупарылы!!!

- Э! На вашым сайце нічога не магчыма знайсці!
- Чо і арнамент прапусціў? не прапусціў ну і ідзі адсюдава.

- Дзе беларуская мова ў школе?
- А чо, арнамента на дзённіку табе ужо не хапае, траліна ты няўдзячная?

- Убярыце калініна з леніным нах з вуліц майго горада!
- Можа і арнаменты пасашкрабаць, манкуртандыр ты бязродны!

Карацей, патрабую адмяніць арнаменты. Хачу жыць у краіне, дзе ўлада ненавідзіць усё беларускае і не саромеецца гэтага.

Кажуць, што гэта "прынцыповае рашэнне для новай елкі". Як растлумачыць, што пакуль вакол елкі гэтыя кіслотныя борцікі і уёбішчныя шрыфты - ніякіх прынцыпова новых рашэнняў не будзе.

Стаялі мы неяк з Горватам каля "Грай".
І падышла да нас дзевачка. У плюшавым строі. Твар у яе быў бялёны такім грымам, які любую скуру робіць маршчыністай. і памада у яе была такая чырвоная, такога колеру - які любыя самыя белыя зубы робіць жоўтымі.
Яна стаяла насупраць нас, і усміхалася. Жоўтымі ад памады зубамі і кожнай складачкай бялёнай скуры.
- Можна я вам стіхі почітаю?
- Пачытайце.
- Я в глазах твоих утону, можно?
Ведь в глазах твоих утонуть - счастье.
Подойду и скажу: "Здравствуй,
Я люблю тебя". Это сложно...

Яна чытала і усміхалася. Цяжка дыхала і глядзела з такім тэатральным каханнем, якое выглядае як шкадаванне смяротна хворага.
Я курыў убок і глядзеў то пад ногі, то на Андрусіка. І чакаў заканчэння верша.
- Ну как?
- Не ваша, спадзяюся?
- Нет! Это же Рождественскій!
- Гэта кепскі верш. Кепскі верш пра кепскае каханне.
- Я знаю другіе! Евтушенко?
- Я не люблю еўтушэнку.
- А что вам прочітать? Пушкін? Лермонтов?
- Такое ўражанне, што я пасярод Разані стаю.
- Почему?
- Таму, што вы мяне хрэстаматыяй русліта трамбуеце. Пасярод Менска.
- Я ведь просто чітаю поэзію!
- Прачытайце беларускую, - сказаў Андрусік.
- Белорусскую?
Усмешка на яе твары ні разу не змяніла формы. Позірк работніка хоспіса не пахаладзеў і не пацяплеў ні на градус. Грым плавіўся і блішчэў на шчаках.
- Белорусскую... Я даже не знаю, я не помню.
- Ну, можа быць сучасную?
- Ізвініте. Может быть Гумілёв?
- Вы ведаеце, хто гэта?- паказваю на Андруся.
- Нет к сожаленію.
- А чалавек, між тым, ужо 8 тысяч кніг прадаў. Беларускіх.
- К сожаленію! - яе ўсмешка ўзяла новую планку шчырасці
- Калі вы любіце па-руску, давайце я вам рускамоўную паэтку нашу прачытаю.
- С радостью! С радостью!
Пачытаў з мабілкі Светашову. Язык пасля піва слухаўся мяне не вельмі добра і я нават крыху засмуціўся.

- Светашова Таня. Как інтересно. А я вот просто хожу і чітаю людям прекрасные стихи.
Усмешка стала сумнай. Грым заблішчэў мацней.
- Ночью. Чітаю прекрасные стіхі.
- І вам людзі даюць за гэта грошы? - спытаў Андрусік
- Іногда, - ажывілася дзяўчынка.

Мы далі ёй пару рублёў і плюшавы строй паплыў у цёмныя двары. Думаю, вучыць нешта свежанькае. З Лермантава.

- Навошта ты ёй пра мяне казаў? - спытаў Андрусік. - Няёмка мне ад гэтага.
- Не ведаю. Ад безнадзейнасці

Прыўкраснае ў каментах на фб.
- Скажіте, вам Пушкін блізок? Или Лермонтов? Или, может быть, Гумилёв?
- Ага, Магілёв!

Асноўныя прэтэнзіі да дарагіх расіянаў у мяне з'явіліся не тады, калі яны ціснулі Крым, пачалі ўсё отэтавот на Данбасе, і рэйтынг Пуцена ўзляцеў да 86-ці. А зараз. Калі рэйтынг Пуціна упаў. Да 39%.
Чаму калачу кулачкамі цяпер?
Ну, таму што я - як жывёла - магу зразумець жаданне нешта прысабечыць. Адабраць. Гэта жаданне дэструктыўнае, але натуральнае, жывёльнае. І узлёт любові да свайго фюрэра вельмі лагічны і вельмі зразумелы.
Смерці тысяч людзей, чужыя слёзы - усё гэта можна ігнараваць у імя ўласнай мары: адабраць.
Жывёла не разважае катэгорыямі чужога камфорту.

Але калі праз пару гадоў ты пляваць хочаш на заслугі фюрэра і зноў упадаеш у сваю рускую тугу - пра што гэта кажа? А гэта кажа пра тое, што мара твая была не мара. І смерць тысяч людзей - гэта быў не абмен, а вось проста так.
Значыць ты хацеў не крым, а хацеў кравухі. Проста чужой кравухі і чужых слёзак.
А прага кравухі і слёзак - гэта ненармальна па самых стэрыльных жывёльных мерках.
Але нармальна па мерках звычайнага садыста.

Расійскія лібералы радуюцца падзенню рэйтынга Пу і бачаць у гэтым прыкмету сталення расійскага народа як гамадзянаў. Разумення расійскім народам прэарытэтаў і гатоўнасці жыць у іншай парадыгме. Прававой. Чалавечай.

А я бачу ў гэтым жаданне знайсці новую ахвяру, якой можна загнаць іголку пад пазногаць, раздрабіць костку, вока выціснуць.

Дарэчы, апошні канфлікт у Керчы дазваляе шмат чаго зразумець пра расійскіх лібералаў.
Вось Венідзіктаў піша, што гэтая заваруха адначасова выгадна і Пуціну і Парашэнку, бо апошні пад шумок адменіць выбары.

І вось я думаю, што трэба быць досыць цалкам заёбаным расійскімі рэаліямі, каб палічыць, што Парашэнка - гэта такі ж Пуцін, тольі імпартны. А Парашэнка - не Пуцін. І Украіна - не Расія. Ва Ўкраіне толькі самазабойца паспрабуе адмяніць выбары.

Памятаю, сядзелі з Чалым. Спрачаліся пра нешта. Ну і мой аргумент быў у тым, што: "па рэха масквы сказалі".
На што Сярога запярэчыў, што "калі там так казалі, то гэта значыць, што на самой справе наадварот".

Як не пагадзіцца з Сярожам. У свеце жывёлаў і садыстаў досыць лёгка адрозніць першых, ды і любіць іх прасцей.

не ведаю, што бы сказалі феміністкі першай хвалі сучасным змагаркам за права трахацца ў абход хуемразяў, ці там дзялення жанчын на прыгнечаных чорных і на белых эксплуататарак.

Але седзячы ў Беларусі і назіраючы за французскімі змагарамі за танны бензін я бы сказаў абагуленаму Жюлю ібн Мухамеду, што ён, гэты абагулены чалавек выклікае ў мяне стойкае пачуццё гідлівасці.

Найперш тым, што ён сваёй дробнай асобай прынцыповага халяўшчыка абясцэньвае сілавы супраціў і наогул супраціў у любым выглядзе.

Калі ён паліць машыны убера ці калі ён паліць сметніцы і закідвае камянямі мянтоў, якія не даюць яму прыносіць ахвяры богу халявы - ён знішчае сотні гадоў чалавечай цывілізацыі.

Напрацягу апошніх двух-трох стагоддзяў еўрапейскія рамантыкі і асветнікі паміралі за свабоду, за роўнасць, за права супольна вырашаць лёс народа і за права браць адказнасць.
Іх нашчадкі не гатовыя паміраць, але гатовыя сімуліраваць той жа накал жарсцяў для таго каб дыктаваць усім умовы жыцця ў імя свайго асабістага камфорту.

У гэтым сэнсе, згадваючы беларускія маўклівыя акцыі з апладысментамі, я разумею, што абмежаванні карысныя тым, што стымулююць творчасць. Апладысменты - гэта была цудоўная і адэкватная форма.
Як і нашы мітынгі 90-х і нулявых былі цудоўнай і адэкватнай формай.
Як і украінскі майдан - быў цудоўнай і адэкватнай формай.

А вось рэвалюцыя ў імя таннага бензіна - гэта мярзотна. Гэта пачварна безгустоўна. Гэта проста антычалавечна.
Гэта рэвалюцыя культа карга.
Гэта рэвалюцыя супраць рэвалюцыяў.
Да-да.
Як ахвяра дыктатуркі зычу кожнаму парыжскаму агрэсіўнаму халяўшчыку быць адпіжжаным дубіналам, пасаджаным на суткі і крута ашрафаваным.
У імя светлай памяці пра эпоху асветы.

Я думаю, што пры ўсёй сваёй уладзе і паўнамоцтвах - Шуневіч ці не самы няшчасны ў Беларусі чалавек.
Калі ён носіцца з ідэйкамі панарабіць МУСаўскіх гулагаў на базе стратных калгасаў, дэфіліруе у НКВДшнай форме, ставіць помнік царскаму мянту, топіць за гей-фрай і бясконца разважае, з якога бы боку падысці да грамадскай духоўнасці - вы сабе можаце уявіць, як пакутліва ён выбірае словы? з якім болем ён выбірае меру ўздзеяння, прадыктаваную не жаданнем, а магчымасцю? Вы разумееце - як гэта?

Гэта як гераінаваму сядзець на замяшчальнай тэрапіі. Гэта як японскі сэкс у гандоне з чарапашынага панцыра.

Бо помнік жа павінен быць яму. Разумееце? Яму. З ягоным профілем і з надпісам на нармальнай рускай мове. "Игорю Анатольевичу. От любящего народа".

І за ўдар помніку па шчах трэба было падлу - нагайкай. Сагбеннага, бруднага, абасцанага ад страху. А пасля у гулаг. У гулаг, паскуду.

А підарасаў - на лабатамію, а пасля таксама ў гулаг.

І форма НКВДшная павінна быць ва ўсіх. І не па святах, а кожны дзень. Каб радваць вока.

Як яму псіхалагічна невыносна падбіраць гэтыя дурацкія словы, выступаючы перад, напрыклад, журналістамі. Ці даючы пісьмовы адказ якому-небудзь яйкагаловаму разумніку.
"Нездоровый ожиотаж, умышленно подогреваемый..группой". За што гэта яму? Нармальны мужык так казаць не павінен.

Дубіналам табе - на! І табе, і табе. І табе. І на калені.
І зубамі ў сцяну. І шнуркі здымі.

І каб можна было так: сёння ты - оп і НКВДшнік, а заўтра касцюмчык памяняў - царскі гарадавы. Паслязаўтра - апрычнік.
І то дубінкай, то наганам, то нагайкай, то канём патаптаць.

Сёння - советскій народ, заўтра ррроссія-матушка.

Гэта страшная пакута - калі ты не можаш крыкнуць тое, што раздзірае цябе знутры: сталін, гулаг, царь, імператор, соборность, народность, партія. Ці вось яшчэ: прррредателі!
Жіввотные! Врагі нарррода!

Але прыходзіць раніца. І ён устае з ложка. Апранае ненавісную форму з ненавісным гербам ненавіснага народа-непаразумення і едзе па ненавіснай сталіцы, якая ўсё ніяк не становіцца губерняй на работу дзе ён вымушаны, вымушаны усялякаму бруду, чарвякам, пляўкам на асфальце даваць адказы. Падбіраць і падбіраць словы.
Складваць незразумелыя канструкцыі з адзінак тыпу "беларускі" ці "прававы".

Што вы ведаеце пра пакуты, рабяты.
Нічога.

Пачытаў учора нятленнае з протіерэя Сяргея Лепіна, у якога паўстане Каліноўскага было польскім ну і адказ нацыянальнага інстытута адукацыі імя Валянціны Гінчук - па той жа тэме ў той жа самай форме. "ано была польскае, паскоку началося ф Польшэ".
Пасля паслухаў спрэчку Краўцэвіча з Дракахрустам - на тэму таго, хто тут беларус, а хто не беларус. І задумаўся.

Усе тры сюжэты для мяне аб'яднаныя адным.

Вось я - дызайнер. Мне плацяць за дызайн.
Да-да. На грошы, якія я за ўвесь час зарабіў пісанінай я бы не пражыў і месяца.
То бок я магу сабе дазволіць памыляцца, быць злым, несправядлівым і наогул казаць херню. Блогер - дызайнер. Што ад яго можна чакаць?
Ён траціць жыццё на вектар і пікселі. А піша ў вольны час. Крывенька, за тое бясплатна.

Але ёсць людзі, якім плацяць толькі за тое, каб яны не пісалі хуйні і не гаварылі хуйні. Каб яны чыталі добрыя кніжкі (у выпадку Лепіна - адну кніжку) і сачылі за базарам.
Ім плацяць каб яны дапамагалі людзям разабрацца і зразумець. А ў выпадку з Лепіным - проста за тое, каб ён быў добрым чалавекам.
Гэта ж такое шчасце.
Ты жывеш, сочыш за базарам, не робіш гадасцяў і іншым не раіш. І атрымліваеш за гэта зарплату.
Цябе вось цэняць, прыкіньце, за тое, што ты з кожным днём разумнееш і харашэеш.
Але я вам шчыра скажу.
Калі б я рабіў дызайн так, як разумнеюць і харашэюць прафесіяналы разумнага і харошага - я бы нахер здох з голаду.

Тут вот Серегей Лавриренко пишет. Все по теме "польского восстания калиновского". Что все это было давно. И что надо честно смотреть. И что давайте не будем тянуть "в свой пантеон" людей с неоднозначной репутацией. И Калиновского, хоть и стыдливо, но все же перечисляет в ряду Шухевича и Сталина. "Давайте мы сами будем становиться нашим пантеоном героев". Ну, типа - поднимать страну будем и все такое. А благодарные потомки тогда нас не забудут.

Давайте-давайте. Но дело в том, что "честно смотреть" можно бесконечно. И в результате честного взгляда в стране не останется не то, что людей для пантеона, а вообще - в мире не останется никого, кроме мудаков.

Можно рассказывать про злодеяния Калиновского. И про измены Купалы. Про сомнительные подписи Быкова. Про дезертира-Зянона. А вокруг тебя живут народы, которым это делать не сильно интересно. У них будут памятники сталину. У них будут памятники суворову. Памятники Шухевичу. Памятники Пилсудскому. Наполеону. И даже 50-метровый памятник Арминию, которого полторы тысячи лет как никто не видел. Им всё это можно.

А белорусы должны среди этого всего перенимать современный европейский дискурс "открытого мира", не понимая, что у нас не было 19-го века с его национализмом и вообще по сути не было своего национальнго государства. Прям до сих пор.
А еще - сами себе ебать мозги в поиске людей с безукоризненной биографией. Это очень по-беларуски.

Всем хочется иметь национальный миф. Как у всех - чтобы где-то там в глубине веков были некие Отцы Нации, которые слепили из селюков неотесанных, годных мужиков якія людзьмі завуцца.
Проблема в том, что кандидаты в роль Отцов Нации, имеют мягко говоря не слишком ярко выраженное отношение к этой нации, да и вообще с моральной точки зрения не идеальны, имеет два решения. Первое решение - закрывать глаза и говорить "нам нужен миф, поэтому мы закрываем глаза". Казалось бы, нормальное решение. Но давайте посмотрим на соседей.

Сталин - великий русский вождь, поднял страну с колен, выиграл войну. Подумаешь, угробил кучу людей, подумаешь грабил банки в молодости, подумаешь разгромил Церковь, а потом воссоздал её в марионеточном виде, нашпиговав агентурой, подумаешь голодомор, коллективизация и ГУЛаг. На все это мы закрываем глаза, ведь нужен же миф. И моментально для окружающих народов превращаемся в утырка, поклоняющегося упырю.

Второй пример. Шухевич - великий провидник украинской нации. Подумаешь служил немцам в карательном батальоне. Подумаешь волынская резня. Подумаешь отстрел школьных учителей в послевоенное время. Можно и на это закрыть глаза, но быть обреченным на косые взгляды соседей (всех соседей) навсегда. Соседи-то не будут закрывать глаза.

Конечно, Калиновский совсем не тех (зло)деяний фигура. Но дело не в нем, дело в принципе. Мы идем по этому пути или нет? Ведь есть второй путь - честно смотреть на свою историю. У этого пути есть недостатки - может оказаться совсем недостаточно героев для пантеона. Но есть и плюсы - в пантеоне еще есть места. И их можете занять вы. Ведь что такое для нации 200 лет - это ничто. Через 200 лет для беларуского школьника фигуры Алексиевич, Калиновского, Витовта, Лукашенко, Лепина, Карпова будут где-то в одном историческом периоде под названием "давно". И мало у какого народа из ныне живущих есть шанс попасть в такой пантеон. А у нас, дзецюкi, такой шанс есть. У каждого из нас. "Коласу слава, слава Купале, а дзе места тут для цябе?". Дык вось яно, месца, бери, занимай, займись делом, продвинь нацию, бизнес, культуру. Ломать копья в комментариях о спорных исторических событиях можно до второго пришествия.

Наконт ціпа "прапольскасці" Каліноўскага я збіраўся напісаць даўгапост, але пасля падумаў, што ай. Напішу толькі вось што.
У апошнія дні жыцця чувак пісаў па-беларуску. Ён ведаў, што хутка яго павесяць і пісаў па-беларуску. Калі вы знойдзеце нешта болей "прабеларускае", значыць вы знойдзеце нейкага большага беларуса. У мяне ўсё.

Рускі мір, яд якога асабіста у мяне валасы прыўстаюць пад шапачкай - гэта не той, не дзедава-пабедны, не агітплакатны, не саборны, не сусальны, не парадны і, нават, не бронемашынны.
Не.
Мяне пужае рускі мір - лірычны.
У падлеткавым узросце мяне амаль пужала песня "прізрачно всё в этом міре бушующем".
Тады я думаў, што велічнасць, збудаваная на асэнсаванні сябе як пляўка - гэта самае страшнае, што здараецца з чалавецтвам.

Але сёння раніцай я ўпершыню "пачуў" песню "вдоль по пітерской". Пачуў ад слова "услухаўся".

І вось гэты квантавы піздзец - страшны сапраўды.

Канец 19-га стагоддзя. Бруд, гаўніна, вайна, галеча. Толькі адмянілі прыгон. Хутка пачнецца рэвалюцыя, пасля паедуць сталыпінскія вагоны, пасля зноў рэвалюцыя і вайна.
І вось народная песня.

Эх, едет миленький сам на троечке,
Ох, едет лапушка да по просёлочкам
...Ох, я не мёд пила, сладку водочку,
...Да, эх, я пила, молода, из полуведра.

Гэтая сытая, п'яная радасць. Задаволенасць усім. Любоў да гэтага простага і лагоднага свету, у якім не галеча, а водачка, міленькі, троечка.
І страшна, што гэта нікуды не дзяецца.

Што бы не адбывалася вакол. Сто гадоў таму.
Дзвесце гадоў таму. Пяцьсот.
Апрычнікі, смута. Вайна. Голад.
Хуй там!

Эх, кума, эх сяўружына з хрэнам!

І усё гэта голасам Шаляпіна ці Магамаева, ці Хварастоўскага.

Гэтую песню пелі ўсе, хто мог выціскаць з сябе гукі.

І калі сёння з целека Кісялёў вяшчае пра радыяктыўны попел - адказвае яму не маўчанне. Не няладны гоман. Не розгалас змрочнай згоды ці рашучага ўхвалення.
Не.

Яму адказвае разудалы шматмільённы хор румяных баб і мужыкоў у распахнутых тулупах.

І гучыць ён нават не як "эй, ухнем".

Гэта бясконае незамутненае і лікуючае:

Ой, кумушка, да ты, голубушка,
Свари куму судака, чтобы юшка была.
Ох ох ох ох
Ой, юшечка да с петрушечкой,
Поцелуй ты меня, кума-душечка!!!

Нядаўна прыйшоў за капанію з сябрам у страхавую. Ён - у кабінет, а я ў калідоры.
Карацей, стаяў-стаяў, нарэшце сеў у нейкае крэсла ў куце. Мабілку чытаю.
Праз пару хвілін прыйшла прыбіральшчыца.
- маладой чалавек, а вы куда?
- я проста сябра чакаю.
пауза.
- так ждаць трэба вунь там. там крэслы. а эта проста стул.
- ну, мяне задавальняе.
пахадзіла, паграмыхала вядром.
- здзесь нельга сядзець.
- чаму?
- таму, што тут не зала чакання. тут вот апцека, а вот тут хозблок.
- і што?
- нічога. тут нельга сядзець. а этат стул сломаный.
- мяне задавальне.
падціснула губы, паграмыхала вядром. памахала венікам, вярнулася на сыходную:
- от еслі бы тут был заведуюшчый!
- то што (ціха сатанею)?
- тут нельзя сідзець!!!
- так. я не зразумеў. рассаджваць людзей - уваходзіць у вашы працоўныя інструкцыі?
- да!
- не! у вашы інструкцыі ўваходзіць уборка.
- Вост еслі бы тут был заведуюшчы! он бы...
- што он бы?

Падціснула губы, пайшла у падсобку і з шаленствам грамыхала усімі падручнымі вёдрамі хвілін пяць.

Я сядзеў і хваляваўся. Калі крэсла сапраўды зламанае і я прылюдна наябнуся - гэта будзе фіяска, братан, і наогул ідэйная параза.

Крэсла вытрымала. Але, дзякуючы гэтаму, я ўваспарыў у стратасферу нацыянальных адметнасцяў і падумаў, што паколькі сярэдні беларус па маіх назіраннях наогул не думае пра тое, як павінна існаваць грамадства і на што людзі маюць правы, то ён з апантанай гатоўнасцю займаецца паперсанальнай ебляй мазгоў бліжняга сваімі асабістымі шаблонамі.

І вось гэтая знакамітая талярантнасць наша, падазраю, узнікла менавіта з нецярпімасці. То бок - не таму, што беларус прызнаў за іншым права на адрознасць, а таму, што ён, бачачы адрознасць, час ад часу настолькі ахуявае, што ўпадае ў ступар. Падвісае. Проста не ведае, што казаць і рабіць.

За гэты час, пакуль "сярэдні беларус" у ступары, можна паспець: збудаваць сабе якую-небудзь сенагогу, альбо мячэць. Адрасціць патлы, набіць татуху, даць сваёй гірле бутэльку піва (а гірла можа надзець мініспадніцу), пагаварыць па-беларуску, адкрыць беларускамоўны дзіцячы садок, разваліць СССР, альбо нават пасядзець на зламаным стуле побач з бытоўкай.

Як вы думаеце, якая асноўная і галоўная прэтэнзія да любога змагара? М? Гэта я дзялюся назіраннямі, калі што.
Самая галоўная прэтэнзія да змагара - у тым, што ён ціпа за дэмакратыю, а на самой справе - супраць свабоды слова.

Як у крыжовы паход да змагара бясконцай вераніцай знямоглых ад фэйсбучных баталіяў і інтэлектуальнага голада цягнуцца фэйсбучныя ваяры за свабоду слова.

Яны прыходзяць да цябе, стаяць, цяжка дыхаюць, рыпяць латамі і чэшуць пад панцырам яйкі хварасцінкаю.

А пасля прыпадымаюць забрала і пачынаюць піздзець.
Піздзець нешта невыносна тупое і зануднае. І чакаюць заканчэння тваёй вытрымкі.
А калі ты не вытрымліваеш - адразу пачынаюць калаціць башкой у сценкі шлёма і завываць: ага! вот ты ціпа дземакрат, а на самам дзеле для цябе толькі адно меркаванне правільнае! тваё! А казаў, што за свабоду слова! А-ха-ха! вот я цібя і выкрыў, двулічная ты мудата!!!

Дык вось.

Быць за свабоду слова - гэта не значыць пагаджацца з кожнай хуйнёй, якую у стане з сябе выціснуць генератар хуйні.

Быцць за свабоду слова - гэта не значыць, што трэба ўсе меркаванні ў свеце прызнаваць роўнымі проста таму, што яны нашлёпаны прыблізна аднолькавымі языкамі.

Быць за свабоду слова - значыць у ласцы і любові сваёй адстайваць права генератара хуйні не быць за хуйню бясконца ганімым і штохвілінна адпіжжаным.

Я не люблю хуйню і не пагаджаюся з ёй.

Я магу назваць хуйню хуйнёй.
І, канечне, я магу сам казаць хуйню.

Вось маё разуменне свабоды слова і дэмакратыі.
І пасільны ўнёсак у сусветную скарбонку хуйні.
Дзякуй.

Столяр Андрэй Варонін напісаў пост (скрыны у Антона Матолькі), у якім захацеў паспрабаваць сябе ў якасці усіхняга таты Карла.
Ён напісаў пра тое, наколькі яму непатрэбная беларуская мова і наколькі ён не разумее, навошта яму яе навязваюць. Напісаў пра маленькую краіну, пра нявер'е ў перспектывы ейнай мовы. Ну вось гэта вось усё.
Напрыканцы паста ён, канечне, прапанаваў усім купляць ягоныя сталы з масіва.

І усё было ў яго спачатку няблага. І тэму выбраў ён, нібыта, модную і тон галашэння падабраў верны - на стыку сума і абурэння.
Людзі, якія сябе бачаць страшна разумнымі выбіраюць такі тон. Ён модны ў гэтым сезоне.
Чытаеш і бачыш чалавека з вільготнымі вачамі ў старым дзедавым шаліку. Пахмурна, бездань нябёснай шэрані. Ён глядзіць у далячынь, запусціўшы руку ў русыя валасы - і пакутуе....
Усё норм.

Але як і бывае з людзьмі, якія шмат працуюць з дрэвам, - у іх адбылася некаторая ментальная дыфузія.

Карацей, столяр Варонін памыліўся ў галоўным. Ён выбраў правільны тон і тэму. Але памыліўся з часам. Гэта добры тон і тэма для Беларусі 36-га года.

Увялі Вароніна ў зман гадавыя кольцы дубка...

Яго, такога прыемнага ўладара сякер і трэсак так абасралі, што ён выдаліў свой пост і некаторы час сядзеў, надуты як мыш на крупы. Ну ці які-небудзь падмерзлы караед.
А пасля ён рынуўся за комп і наваяў другі пост, каштоўны для мяне тым, што я роўна пра гэта пісаў пару дзён таму.

Ён пісаў пра свабоду слова і дэмакратыю :) як любы гаварыцель хуйні - ён натуральна завяршыў гэтым. Свабодамі для ягонай хуйні.

"А как же беспристрастность в выводах? (пісаў ён)Терпимость к иному мнению? (вапрашаў ён у шэрае неба) Уважение к чужим взглядам? (рыдаў ён у дзядуляў шалік)
Нравственность? Толерантность? Свободомыслие?
Человечность в конце концов?
А я-то глупый столяр из деревни основываясь на принципе космополитизма и естественных прав, считал, что у нас в Беларуси свобода волеизъявления и свобода выражени"

Так рыдаў глупы столяр пра нейкія аднаму яму вядомыя "прынцыпы касмапалітызма" і раняў слёзы на паліраваную сталешніцу, якую, канечне, заказвайце са зніжкамі нядорага тэлефон, адрас, емэйл.

Ён дзякваў тым, хто абасраў яго інтэліентна ці не абасраў зусім.

Ён як матка шашаля сабраў вакол сябе маленькіх шашалятаў, якія згодна завялі свой піск пра змагароў.
І яму стала крыху лягчэй.

Няшчасны столяр зразумеў прынцып выжывання на фэйсбуку для такіх як ён.

Спачатку напісаць хуйню, пасля абасрацца і выдаліць пост, пасля напісаць яшчэ адну хуйню з падзякамі тым, хто цябе не абасраў.
І нарэшце сабраць вакол сябе мініватнічкаў вадкай фракцыі, якія пагладзяць цябе па галоўцы і прабулькаюць нешта пра змагароў. Так людзі становяцца гаўном сярод гаўна.
Так нараджаюцца легенды.

Да будзе так.

мая любімая фішачка ад "траўміраваных мовай" - гэта "вот вы зашчышчаеце беларускій язык, а самі гаварыце па-рускі!". у іх разуменні беларуская мова - для таго і існуе, каб бараніць беларускую мову. і на іншай мове, адпаведна, яе бараніць не мае сэнсу.
Калі лукашэнка, дапусцім, забароніць мову глухіх, я так разумею, у іх падтрымку не павінна прагучаць ні гука

Пачытаў я пра лукашэначкін карпаратыў і задумаўся. Коля баскаў, стас міхайлаў..
Гісторыя - бессардэчная ты сука. Навошта ты так?
Ты прымушаеш чалавека сціскаць кулакі, сціскаць сківіцы, дрыжаць губой. Прымушаеш яго казаць, што Масква спрабуе нас на зуб. Расія хоча нас паглынуць. А мы - спадчыннікі вялікага княства. А ў нас свая гісторыя. Прымушаеш яго заяўляць пра самастойнасць і абяцаць не здавацца.
А чалавек жа хоча іншага.
Хоча глядзець, як блытаецца ў валоссі на грудзях у Міхайлава залаты крыжык, як лунае над галавою Баскава гідраперытны хахалок...
Як адначасова быць спадчыннікам княства і аматарам валасатага хахалка?

Уладзімір Святаслававіч вось таксама жа разумеў, што яму трэба візантыя, залатыя купалы і веліч белакаменная. Але душа...душа прасіла баб, многа баб, бухла і расчлянёнкі...

Ён знайшоў кампраміс. Але яму было лягчэй - ён жыў у нейкай драўлянай пердзі, пабудаванай ягонымі дзядамі каб зручней выгружаць рыбу на латок.
А што рабіць Лукашэнку? тут і цяпер? у эпоху ўсялякай геапалітыкі, гібрыдных войнаў і фэйсбучыкаў?
Ёсць у мяне адзін адказ і ён вам не спадабаецца.

Каб зрабіць з Лукашэнкі сапраўднага нацыяналіста - трэба прапанаваць яму столькі ж плюшак, колькі атрымаў ад хрысціянаў Імператар канстанцін. Поўную пакорлівасць, абагаўленне оды і гімны. Усё.

У нашым варыянце, калі хрысціянства ўжо размеркавана і раздадзена, адмовімся ад яго. Ёсць і лепшыя варыянты.

Мы павінны пабудаваць сто тысяч помнікаў Лукашэначку. І тысячу храмаў. Славіць імя яго, як імя сонца.

Я ўжо усё прыдумаў. Паколькі кашэ - гэта такая маска, якая назначана для напраўлення плыні святла - уявіце сабе: Лу-кашэ. Чорныя палотны а на іх бліскучыя, ззяючыя абрысы нашай незмяняемай галавы з вусамі.
І перад палотнамі мы. Плачам ад шчасця на матыў гімна БССР.

Пакорлівасць, клопат і любоў.
Фанатызм і вакханаліі.

І тады на які-небудзь наступны новы год, калі яму прапануюць Стаса Міхайлава - ён толькі ўсміхнецца краешкам губ і скажа: "Міхайлаў....якая банальнасць...Прыязджайце лепей да мяне дадому. У нясвіжскі замак. Пароць прыгонных Шуневіча"

Да.
Шуневічу можна прапанаваць права секчы двух-трох беларусаў штодня. І не проста прапанаваць. Трэба каб мы збіраліся самі каля ягонага помніка і ў сагбеннай позе ў трымценні чакалі, каго ж сёння абярэ для суворай ласкі сваёй другі чалавек, пасля увасаблення сонца.

Як вам?
Такое не прамяняеш ні на што. Ні на расійскія грошы, ні на пасады ні на хахалок Баскава.

Гэта варыянт рэалістычны. Прагматычны.
Ёсць рамантычны. У дзень Х, калі чо, выйсці так, каб сысці толькі з разабранай па цаглінках расейскай амбасадай.
Але - ну, пагадзіцеся, гэта смешна абмяркоўваць.
Таму уявіце сабе "лу-кашэ".
Здорава ж будзе, да?

Уважаемые россияне!
Собираясь в Белоруссию не забудьте взять с собой чемодан. Без чемодана вас на обратном пути не пустят на вокзал.

Кроме теплого белья обязательно возьмите с собой двух-трех мальчиков, поскольку одного обязательно распнут.

Если у вас есть мальчик, распятый в Украине - достаточно одного (он многоразовый).

По приезду в Минск обязательно поинтересуйтесь у прохожего последними событиями подпиндосии и малопольской шумерии.

Любое предложение рекомендуем начинать с "мы вас кормим, поэтому..."

В ресторане требуйте скидок "по-братски"

Если вы встретите человека, который говорит на странном наречии русского языка - громко высмеивайте "польскую подстилку" и готовьте первого мальчика.

Возле здания КГБ РБ стит памятник русскому воину-освободителю. Целуйте его в губы - он мироточит.

В минском метро есть традиция изгнания казака. На него местные нацисты приманивают русских, поэтому в постановке не участвуйте, но когда казака сомнут - попросите второго мальчика словить его папаху.

Оставшегося мальчика можете потратить на посещение усадьбы БНФ. Даже если Северинец не голоден и спит под столом, то он обязательно выползет на запах.

Ни в коем случае не ешьте местных драников и холодник - от него наблюдается падение пассионарности. В Москве закажите оладьи картофельные и холодный борщ. Они привычнее и вообще рекомендованы.

Белоруссы не говорят по-русски. Не обманывайтесь русской речью. Они вас заманивают.

Не имея запасного мальчика воздержитесь от прогулок по городу.

Если же вам придется вступить с белоруссом в диалог, избегайте слов с мягким д и т. Вместо "дети"" - говорите "ребёнки", вместо "тепло" - "жарко" и так далее.

Ничего никому не сообщайте про вкусную местную молочку, колбасы и дешевую косметику.
Беларусы знают, что у них всё говно и дорого.

Если вы потеряли обратный билет - стойте на перроне и мычите. Привыкшие местные за пару часов насуют вам монет на путь до Смоленска.

По возвращении домой - честно опишите увиденное в социальных сетях и напишите, сколько мальчиков вы потратили и сколько осталось!