جاده‌ها بلدن کوله‌بار غم رو سبک کنن؟

دوستان سلام. امیدوارم حالتون خوب باشه. یه موردی پیش اومده که وقت زیادی نداریم و به کمک شماها نیاز داریم.
خانواده‌ای هستن که سه نفر با هم زندگی می‌کنند و تنها درآمدشون یه حقوق کم و یارانه و کمک ماهانه کمیته امداده. صاحب‌خونه‌شون جوابشون کرده و برای رهن خونه‌ی جدید، ۱۰ میلیون تومان کم دارن. لطف کنید این پیام رو دست به دست کنین تا بتونیم تو این فصل سرما کمک کنیم سقفی بالا سر این خانواده‌ی شریف باشه. دمتون گرم.
۵۰۴۱۷۲۱۲۱۱۵۰۸۶۲۸
روحنواز.

بالاخره توو این شهر یه بیلبورد خوب دیدم.
ترکیب‌بندی مناسب، عکس مناسب، به‌یاد موندنی.
نوشته بود: تو خراب کردی همه چیزو خودت..

به‌خودت بیا پرسپولیس عزیز.

دوازده شب به بعد که چایی می‌ذاری، زندگی وارد جزئیات می‌شه.

با کمک و همراهی شما مبلغ جور شد. دمتون گرم. خدا بسازه براتون🤍

روحم که غمگین میشه دلم میخواد در موقعیت‌های بی‌ربط بخوابم و با دنیا و خودم لج کنم.

درنهایت اون‌ چیزی که در درون آدمیزاد می‌‌مونه، بیشتر از کلماتیه که به زبون میاد..

آدم‌ها از رنج‌هایی که می‌برن اگه ازبین نرن، حتما تیکه تیکه می‌شن. هر تیکه‌شون می‌افته یه گوشه‌ی این دنیا. دارم فکر می‌کنم تیکه‌هاشونو کی جمع می‌کنه؟

ولی خب الله کریمه.

این‌جا کجاست؟ یه‌جایی که با هر قدم انگار یه چیزی فرو می‌ریزه. جدال با خودته، با فکرت، با دل‌تنگیات، با همه‌ی چیزایی که می‌خوای ولی سهمت نیست. شبیه آتیش نیم‌سوخته‌ام. از بیرون خاکسترم، اما ته وجودم هنوز شعله‌ای داره دست و پا می‌زنه. زندگی شده مثل یه فیلم تاریک، بدون نور، بدون موسیقی، فقط صدای هیاهو و تهدید توو پس‌زمینه. ولی چه می‌شه کرد؟ من یاد گرفتم که بجنگم، حتی اگه تهش هیچی نباشه. می‌جنگم، برای خودم، برای تو، برای یه آخیش، برای یه لبخند ساده توو دل این همه آوارگی. آخرش چی؟ نمی‌دونم. شاید تهش من بمونم و همین خاکستر.

خلاصه‌ای از یک دوره‌ی فیلم‌سازی.

چشمم به یه کار قدیمی افتاد گفتم بذارم اینجا شماهم ببینید.

فریفتمت.

جزو اون کارامه که خیلی کم دیده شد. کپی‌رایت خورد. دیگه نتونستم آپلودش کنم و آرشیو شده بود تا امروز که دوباره دیدمش.

رها کن تا خودتو پیدا کنی.