NEW BOT Телеграм, страница

در فردای مشهد بخوانید:سنترالیسم ژورنالیستی علیه نیروهای گریز از مرکز؟
@FardayeMashhad

1.94K viewsedited 06:08

سنترالیسم ژورنالیستی، علیه نیروهای گریز از مرکز...!
سال هاست که مخالفت با مرکز گرایی به عنوان یک پارادایم در گفتمان توسعه ی دنیای امروز مطرح است. چنان که مرکز گرایان اصولا به حاشیه رانده شده و به عنوان نیروهای مرتجعی شناخته می شوند، که دانسته یا نادانسته، گفتمان های واپس گرا را مدد می رسانند و به روند توسعه ی پایدار لطمه می زنند. انباشت سرمایه و فرصت های ناشی از آن در کلان شهرها سبب تقویت ناکارآمدی سیاسی و مشکل تر کردن مدیریت شهری شده و سبب افزایش آسیب های اجتماعی ای چون فساد و فقر می شود. حدود چند دهه است که در کشورهای توسعه یافته سیل حرکت از کلان شهرها به سمت شهرستان ها ، شهرک ها و بیش از همه دهکده هاست. تا جایی که جهان متحد آینده را دهکده ی کوچک جهانی نام می نهند. ضدیت با مرکز گرایی فقط شامل هسته های تفکری ادبیات توسعه در علوم انسانی نیست. بلکه در علوم طبیعی نیز با طرح فرضیه ی بیگ بنگ نقش و اهمیت افزایش لحظه به لحظه ی وسعت جهان امری جدی و غیر قابل انکار می نماید. در عالم حقوق و قضا نیز جریان عدم تمرکز مقابل تراکم گرایی قدرت قرار گرفته و آن را به شدت آزرده است. برای جهان وطن ها و انترناسیونالیست ها نیز شرایطی شبیه این در برخورد با مرکز گرایی وجود دارد. آن چنان که قبله ی امال قرار دادن مراکز قدرت در پیشرفت و تعالی ممالک امری نزدیک به فاشیسم و نژاد پرستی محسوب می گردد. تمرکز یک قدرت در نزد گروه یا فردی خاص یا فرهنگی گزینش شده و مخصوص، بی شک فساد ایجاد خواهد کرد. ایران نیز در این وانفزا، کشوری مرکز زدی محسوب می شود که همگی تصمیمات خود درباره ی بودجه، فرهنگ، قدرت و... را حتی برای دورتین و خاص ترین خرده فرهنگ هایش از مرکز خویش دارد. این موضوع از آن دسته مسائلیست که ریشه در سنت های تاریخی پیش از انقلاب ایران داشته و پس از انقلاب نیز با همان شیب شدید ادامه یافته است. حال می خواهم به یکی از این پرونده ها که اخیرا نیز جنجالی شده بپردازم. چنان که یک انتصاب ساده و عادی جوانی توانمند اما غیر مرکز نشین، معرکه ای بزرگ را در تهران علیه ادبیات نیروهای قدرت مند گریز از مرکز به راه انداخته است. به شکلی که انگار بزرگ ترین مسئله ی کشور همین اکنون این موضوع بوده و باید تمام تمرکز در تحلیل های فضای مجازی و جامعه ی مدنی برای حل آن به نفع مرکز دوستان، بسیج گردد! پیش از این نیز مواردی را به صورت تجربه ی شخصی یا منقول از دیگران در خصوص برخورد های خاص با غیر مرکز گرایان با کد معروف "شهرستانی" شنیده ام و شنیده اید اما چون شناخت دقیقی طرف اول موضوع نداشتم، شاید خیلی با نکته نسجی نمی شد وارد موضوع گردم. از قضا اما طرف اول قضیه را این بار به خوبی می شناسم. در موضع گیری های خاص و نسبتا متحد اخیر، از روزنامه نگار و فعال مدنی بگیر تا حزبی ها و آن دیگر...مدام به علی رزاقی بهار در گوشه و کنار تاختند و انگار هر کسی که می خواست بگوید: "انا رجل" یک نیش تری به او زد! باری، او واقعا کیست؟ یک ژورنالیست و دکترای علوم سیاسی که با 32 سال سن از مکتب مشهد، که هدف بیشترین حملات دانسته و نادانسته ی سنترالیست ها قرار گرفت. هر چند که اخیرا بر سر دو موضوع کوچک با این دوست قدیمی شدیدا بحث کردیم و هنوز هم اثرش بینمان باقیست، ولی آماج حملات آن چنان علیهش شدید و غیر منصفانه و ندیده، نشناخته بود که دلم را به حقیقتا به درد آورد. چرا باید با امواج مجازی بدون این که درک صحیحی از ماهیت آن داشته باشیم همراه شویم؟ پس فرق ما با آن هایی که مدام از تقدس گرایی و تقلید های کورکورانه شان انتقاد می کنیم چیست؟ آیا باید با رفتار یر حرفه ای مان شبیه جریانات مقابل شویم؟ رزاقی بهار را حدود 11 سال است که می شناسم. در دانشکده ی حقوق مشهد تا مقطع ارشد علوم سیاسی خوانده. در همان زمان اندر شاخه جوانان حزب مشارکت مشهد بسیار فعال بود. پس از مدتی از آنان جدا شد و به انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پیوست. آن روزها دبیر مجموعه بودم شاهدم که جلسه ای در دانشگاه نبود که علی در آن جا علیه اصول گرایان و جریان حامی احمدی نژاد با شجاعت نظر ندهد و نظرات پر هزینه اش را پشت تریبون نگوید. پس از جریانات سال 88 دو بار دستگیر و روانه ی زندان شد. در حالی که متاهل بود و زن و بچه داشت. چند ماهی را در حبس گذراند. سپس در سال 92 هسته ی اصلی جوانان اصلاح طلب حامی روحانی را در مشهد و خراسان تشکیل داد که کاری پر خطر برایش محسوب می شد.نیز در مقاطعی به عنوان مشاور در تشکیلات دولت مشغول شد. هم زمان نمایندگی نشریه ی فرهیختگان در خراسان را عهده دار شد و خیلی با کیفیت به کارش ادامه داد.

2.1K views06:10