Take me back to the night we laugh together and there was nothing to worry about.

منظورم از ترکوندن تابستون این نبودا.

این کاربر رو ببوس، بغلش کن، همین الان که فردا دیره.

1404 واقعاً یک ارور بود.

این پیام رو فقط کاربر هایی که سلامت و روانشون رو از دست دادن فور کنن.

این کاربر میگه "نمیدونم" مواقعی که میدونه ولی حوصله توضیح دادن نداره.

این کاربر امیدواره جوری که دلش برات تنگ میشه تو هم دلت براش تنگ بشه.

یکسال پیش، همه چی متفاوت بود. الان که به گذشته نگاه میکنم، متوجه میشم که "یکسال" میتونه خیلی کارا با یه نفر انجام بده.

شایدم تنها چیزی که این کاربر الان نیاز داره یک پیام از سمت توعه.

تنها چیزی که میخوام خوابه، اما اون من رو نمیخواد.

بله، این کاربر چیزایی که براش گرفتی رو تا ابد پیش خودش نگه میداره، حتی یک شاخه گل خشک شده.

می‌خوام همه اپلیکیشنام رو حذف کنم و غیب بشم، ولی میدونم که حوصلم سر می‌ره.

دایره ارتباطی این کاربر در حدی کوچیکه که اگه گوشیم زنگ بخوره یا نوتیفی بیاد میدونم از سمت کیه.

هیچکس از حرکت بعدی این کاربر خبر نداره، حتی خودم.

اگه این کاربر یه روزی بمیره، به عنوان یک شبح ظاهر نمیشه، بلکه به عنوان یک گربه میام کنارت و منتظر میمونم بگی pspspsp.

تا قبل دوازده خوابیدی خوابیدی، نخوابیدی تا صدای پرنده هارو نشنوی و نور خورشید رو نبینی خوابت نمیبره.