انسان بودن خیلی سخته از نظر روحی نیاز دارم یه موز باشم.

همتون به وقتش برای پُلی که خراب کردید گونی گونی سیمان میارید‌.

I'm a loser *
معلومه که وقتی یه پیام حساس میفرستم گوشی رو میبندم و پرتش میکنم یه سیاره دیگه.

روز های بحث کردن این کاربر تموم شده، الان میگه اوکی و میگذره.

این کاربر میتونه با کوچیک ترین رفتار و یا حرکت اشتباهتون تموم اون ارزش و اهمیت های که میداد رو تو یک صدم ثانیه از بین ببره جوری که انگار هیچوقت وجود نداشتید.

از اینکه این کاربرو احمق فرض میکنید خسته شدم.

این کاربر با کوچیک ترین کارایی که حتی فکرشم نمیکنی میتونه ذوق کنه.

این کاربر کم کم داره علاقه اش رو نسبت به همه چیزایی که بهشون وابسته بود از دست میده.

وقتی این کاربر براتون اهنگ میفرسته الکی ری اکت ندید, به لیریکش توجه کنید. داره سعی میکنه منظورش رو برسونه.

این کاربر بحث میکنه چون اهمیت میده اگر دیگه بحث نکرد و ساکت موند یعنی دیگه تموم شده.

" این کاربر به محبت و توجه نیاز نداره "
اون یه نفر ظاهر میشه*
این کاربر : میو . .

این کاربر رو برگردونید به وقت هایی که میتونست مثل انسان سالم بگیره بخوابه و تا کله‌ ی صبح به سقف زل نزنه.

این کاربر هر وقت که به حس شیشم خودش اعتماد نکرد با پنج حس دیگه تاوانشو داد.

این کاربر اصلاً سیاست رابطه نداره
‏انقدر بهت محبت میکنه تا فکر کنی کصخلی چیزیه.

این کاربر به یک هفته خواب بی وقفه احتیاج داره ، شایدم تا ابد.

نمیدونم باید برم خودمو بکشم یا فقط چایی بریزم.

نه دستاورده ای دارم نه منتالی اوکی ام نه دوست اشنایی زیادی دارم نه اونقدرا تنهام که ناله کنم، نه در حدی غمگینم که خودمو بکشم نه در حدی خوشحال که بخوام زندگی کنم، من چمه؟

این کاربر گاهی وقتا نیاز داره خودش اون شخصی باشه که بقیه پیگیر و نگرانشن و برای خوب کردن حالش تلاش میکنن.

مدرسه قشنگ تره وقتی که آتیشش بزنم (با ادمای درونش)

سناریو های تو ذهنم رو به جایی رسوندم که به احساسات خودمم اسیب میزنه و شب تا صبح ضجه میزنم.

نمیدونم چمه ولی کاش اینقدر چم نباشه.