عسل شاکری، هنرمند عکاس و فیلمبردار ۲۳ ساله، اهل #تبریز ۱۹ دی ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد.
پیکر او‌ پس از ۱۲ روز به خانواده تحویل و به خاک سپرده شد.

فائزه مستعان

برادر و پدرش سر خاک‌سپاری به قاتلینش لعنت می‌فرستادن و می‌‌گفتن انتقامتو می گیریم.

اردوغان کله کیری

یکی از دوست هام چند ساعت پیش باهام تماس گرفت، نامزدش توی این قضایا تیر خورده بود و فلج شده بود، خبر داشتم ازش قبلا و توی کما بود.
امروز ریختن توی بیمارستان و گفتن دیگه بهش رسیدگی نکنید و بندازیدش سردخونه.

از هویتشون خبر ندارم ولی بهم گفت اینو به گوش بقیه برسونم که هنوز که هنوزه دارن میکشن. هنوز که هنوزه جنایاتشون تموم نشده.

مهم‌تر از بایکوت توله‌های نظام، بایکوت نرمالایزکنندگان جنایته، که تعدادشون خیلی بیشتره، و جز جیره‌خواری نقش سیاسی اهمیت‌داری ندارند. با کسی که در شبکه‌های اجتماعی، یا هر رسانه و پلتفرمی، توجیه یا دفاع از آدمخوارها رو یک «عقیده شخصی» جا میزنه، باید به شکل یک خلافکار برخورد کرد، نه به شکل «یک طرف بحث». اهمیتی نداره اگه اون خلافکارها بابت اون برخوردها به شما بگن دیکتاتور، یا مخالف آزادی بیان، یا هرچه. وقتی نباید «یک طرف بحث» باشند، یعنی درباره مفهوم آزادی بیان هم نباید «یک طرف بحث» باشند. خلافکارها باید فقط یک طرف میز دادگاه باشند. این چیزیه که سال‌ها پیش به دیگران اصرار می‌کردم، اما اسمش رو «رادیکالیسم» میذاشتن. تا اینکه رسیدیم به اینجا.